Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Στα… τυφλά οι Ανανέωσιμες Πηγές Ενέργειας

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Ολυμπίας Λόη*

Στα… τυφλά εξακολουθεί να κινείται η χώρα μας όσον αφορά στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, ειδικά σε μία περίοδο που τα νοικοκυριά έχουν «ματώσει» από το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς η κυβέρνηση παραπέμπει το ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ στο τέλος του 2023.

Φυσικά λέμε ναι στην απλοποίηση, ψηφιοποίηση και εκσυγχρονισμό των αδειοδοτήσεων των έργων ΑΠΕ, όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως το μοναδικό εργαλείο που θα ορίζει με σαφήνεια αυστηρό και συγκεκριμένο πλαίσιο το που θα επιτρέπονται αυτά τα έργα με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος, ορίζοντας με διαφάνεια σε πολίτες και επενδυτές να γνωρίζουν τι επιτρέπεται και που, δεν υπάρχει!
Είναι αλήθεια ότι η ένταση και η κλίμακα των έργων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας προκαλούν το κοινό αίσθημα. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία ενημέρωση αφού η κυβέρνηση έχει εξαφανίσει τον όρο «διαβούλευση» από όλες της τις ενέργειες.
Από την άλλη μεριά οι επενδυτές, μεγάλοι και μικροί, αποζητούν την μείωση της αβεβαιότητας και την αύξηση της επενδυτικής ασφάλειας.
Με λίγα λόγια η κυβέρνηση έχει φέρει για άλλη μια φορά αντιμέτωπους τους πολίτες. Το «διαίρει και βασίλευε» είναι το κύριο εργαλείο της κυβερνητικής πολιτικής. Το άλλο εργαλείο είναι οι τροπολογίες που κατατίθενται κυριολεκτικά νύχτα…
Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής επιδιώκει την αύξηση των ΑΠΕ με δημοκρατία και ενεργή συμμετοχή των πολιτών ήδη από το 2011, πόσο μάλλον σήμερα που οι ΑΠΕ μετατρέπονται σε κυρίαρχη δύναμη του ενεργειακού σχεδιασμού.
Ας δούμε όμως τι έκανε η κυβέρνηση μέχρι σήμερα για την ενέργεια:
Αύξησε την εξάρτηση της χώρας από το φυσικό αέριο με την βίαιη και αχρείαστη απολιγνιτοποίηση της χώρας.
Οι επιλογές της έβαλαν εμπόδια στα πολλά μικρά έργα ΑΠΕ των πολιτών, των παραγωγών και των Ενεργειακών Κοινοτήτων.
 Ενσωματώνει την ρήτρα αναπροσαρμογής στην κυμαινόμενη τιμή των λογαριασμών ρεύματος.
Η κυβέρνηση είναι αποκλειστικά υπεύθυνη που οι πολίτες και οι επιχειρήσεις εδώ και ένα χρόνο έρχονται αντιμέτωποι με εξωπραγματικούς λογαριασμούς.
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι η αιτία που η χώρα μας έχει επηρεαστεί περισσότερο από άλλες χώρες από την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

*Η Ολυμπία Λόη είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός MSc, αναπληρώτρια Γραμματέας του Τομέα Τουρισμού του ΠΑΣΟΚ- Κινήματος Αλλαγής

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο όρκος του Παμφίρ- Pamfir

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Τι αξία άραγε θα είχε μια κοινωνία η οποία δεν  φροντίζει τους αδύναμους και δεν προστατεύει  τους αποτυχημένους; Εκτός πια κι αν θέλουμε μια κοινωνία η οποία μας βυθίζει σε πολιτικά, ηθικά, αξιακά, θρησκευτικά πρότυπα και πεποιθήσεις οι οποίες θα κοιμίζουν τη σκέψη μας και θα καθοδηγούν τις πράξεις μας, αφήνοντας τα σπουδαία και σημαντικά για τους αρμόδιους και επιτήδειους. Σε άρρωστες κοινωνίες είναι υγιές το άτομο να μην προσαρμόζεται, να μην παραδίδεται, να μην συμφιλιώνεται με το στρεβλό, το άρρωστο και το άδικο.    

Στον  «όρκο του Παμφίρ» βρισκόμαστε στα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας εκεί που βρίσκονται τα σύνορα της χώρας με τη Ρουμανία, ο λαθρέμπορος Παμφίρ (πέτρα) «αναπτύσσει» τις δουλειές του με ρίσκο, θάρρος κι αυταπάρνηση για το καλό της οικογένειας. Παραμονές ενός τοπικού καρναβαλιού που έχει παγανιστικές ρίζες, ο Παμφίρ επιστρέφει στο χωριό του. Μετά  από μισό χρόνο «εργασιών» ο Λεονίντ όπως είναι το όνομα του «πετρώδους» ήρωα μας, αποφασίζει να επιστρέψει στην οικογένεια του να περάσει λίγο ξέγνοιαστα μαζί της  και σιγά σιγά να αποχωρήσει από τη δουλειά του διακινητή μεταξύ των όμορων χωρών. Η οικογένειά του τον υποδέχεται γεμάτη χαρά και αγαλλίαση.  Η γυναίκα του τον στηρίζει στη μεγάλη αυτή προσπάθειά, για να τον μεταπείσει πλήρως χρησιμοποιεί και το γιό τους ως τελευταίο αλλά πανίσχυρο επιχείρημα και σε κάποια τρυφερή στιγμή τους, όταν λαμβάνονται οι μεγάλες και καθοριστικές αποφάσεις, λέει ήρεμα, αποφασιστικά και πειστικά στον Λεονίντ: 

-Ο Ναζάρ δεν έχει αντρικό πρότυπο, εσύ πρέπει να τον προσέχεις και συνεχίζει, τα λεφτά σου δεν  σε κάνουν καλύτερο πατέρα. Ο Παμφίρ έχει ραγίσει και η απόφαση έχει ληφθεί όμως όπως λέει ο παπάς της ενορίας:

-Ο Θεός μας δοκιμάζει όλους.

Ο γιος του Παμφίρ ο Ναζάρ βάζει φωτιά στην εκκλησία με το ρητορικό ερώτημα να συνοδεύει την πράξη του «πού ήταν ο Θεός όταν τον χρειαζόμασταν;». Μέσα από τις φωτιές πετάχτηκαν όλοι οι διάβολοι, ο Ναζάρ παραδέχεται ότι αυτός έβαλε τη φωτιά στον χώρο και ο έρμος ο Λεονίντ κάνοντας την καρδιά του πέτρα, ξεκινάει για ένα τελευταίο καλό, προσοδοφόρο  δρομολόγιο για να ξεχρεώσει τα σπασμένα του γιου του και τα χρωστούμενα μιας ολόκληρης ζωής.

Όπου όμως υπάρχει εύκολο χρήμα και πονηρές μπίζνες «αναφύονται» και κάμποσοι διεκδικητές, πολλώ  μάλλον όταν δίνεται η ευκαιρία στον επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας να ελέγξει το παιχνίδι του λαθραίου τρόπου διαβίωσης. Ο επικεφαλής του νόμου στην περιοχή έχει φτιάξει τη δική του συμμορία ή οποία εφάπτεται των αρχών και επιβάλλεται με άνεση και ευχέρεια στους αφελείς φτωχοδιαβόλους και τους ερασιτέχνες ευήθεις ανταγωνιστές του.

Οσονούπω κλείνει ένας χρόνος από τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν ο Πούτιν με τις ορδές του εισέβαλε στην Ουκρανία από τα βόρεια και ανατολικά  της χώρας. Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ εκείνο το διάστημα βρισκόταν στο μοντάζ και την επεξεργασία του «Παμφίρ». Η ταινία τελικά ολοκληρώθηκε με κόπους και με βάσανα και προβλήθηκε λίγο καιρό αργότερα στο “Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών” του φεστιβάλ Καννών. Πρωταγωνιστούν: Ολεκσάντρ Γιάτσεντιουκ, Στάνισλαβ Πότιακ, Σολομίγια Κιρίλοβα.

Ο σκηνοθέτης Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ ντύνει την ταινία του με τις αμφιέσεις του παγανιστικού καρναβαλιού που επίκειται. Κάτω από μια μεταμφίεση μπορεί να βρίσκεται ο πατέρας ο οποίος λαχταρά να σφίξει στην αγκαλιά του τον γιό του, ο γείτονας που ετοιμάζει κάποιο χωρατό ή και κάποιος ανταγωνιστής που δεν έχει το μυαλό του στη διασκέδαση αλλά την μπάζα και το όφελος. Οι γκρίζοι ουρανοί, τα πυκνά δάση, ο λασπωμένος τόπος δίνουν ψυχή στη φωτογραφία του Νικίτα Κουζμένκο. Στην ταινία ο κυρίαρχος ρεαλισμός τρέπεται σε φυγή όταν εισβάλουν από κάθε πλευρά του κάδρου οι αλλόκοτες αμφιέσεις, τρομακτικές μάσκες, οι μουσικές, η διασκέδαση και το καρναβάλι, αλλά κυριαρχεί όταν η κάμερα σφηνώνεται σε γκρο-πλαν στον Παμφίρ και μετράμε δεξιά κι αριστερά του αδιέξοδα, εξαρτήσεις, ήττες και απελπισίες να τον κυνηγούν, χωρίς να έχει κάποια πιθανότητα διαφυγής σε μια προδιαγραμμένη ήττα η οποία περιμένει τα γεγονότα απλώς να κάνουν τον κύκλο τους και  να την ολοκληρώσουν.   Τα χρώματα με τα οποία ντύνει του ήρωες του στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ο Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ πνίγονται μέσα στην καταχνιά του τοπίου και το έρεβος της ζωής τους. Κάθε στιγμιαίο μικρό χαμόγελο γιορτής, έρχεται και το θερίζει στην επόμενη σκηνή η άγρια, ακανόνιστη, σμπαραλιασμένη πραγματικότητα την οποία βιώνουν οι αδύναμοι ήρωες μας. Έχουν αξία και σημασία τα πρότυπα σε έναν τέτοιο αλλόφρονα κόσμο; ποιος είναι ο ρόλος της θρησκείας, της κατήχησης μέσα σε μια τέτοια ζούγκλα στην οποία νικητής στέφεται πάντα ο ισχυρότερος; Αυτά τα ερωτήματα αφήνει ο σκηνοθέτης σαν τις σταγόνες της υγρασίας πάνω στα φύλλα των δένδρων και ξεμακραίνει με βαρύ και πένθιμο βήμα. Όλα δυστυχώς είναι λεπτομερώς προσχεδιασμένα και από καιρό προδιαγραμμένα. Σε μια κοινωνία που από την κορυφή μέχρι τα νύχια όλα είναι φτιαγμένα λάθος και οι κυρίαρχοι  νόμοι της είναι το άδικο, το άνισο και το ανήθικο, η φιλευσπλαχνία και η συμπόνια μοιάζουν αμυδρές ακτίνες που βέβαια ποτέ δεν θα μπορέσουν να ζεστάνουν το παγωμένο τοπίο της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Α’ ΜΕΡΟΣ: Δόγμα και παράδοση: «Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα»

Δημοσιεύθηκε

στις

της ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΥΚΟΠΟΥΛΟΥ

δημοσιογράφου – ΜΑ Θεολογίας

Α’ ΜΕΡΟΣ: Δόγμα και παράδοση

«Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα», διακηρύττει η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος. Καθώς όμως οι καιροί αλλάζουν, βλέπουμε πως πολλές παραδόσεις, ακόμη και εκκλησιαστικές, παραμερίζονται. Είναι άραγε κολάσιμο; Είναι κατ’ οικονομίαν δεκτό από την Εκκλησία; Συζητήσεις επί συζητήσεων και φωνές αντικρουόμενες πολλές φορές, δημιουργούν σύγχυση στους πιστούς και προκαλούν την ειρωνεία των κακεντρεχών χριστιανομάχων.

Κατ΄ αρχάς, η Εκκλησία είναι ζωντανό κύτταρο και όχι απολιθωμένη πίστη σε κάτι άγνωστο που έχει σκοπό να συγκεντρώσει οπαδούς! Αυτό δε σημαίνει βεβαίως, ότι θα εκμοντερνιστεί και θα αλλάξει τις Δογματικές της Αλήθειες· Αλήθειες αναλλοίωτες, αποκεκαλυμμένες και ζωντανές δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν, καθώς εάν τυχόν άλλαζε το οτιδήποτε σε αυτές, συγχρόνως θα κατέρρεε η ίδια η πίστη! Μιας και κάτι που αλλάζει ανά περιστάσεις, δεν μπορεί να αποτελεί την μοναδική αλήθεια, αλλά μία από τις «πολλές» αλήθειες γύρω από το Θεό (συγκρητισμός).

Όταν όμως λέμε ότι η Εκκλησία είναι ζωντανός οργανισμός, εννοούμε ότι είναι εν τω κόσμω και λαμβάνει υπ’ όψιν τις ανησυχίες, τα ήθη, την εργασία, τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, τους φόβους, τα πάθη και κάθε γνώρισμα και ανθρώπινη αδυναμία, σε κάθε εποχή. Τουτέστιν, στη σύγχρονη απαιτητική και ανάλγητη εποχή μας, όπου ο άνθρωπος συχνά αντιμετωπίζεται σαν αριθμός και όχι σαν πρόσωπο, η Εκκλησία έχει χρέος να σταθεί δίπλα του και να ανοίξει την αγκαλιά της. Δεν θα αλλοιώσει τη διδασκαλία της για να αρέσει, αλλά θα ενσκύψει στα σύγχρονα προβλήματα με επιείκεια.

Πολλοί αδερφοί μας σκανδαλίζονται από το ‘’άνοιγμα’’ τής Εκκλησίας στον κόσμο και θεωρούν πως είναι ανεπίτρεπτη μια τέτοια κίνηση, διότι μπορεί να την αλλοιώσει. Θα τους θυμίσω ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός συνέφαγε με αμαρτωλούς και μάλιστα δακτυλοδεικτούμενους απατεώνες, πόρνες και μοιχούς, σκανδαλίζοντας τη συντηρητική φαρισαϊκή μερίδα. Όμως, αλλοίμονο! Αλλοιώθηκε μήπως ο ίδιος ο Χριστός; Έγινε ίδιος με εκείνους; Λερώθηκε; Όχι βέβαια! Το ίδιο λοιπόν γίνεται και με την Εκκλησία του.

Όμως πραγματικά, τί έχει μεγαλύτερη σημασία; Η παράδοση ή το Δόγμα; Εδώ ξεκινάει ο σοβαρός αντίλογος. Διότι θα πει κάποιος ότι το Δόγμα θεμελιώνεται επάνω σε μια μακραίωνη παράδοση και ότι σύμφωνα με την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, «εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγγραφον αθετεί, ανάθεμα έστω». Αμφισβητείται το κύρος μιας Οικουμενικής Συνόδου που έλαβε χώρα με την επενέργεια τού Αγίου Πνεύματος και εξέδωσε θεόπνευστες αποφάσεις. Θα απαντήσει όμως κάποιος άλλος, πως το Δόγμα είναι αναλλοίωτο και η παράδοση σεβαστή, αλλά όταν η έρευνα αποδεικνύει κάποιες ασυνέπειες ανάμεσα στην κοινωνία και την Εκκλησία, είναι αναγκαία η σύμπνοια και γεφύρωση των διαφορών, ενώ οποιαδήποτε άλλη στάση, θα φανεί ως εμμονή στο γράμμα τού νόμου, χωρίς ουσία.

Όπως έγινε η κατανοητό, η Εκκλησία είναι ζωντανή και απολύτως δημοκρατική, ώστε όλες οι απόψεις ακούγονται. Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι και με διαφορετικό τρόπο κατανοούν τα πράγματα. Ωστόσο, ο Θεός πρέπει να ερευνάται και όχι να αποτελεί κάτι μακρυνό και άγνωστο. Είμαστε προορισμένοι να Τον γνωρίσουμε και να Τον κατανοήσουμε ως ένα σημείο. Η λογική μας, μπορεί να φτάσει μέχρι το ΤΙ και ΠΟΙΟΣ, όχι όμως μέχρι το ΠΩΣ! Η κτιστή μας φύση, κατανοεί μόνο τις μεθεκτές θείες ενέργειες και τις διακρίνει από την άκτιστη θεία ουσία. Ο άπειρος, άχρονος, αΐδιος, απρόσιτος Θεός, είναι ένα μυστήριο ακατανόητο για εμάς.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: «Ανακωχή»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Γράψαμε χθες για τη «διπλωματία των φυσικών καταστροφών» που υπάρχει και λειτουργεί, είτε θέλουμε, είτε όχι. Μπορεί να μοιάζει ακόμα και με ύβρις να γίνεται λόγος για διπλωματία και γεωπολιτική την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι είναι νεκροί και εκατομμύρια βιώνουν μία ανείπωτη τραγωδία σε δύο χώρες, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: Τα 7,8 Ρίχτερ αλλάζουν σημαντικά το σκηνικό.

Ούτε η εσωτερική πολιτική σκηνή στην Τουρκία θα είναι ίδια μετά την καταστροφή, ούτε θα αποτελεί εύκολη λύση και εύκολη επιλογή να ψάχνει κάποιος εχθρούς απέναντι την ώρα που η καταστροφή είναι «εντός» και οι… «απέναντι» είναι εκεί και βοηθάνε. Επιπλέον, μία ισχυρή φυσική καταστροφή, όπως αυτή που συνέβη, ενδεχομένως βοηθήσει τον Ερντογάν να αναδείξει το ηγετικό του πλεονέκτημα ενόψει εκλογών και άρα, δεν χρειάζεται νέες πολεμικές «ιαχές».

Να είστε βέβαιοι: Όλα παίζουν τον ρόλο τους και όλα μετράνε στην πολιτική και γεωπολιτική σκακιέρα.

Και το τηλέφωνο του Μητσοτάκη στον Ερντογάν, η πρώτη απευθείας επικοινωνία των δύο ανδρών μετά από πολύ καιρό, είναι ένα ακόμα γεγονός που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας.

Την αμέσως επόμενη περίοδο, είναι πολύ λογικό να υπάρξει αποκλιμάκωση. «Ανακωχή». Και είναι επίσης λογικό να ξανανοίξουν δίαυλοι επικοινωνίας που είχαν κλείσει.

Η «κακή Ελλάδα» προσπαθεί να βγάλει από τα ερείπια πολίτες της Τουρκίας και η «κακιά Δύση» θα στείλει βοήθεια με κάθε τρόπο. Το αφήγημα των «εχθρών» θα αρχίσει να χωλαίνει.

Το μεγάλο ζήτημα όμως δεν είναι τι θα γίνει το επόμενο διάστημα, αλλά εάν και πως μπορεί να αλλάξει η Τουρκία. Και δυστυχώς, για να συμβεί αυτό… δεν αρκούν ούτε τα 7,8 Ρίχτερ!

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα