Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Αγέλη Προβάτων- Στη Γη της απληστίας 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η επαρχία, έτσι βουβή που πάντα κείτεται, δεν εξιστορεί ποτέ και σε κανέναν   το παρελθόν της, αλλά το εμπεριέχει, όπως το πρόσωπο τις ρυτίδες, της έκφρασης πόνου, καταφρόνιας και αποστροφής. Δεν είναι καν μια κοινωνία με ενιαία χαρακτηριστικά, μοιάζει περισσότερο με μια εποχή, που δεν έχει ολοκληρώσει τον ερχομό της, κάτι σαν μετανιωμένο καλοκαίρι ή μια  βιαστική άνοιξη. Η επαρχία είναι ένα μεταίχμιο αιώνιο, ένα πάζλ ημιτελές, που δεν συμπληρώνεται παρά μόνο όταν γίνει μια μικρή πόλη ή μια τεμαχισμένη από τα σύνορα και τους φράχτες πεδιάδα, που βάζουν οι ιδιοκτήτες, οι κακοτράχαλες συνήθειες και η αφόρητη ακινησία.

Η ζωή του Θανάση αναπτύσσεται γύρω από την Τρίπολη και εκτείνεται μέχρι βαθιά μέσα στο δάσος της Φολόης. Όλα βαίνουν συμβατικά καλώς. Ο ήρωας μας έχει ένα ζυγισμένο βίο, τη γυναίκα του για να περνά τη ζωή του, τη φίλη του για να περνά τον καιρό του και ένα φυτώριο για να καλλιεργεί τις φιλοδοξίες, τα όνειρα  και τον χρόνο του. Καμιά σαρανταριά χιλιάδες όμως που χρωστά στον Στέλιο, στον τοκογλύφο της περιοχής, είναι αρκετά για να θολώσουν τον καθωσπρέπει, ατσαλάκωτο, μικροεπιχειρηματικό, αγροτικό του βίο. Η πίεση του τοκογλύφου γίνεται αφόρητη και η απελπισία μετατρέπει τον Θανάση σε συνδικαλιστή μαφιόζικης κοπής, που εμπνέεται από τους κλέφτες κι αρματολούς που έδρασαν κατά κόρον στην περιοχή, τω καιρώ εκείνω, αλλά  κι από τις αποφασιστικές κινήσεις του Τζον Γουέιν και τα αρρενωπά ξεκαθαρίσματα του καουμπόηδων της βαθιάς Δύσης. Μπορεί οι αχανείς εκτάσεις της Αριζόνα και της Γιούτα να έχουν αντικατασταθεί από τα χωράφια της Αρκαδίας και το δάσος της Φολόης, αλλά τα μεγάλα θέματα της αδικίας, της αλληλεγγύης, του πόνου, του φθόνου, της τιμής, ευδοκιμούν παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι.

Ο σκηνοθέτης της ταινία Δημήτρης Κανελλόπουλος γράφει για τις αιτίες, τις αφορμές και τις αμπάριζες της ταινίας  «Μεγαλώνοντας τη δεκαετία του 70 σε μια σχετικά απομονωμένη επαρχία, τα ερεθίσματα και οι πληροφορίες δεν ήταν πολλά και πολύ συχνά η φαντασία αναλάμβανε δράση. Ένα από τα πράγματα από όπου η φαντασία αντλούσε υλικό ήταν οι αμερικάνικες ταινίες των δεκαετιών του 40, 50 και 60, που έπαιζε η τηλεόραση τα σαββατοκύριακα. Western και film noir. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να γράφω το σενάριο της Αγέλης Προβάτων, κατάλαβα πως ασυνείδητα έγραφα ένα western. Κι αυτό όχι τόσο για το ηρωικό του ύφος και τη δράση, όσο για τον τρόπο που απλοί και ανυποψίαστοι άνθρωποι, ολόκληρες μικρές κοινωνίες που ζουν σε μια φαινομενική κανονικότητα, εμπλέκονται ξαφνικά σε καταστάσεις ακραίες και βίαιες».

Ο Θανάσης αφού συγκεντρώσει όλους τους δεινοπαθούντες από τις πιέσεις και την εκμετάλλευση από τον τοκογλύφο Στέλιο, δημιουργεί μια αγέλη, μια ομάδα που μέσα στην απελπισία τους και την αδικία τους είναι έτοιμοι γι όλα. Μέσα στην ομάδα χωρά ακόμα και ο ήρωας που υποδύεται ο Άρης Σερβετάλης, με τον οποίο ο Θανάσης, έχει προσωπικές, ανομολόγητες και υπόγειες  διαφορές.

Η αγέλη συσπειρώνεται αλλά και ο Στέλιος δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια, εσπευσμένα καλεί δυο τραμπούκους, (μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, κάτι χάρβαλα μικροεγκληματίες που του βρέθηκαν πρόχειροι είναι) να τρομάξουν τους ανθρώπους, να σκορπίσουν την αγέλη, να εισπράξουν τα χρωστούμενα κι όλα να βρουν τη παλιά, καλή και αγαθή κανονικότητα, που κάνει τους τοκογλύφους λίγο πλουσιότερους με τον ιδρώτα των άλλων και βυθίζει τους υπόλοιπους στην ανέχεια, την αγωνία και την εξαθλίωση. 

Η ταινία έχει τιμηθεί με το Βραβείο Κοινού Fischer (Διεθνές Διαγωνιστικό) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2021 ενώ κέρδισε και το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Άρη Σερβετάλη στα Βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2022 όπου η «Αγέλη Προβάτων» του Δημήτρη Κανελλόπουλου είχε και  Υποψηφιότητες για τα Βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Σεναρίου, Α’ Ανδρικού Ρόλου, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Σκηνογραφίας, Ήχου.

«Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Τρίπολη και στο δάσος της Φολόης, αναπλάθοντας μια επαρχία που κινείται αργά, σχεδόν υπνωτιστικά, όπου η κάθε αλλαγή χρειάζεται μια αιωνιότητα για να συμβεί, σε μια ισορροπία δυσβάσταχτη, που όμως μπορεί να ανατραπεί από μια απλή χειρονομία», υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης.

Ο Κανελλόπουλος απλώνει την απλή ιστορία του στο επαρχιακό τοπίο, ανάμεσα στα αποσταμένα χωράφια, τις βαριεστημένες κωμοπόλεις και τις φυλλωσιές της ατέρμονης στέρησης και του αχόρταγου δάσους και κινηματογραφεί το σκοτεινό  βλέμμα του Λάλου να αγριεύει από τα αδιέξοδα και να  ημερεύει από την ανημπόρια, κινηματογραφεί τις δύστροπες αμφιταλαντεύσεις της αγέλης, τα πνιγηρά αδιέξοδά της και τη μελαγχολική της ηττοπάθεια.  Στην ταινία το αγροτικό δράμα, συνορεύει με την κοινωνική κριτική και την πολιτική ανορθογραφία, σε μια ταινία που έχει σεναριακά θέματα μικρά και μεγαλύτερα που στο τέλος όμως ο σκηνοθέτης καταφέρνει και τα ξεπερνά, γιατί έχει προσανατολισμό, κινηματογραφική αίσθηση και καθαρή στόχευση. Ο Κανελλόπουλος  διασχίζει διαγώνια όλο το επαρχιακό τοπίο, περιεργάζεται όλες τις ανασφάλειες, τους φόβους, τις αδυναμίες των ανθρώπων του και αφού διατρέξει τους ηθικούς κώδικες, το ένστικτο αυτοσυντήρησης και τα ευμετάβλητα αισθήματα των ηρώων του,  μας προσφέρει μια ταινία που αξίζει όπου τη συναντήσουμε να μπούμε και να την χαρούμε.

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ έγραφε ότι «Με την εισαγωγή της γεωργίας, η ανθρωπότητα μπήκε σε μια μακρά περίοδο κακίας, μιζέριας και τρέλας, από όπου απελευθερώνεται μόλις τώρα με την ωφέλιμη χρήση των μηχανών». Φαίνεται όμως ότι παρά τις αισιόδοξες προβλέψεις του σπουδαίου φιλόσοφου, την ανθρωπότητα δεν θα την σώσουν ούτε τα καινούργια  μέσα παραγωγής και το νέο εργασιακό πλαίσιο. Από μόνα τους αυτά, δεν είναι ικανά να γλιτώσουν τον άνθρωπο από τον εαυτό του, από την ασυδοσία, την αρπακτικότητα, τον άκρατο εγωισμό και την  απληστία του, χαρακτηριστικό τα  οποία μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε κτήνη και μετατρέπουν τις κοινωνίες σε αγέλες είτε λύκων, είτε προβάτων.

Άρθρα-Συνεργασίες

Πατρινολάτρης: Ακροδεξιά στροφή στην Ευρώπη;- Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Οι εκλογές στη γειτονική μας Ιταλία και η νίκη της Τζόρτζια Μελόνι επιβεβαιώνουν μια στροφή των ψηφοφόρων προς την άκρα δεξιά σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Οι αιτίες λίγο-πολύ μοιάζουν να είναι κοινές. Πρώτα απ’ όλα η οικονομική κρίση και το άκαμπτο δημοσιονομικό μοντέλο που επέβαλαν οι χώρες του βορρά και ιδιαίτερα η γερμανική αλαζονεία των τελευταίων ετών. Οι γραφειοκρατικές ιδιαιτερότητες της Κομισιόν και η απογοητευτική ανικανότητα των κεφαλών της στη διαχείριση κρίσεων, κάτι που έγινε ολοφάνερο τόσο στην αντιμετώπιση της πανδημίας με τις παλινωδίες για τα εμβόλια όσο και στην έλλειψη διορατικότητας για τις προθέσεις του Πούτιν και την χάραξη κοινής ενεργειακής και εξωτερικής πολιτικής. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και το πρόβλημα των συνεχών εισροών χιλιάδων μεταναστών έχουμε την απάντηση για την ανάδειξη ακροδεξιών κομμάτων στην εξουσία.

Εάν θέλουμε όμως να εντοπίσουμε τον κυριότερο λόγο αυτής της ψήφου-διαμαρτυρίας θα μπορούσαμε να πούμε με βεβαιότητα πως είναι το μεταναστευτικό. Στη Γηραιά Ήπειρο το αίσθημα του Κράτους-Έθνους είναι βαθύτατο και μετρά αιώνες ύπαρξης. Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ότι ένας μεγάλος αριθμός γηγενών Ευρωπαίων πολιτών (τουλάχιστον ένας στους τρεις) δεν μπορεί να αποδεχθεί, την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί: Μετανάστες από την Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την Αφρική να διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα διαθέτοντας σημαντικά χρηματικά ποσά (άγνωστο πού τα βρίσκουν), να παρακάμπτουν ομόθρησκες ειρηνικές χώρες και να έρχονται στην Ευρώπη. Και μάλιστα χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, υποτιθέμενα χωρίς στον ήλιο μοίρα αλλά με πανάκριβα κινητά. Και το κυριότερο να μην θέλουν να αποδεχθούν τους κανόνες των μελών-κρατών της Ε.Ε., αντιθέτως να θέλουν να επιβάλουν τα δικά τους ήθη και έθιμα, ακόμα και το δικό τους δικαιικό σύστημα, την σαρία.

Δημιουργούν έτσι τα δικά τους κρατίδια -τα γνωστά γκέτο- μέσα στην καρδιά των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Κάτι που βλέπει κανείς ακόμα και στις Βρυξέλλες, έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και θα έλεγα σε αυτή τους την προσπάθεια βρίσκουν συμπαραστάτες “εντός των τειχών” από τα κόμματα της Αριστεράς. Κάτι που βλέπουμε και στη χώρα μας, με κάποιες περσόνες δογματικής ιδεοληψίας να έχουν αυτοανακηρυχτεί προστάτες – άγγελοι των μεταναστών.

Όλο αυτό το σκηνικό είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό να εκφραστεί πολιτικά όταν φτάσει η ώρα των εκλογών. Και μάλιστα να πλειοψηφήσει (όπως έγινε στην Ιταλία). Όσοι λοιπόν ενοχλήθηκαν από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων ας κοιτάξουν στον καθρέφτη τους μπας και συνειδητοποιήσουν το πόσο συνέβαλαν σε αυτό οι ίδιοι με τις ιδεοληπτικές τους πολιτικές και τον ανερμάτιστο διεθνισμό τους.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κανένας δεν είναι παντοτινός

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Το μόνο βέβαιο, ως προς τον κάθε άνθρωπο, είναι ότι κάποτε έρχεται για όλους το… πλήρωμα του χρόνου. Είτε αυτό αφορά έναν κύκλο της ζωής και της δράσης του κάθε ανθρώπου, είτε και τον ίδιο τον κύκλο της ζωής.

Κανένας δεν είναι παντοτινός!

Ούτε ο Πούτιν και ο Ερντογάν θα είναι, όσο ισχυρά πλέγματα εξουσίας κι αν έχουν διαμορφώσει. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για δύο ηγέτες που έχουν συμπληρώσει 20 ή και περισσότερα χρόνια στο προσκήνιο και μοιραία υπόκεινται στη φθορά του χρόνου αλλά και της διαχείρισης εξουσίας.

Το θέμα όμως δεν είναι «πως και πότε» μπορεί να απομακρυνθούν αυτοί οι δύο από την εξουσία – όπως εσχάτως αναζητούν (για ευνόητους λόγους) αναλυτές στην Ελλάδα και στον κόσμο – αλλά «τι θα αφήσουν πίσω τους» όταν εγκαταλείψουν την εξουσία, όπως και «ποιος θα τους διαδεχθεί».

Πρόκειται για δύο πολιτικούς με κοινά χαρακτηριστικά. Η πολυετής εξουσία διαμορφώνει «μεγαλοϊδεατισμούς» και τις περισσότερες φορές, οι ηγέτες που έχουν πολλά χρόνια στην εξουσία χάνουν το μέτρο. Ίσως και την ίδια την πραγματικότητα.

Νομίζει ο Πούτιν πως η ιστορία με την Ουκρανία θα συνεχιστεί ευθύγραμμα ή ότι οι Ρώσοι στηρίζουν τον πόλεμό του; Νομίζει ο Ερντογάν ότι μπορεί να πείσει τους Τούρκους ότι η Ελλάδα απειλεί την χώρα τους; Νομίζουν και οι δύο ότι είναι πολλοί αυτοί που είναι διατεθειμένοι να χάσουν τη ζωή τους μέσα σε πολεμικά χαρακώματα, στο όνομα οποιασδήποτε νέας «αυτοκρατορίας»;

Ίσως και να το νομίζουν… Μόνο που οι λαοί τους – και γενικότερα οι λαοί – μάλλον έχουν άλλη άποψη. Έχουμε μπει για τα καλά πλέον στον 21ο αιώνα. Ο Έλληνας, ο Τούρκος, ο Ρώσος, ο Αμερικάνος, ο Γερμανός, κλπ, μοιράζονται τις ίδιες εικόνες μέσα από τα social media. Το γούστο, η αισθητική, η αντίληψη περί δικαίου και πολλά άλλα, έχουν αποκτήσει πλέον μία παγκόσμια διάσταση που ξεπερνάει τις απόψεις και τα «νομίζω» οποιουδήποτε, όσο ισχυρού και να είναι.

Όσοι το αντιλαμβάνονται αυτό, προσαρμόζονται και διασώζουν, τουλάχιστον την υστεροφημία τους. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται, απλά περνούν στη λήθη…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Άρχισε η μάχη των αεριο-αγωγών και αλλά!- Tου Αρκά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

-Από την Βαλτική άρχισε η καταστροφική μάχη των αεριο-αγωγών.

-Ψάχνουν να βρουν ποιός το έκανε αυτό. Καλά ξεμπερδέματα.

-Άρχισε η μάχη της Λάμπας. Όλοι τρέχουν να τις αντικαταστήσουν με σύγχρονες LED. Κατάφερε ο Πούτιν να μας αλλάξει τα φώτα.

-Η προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσει.  Οι ορατοί και αόρατοι υποψήφιοι σε όλες τις εκδηλώσεις είναι πανταχού παρών στην πρώτη γραμμή.

-Το ψάξιμο για Δημάρχους συνεχίζεται. Πόλυ προσοχή γιατί όποιος βιάζεται σκοντάφτει.

-Ο Απόστολος έφυγε από την περιφερειακή σκηνή. Παραμένει όμως ενεργός, ελεύθερος να

επιλέξει την Βουλή ή το Δημαρχείο.

– Και στα καφενεία άρχισαν οι προεκλογικές συζητήσεις. Το ενδιαφέρον τους περισσότερο για τον Δήμαρχο της Πάτρας.

-Ίσως και μια δυναμική γυναίκα να είναι υποψήφια

-Ο Αλέξης ζητάει μια δεύτερη ευκαιρία για μια διαφορετική εξουσία αλλά ο ψηφοφόρος που κάηκε στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι.

-Και ο Μαντινείας Αλέξανδρος κυκλοφορεί και οδηγεί το μικρό λευκό σκαραβαίο. Απλά και ταπεινά, όπως ο Ζιχνών Ιερόθεος.

-Ο θεσμός «προσωπικός γιατρός» προχωράει με αργό ρυθμό. Κουραστικό το ραντεβού.

-Η Πυραυλάκατος «Βλαχάκος» θα οργώνει το Αιγαίο άγρυπνος φρουρός.

-Ο Σουλτάνος τον χαβά του, για γαλάζιες πατρίδες και όνειρα θερινής νυκτός.

-Η ψηφιακή τεχνολογία της σύγχρονης επικοινωνίας, δημιούργησε προβλήματα στην ζωντανή ανθρώπινη επικοινωνία.

– Όλα, εδώ και τώρα, με ένα απλό «κλικ». Προσοχή όμως γιατί καραδοκεί και η ηλεκτρονική χρηματο-κλοπή.

-Κάθε εποχή έχει και τους ευρεσιτέχνες παγιδο-κλέφτες.

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα