Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Έλληνας δεν γεννιέσαι, Έλληνας γίνεσαι»: Αποχαιρετώντας τον καθηγητή Peter Mackridge

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Νίκη Ευσταθοπούλου, φιλόλογος στο Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας

Ο Peter Mackridge, πρωτοπόρος των Ελληνικών Σπουδών στα βρετανικά πανεπιστήμια, μεταλαμπάδευσε ακούραστα τον ενθουσιασμό του για την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό για 50 σχεδόν χρόνια.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ
Γεννήθηκε λίγο έξω από το Λονδίνο, στο Harpenden του Hertfordshire, από την Ειρήνη Pickering και τον Donald Mackridge, που είχε υπηρετήσει τέσσερα χρόνια στο Πυροβολικό στη Νότια Αφρική και την Ιταλία. Στα 9 του ο μικρός Peter ξεκίνησε να μαθαίνει αρχαία ελληνικά στο σχολείο του Lanesborough, Guildford και μετά φοίτησε στο Royal Grammar School. Εργάστηκε για ένα χρόνο στη διαφημιστική εταιρεία του πατέρα του και μετά γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Κολλεγίου St. John’s της Οξφόρδης. Σύντομα όμως το ενδιαφέρον του στράφηκε στη μελέτη της Γαλλικής και της Νέας Ελληνικής. Αποφοίτησε το 1968 και επέλεξε ως θέμα του διδακτορικού του το ελληνικό μυθιστόρημα του 1930, ένα θέμα ελάχιστα γνωστό τότε στο Ηνωμένο Βασίλειο.

ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΦΕΡΗ

Ως διδακτορικός φοιτητής, πέρασε πολύ καιρό στην Ελλάδα και τελειοποίησε τα ελληνικά του, αλλά βίωσε και τη Χούντα των Συνταγματαρχών (1967-1974). Στην Αθήνα έζησε σε ένα ισόγειο διαμέρισμα κάτω από το σπίτι του πρώτου βραβευμένου με Νόμπελ Έλληνα ποιητή, του Γεωργίου Σεφέρη. Ο Mackridge δεν μπόρεσε ποτέ να τον συναντήσει λόγω της ήδη επιβαρυμμένης υγείας του, όμως ακολούθησε την πομπή της κηδείας του Σεφέρη που μετατράπηκε σε μια μαζική, αλλά ειρηνική διαμαρτυρία εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος.

Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Στα 1973 ο Mackridge εξελέγη λέκτορας στην μόλις ιδρυθείσα Έδρα της Νέας Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του στην οργάνωση και διδασκαλία του πρώτου πανεπιστημιακού μαθήματος Νέας Ελληνικής Γλώσσας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1981 εργάστηκε στην Οξφόρδη ως λέκτορας, ενώ το 1996 ως καθηγητής του Κολλεγίου St. Cross. Το 2003 συνταξιοδοτήθηκε, παραμένοντας όμως εναργής ερευνητής με πλήθος δημοσιεύσεων και διαλέξεων, ενώ εξέδιδε και το περιοδικό «Βυζαντινές και Νέες Ελληνικές Σπουδές» (Byzantine and Modern Greek Studies). Το 2008 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 2017 αναδείχθηκε τιμητικά σε καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Η ελληνική υπηκοότητα του απονεμήθηκε τον Μάρτιο του 2022 ως μια μορφή αναγνώρισης της προσφοράς του στην Ελλάδα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
Πριν ο Peter Mackridge ξεκινήσει την ακαδημαϊκή του καριέρα, η Ελλάδα για τους ξένους δεν ήταν παρά ένας ηλιόλουστος τουριστικός προορισμός ή στην καλύτερη περίπτωση, αγαπημένος χώρος μελέτης και καταφύγιο των κλασικιστών και των αρχαιολόγων. Πρώτος αυτός είδε και ανέδειξε τη σύγχρονη Ελλάδα, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό και τη γλώσσα της ως άξια μελέτης και σεβασμού ανεξάρτητα από το παρελθόν της. Υπηρετώντας στο King’s College του Λονδίνου και μετά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έθεσε τα θεμέλια των Νέων Ελληνικών Σπουδών ως αναπόσπαστου μέρους του προγράμματος σπουδών των βρετανικών πανεπιστημίων.
Αν και εξειδικεύτηκε στη μελέτη της περιόδου από το 1750 ως σήμερα, μελέτες του εστίασαν ώς και τον 12ο αιώνα. Με ευχέρεια, μελέτησε εξίσου τη γλωσσολογία και τη λογοτεχνία, ενώ τον απασχόλησαν και ευρύτερα πολιτιστικά θέματα. Για παράδειγμα, καίρια ερωτήματα που διατρέχουν το έργο του είναι: «Πώς ο σύγχρονος ελληνικός κόσμος συνδέεται με τον αρχαίο κόσμο;», αλλά και «Πώς οι Έλληνες του σήμερα αντιλαμβάνονται την ταυτότητά τους, αλλά και την επαναδιαμορφώνουν ως απάντηση στο παραπάνω ερώτημα;».

“Η ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ”

Επιτυγχάνοντας την ανεξαρτησία τους μετά την Επανάσταση του 1821, οι Έλληνες είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε πολλές εκδοχές του «τι πραγματικά είναι». Οι εκδοχές αυτές των τελευταίων 200 ετών ζωής της σύγχρονης Ελλάδας προστέθηκαν σε αυτό που ο Mackridge ονόμασε «εθνικοποίηση του παρελθόντος». Στήριξε την προσέγγισή του αυτή, αναφερόμενος σε μια σειρά ιστορικών συμβάντων και γεγονότων. Για παράδειγμα, όταν η πρωτεύουσα της χώρας/του ελληνικού έθνους μεταφέρεται στην Αθήνα στα 1830 από τον βασιλιά Όθωνα, δεκάδες μεσαιωνικές εκκλησίες φτιαγμένες στα χρόνια του Βυζαντίου γκρεμίστηκαν εκ θεμελίων. Ο λόγος; Έπρεπε στη νέα πρωτεύουσα να φτιαχτούν μεγάλοι, ευθείς δρόμοι έχοντας θέα την Ακρόπολη και τους μικρότερους αρχαίους ναούς που την περιτριγυρίζουν. Με άλλα λόγια, η Αρχαιότητα συνέτριψε το Βυζάντιο συμπαρασέρνοντας την ταυτότητα των Ελλήνων που αυτοπροσδιορίζονταν προσεγγίζοντας τη μία ιστορική περίοδο έναντι της άλλης, αν και εγγύτερης. Ο κύβος ερρίφθη με ό,τι συνέπειες είχε, υλικές και πνευματικές, αυτό για τον τόπο και τους ανθρώπους της σύγχρονης Ελλάδας.
Ένα ακόμη συμβάν που αναδεικνύει ο Mackridge αφορά μια γειτονιά της μοντέρνας Αθήνας, το Βρυσάκι, που βρισκόταν στους πρόποδες της Ακρόπολης. Κατόπιν αιτήματος της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, από το 1931 ώς το 1939 η συνοικία εκκενώθηκε και απαλλοτριώθηκε, ώστε οι αρχαιολογικές ανασκαφές να αναδείξουν τα ερείπια της αρχαίας Αγοράς, όπου άνθισε η πρώτη δημοκρατία όλου του γνωστού κόσμου. Αν και η σημασία αυτών των ανακαλύψεων ήταν μοναδική και αναγνωρίστηκε διεθνώς, η εξάλειψη των 5.000 μοντέρνων κατοίκων από τον τόπο αυτό ήταν το οδυνηρό τίμημα, που άλλαξε ανεπιστρεπτί την εικόνα αυτής της περιοχής της Αθήνας.

Η ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Μία ακόμη συνεισφορά του Mackridge στη μελέτη της λειτουργίας της νέας ελληνικής γλώσσας αποτέλεσε το βιβλίο του «Νέα Ελληνική Γλώσσα» (1985), ενώ στο έργο του “Γλώσσα και εθνική ταυτότητα στην Ελλάδα, 1766-1976” (2009) αναφέρεται αναλυτικά στην ιστορική εξέλιξη της γραπτής και προφορικής γλώσσας τους τελευταίους τρεις αιώνες. Εστιάζει ακόμη στο φλέγον γλωσσικό ζήτημα «δημοτική ή καθαρεύουσα», το οποίο δίχασε τους Έλληνες.

Φυσικά για τον Mackridge, η απάντηση που ο κάθε Έλληνας έδινε σε αυτό το ερώτημα συνδεόταν αλληλένδετα με το τι πίστευε για την ταυτότητά του: Πρέπει η σύγχρονη μορφή της γλώσσας να προσκολλάται όσο το δυνατόν περισσότερο σε μορφές που κληρονομήθηκαν από το κλασικό παρελθόν (καθαρεύουσα); Ή μήπως πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του καθημερινού λόγου, καθώς συνεχίζει να εξελίσσεται στο παρόν (δημοτική); Αν και η διαμάχη αυτή λύθηκε και νομοθετικά το 1974 με την επικράτηση της δημοτικής στα σχολεία και τον δημόσιο λόγο, δεν έχει λήξει για πολλούς Έλληνες, καθώς οριοθετούν την ταυτότητά τους βάσει της καταγωγής τους από την Αρχαία Ελλάδα, άρα οφείλουν να μιλούν μια γλώσσα-απόγονο των προγόνων τους. Ή μήπως όχι;

“ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ”
Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι η «Γραμματική της ελληνικής γλώσσας» (2012) που ο Mackridge συνέγραψε μαζί με τους καθηγητές D. Holton και Ε. Φιλιππάκη-Warburton είναι από τις πληρέστερες, αναλυτικότερες, αλλά και τις πιο εύχρηστες γραμματικές που έχουν εκδοθεί για την ελληνική γλώσσα έως σήμερα.
Ο Mackridge μελέτησε και συνέγραψε για διάφορους Έλληνες συγγραφείς και λογοτεχνικά είδη: από ξεχασμένα ερωτικά ποιήματα και ελεγείες της Κωνσταντινούπολης του 18ου αιώνα μέχρι την ποίηση του Κ.Π. Καβάφη. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε σε μια δίγλωσση έκδοση της σειράς Oxford World’s Classics το 2007, ενώ μετέφρασε στα αγγλικά διηγήματα του Α. Παπαδιαμάντη και του Γ. Βιζυηνού, σημαντικών συγγραφέων στα τέλη του 19ου αιώνα.

Κλείνοντας, αποχαιρετούμε τον θέσει και όχι φύσει Έλληνα Peter Mackridge, τον μοναδικό ελληνιστή και ακαδημαϊκό των Νεοελληνικών Σπουδών, δάσκαλο και συγγραφέα, που γεννήθηκε το 1946 και πέθανε στις 16 Ιουνίου 2022, χτυπημένος από τον καρκίνο. Τα ελληνικά γράμματα και η μελέτη τους θα είναι από δω και στο εξής φτωχότερα, αλλά εμείς, ως Έλληνες και φιλόλογοι, θα του είμαστε πάντα ευγνώμονες.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ένα παράθυρο ευκαιρίας (και) για το ΠΑΣΟΚ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όπως γράψαμε και χθες, αυτή η «λευκή αποχή» του ΣΥΡΙΖΑ από τις ψηφοφορίες στη Βουλή, πρακτική βγαλμένη από τα… εγχειρίδια των σχολικών διαμαρτυριών, αποτελεί μία σαφέστατη «στροφή» του Αλέξη Τσίπρα προς την αριστερή δεξαμενή ψηφοφόρων, αυτή δηλαδή που έχασε μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο, το 2015. Πιθανότατα, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι εάν επανακτήσουν ένα σημαντικό τμήμα αυτής της «δεξαμενής», τότε ίσως μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τη συσπείρωση και να μειώσουν τη διαφορά με τη ΝΔ.

Ταυτόχρονα όμως, αυτή η πολιτική επιλογή δείχνει να απομακρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τον μεσαίο χώρο και να «χαρίζει» τους κεντρώους μετριοπαθείς πολίτες στη ΝΔ κατά κύριο λόγο, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.  Συνιστά λοιπόν αυτή η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα μία επιστροφή στον χαρακτήρα που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τελικά, ένα στρατηγικό λάθος που θα το πληρώσει; Ή μήπως είναι η μόνη επιλογή που είχε στα χέρια του προκειμένου να προσπαθήσει για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα του επιτρέψει να διατηρήσει την ηγεμονία του στον κεντροαριστερό χώρο ακόμα και μετά από μία πιθανή ήττα;

Προφανώς, όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και όλες οι πιθανές εξηγήσεις είναι αποδεκτές, έως ότου φτάσουμε στην αλήθεια της κάλπης, τη μοναδική αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, διαφαίνεται ένα παράθυρο ευκαιρίας, όχι μόνο για τη ΝΔ, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, να ενισχύσει τις δυνάμεις του. Και μάλιστα, σε μία χρονική στιγμή που το κόμμα έδειχνε να «ξεφουσκώνει» και να αγωνίζεται για να διατηρήσει διψήφιο ποσοστό (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις).

Πάντως, δεδομένου ότι μέχρι τις εκλογές έχουμε περίπου 2 μήνες μπροστά μας (ή και παραπάνω), όπως ήδη έχουμε γράψει, υπάρχουν ακόμα «πολλές στροφές» μέχρι την τελική ευθεία. Γι’ αυτό και είναι μάλλον βέβαιο πως έχουμε πολλά ακόμα να δούμε και να ακούσουμε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Το Στέμμα – The Crown 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η αβάσταχτη ανία της μοναρχίας 

Θα είμαι αυταρχική, 

αυτή είναι η δουλειά μου. 

Και ο Θεός θα με συγχωρέσει,

 αυτή είναι η δική του δουλειά. 

Μεγάλη Αικατερίνη.

 

Οι προβολές της πέμπτης σεζόν του «The Crown» κατευόδωσαν την βασίλισσα Ελισάβετ στο μεγάλο της ταξίδι. Η νέα περίοδος της σειράς  που ακολουθεί τη ζωή του βρετανικού στέμματος, βρίσκεται ήδη στον αέρα του Netflix και σε αυτή πέρα από την ταραχώδη για τη βασιλική οικογένεια δεκαετία του ‘90, βλέπουμε και νέους ηθοποιούς στους βασικούς ρόλους. Στο ρόλο της Ελισάβετ στα νέα  επεισόδια της καινούργιας περιόδου  μετά την Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν εμφανίζεται η Ιμέλντα Στόντον.

Το καστ αλλάζει κάθε δύο σεζόν, όπως έχουν αποφασίσει οι υπεύθυνοι της σειράς με αυτόν τον τρόπο εκτός των άλλων υπογραμμίζεται και  το πέρασμα του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι η Olivia Colman, ο Josh O’Connor και η Emma Corrin έχουν ολοκληρώσει τη θητεία τους, κάνοντας χώρο για μια νέα ομάδα ηθοποιών που ανέλαβε. Η Imelda Staunton όπως προαναφέραμε , παίρνει το στέμμα ως βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ ο ο High Sparrow Jonathan Pryce θα υποδυθεί τον πρίγκιπα Φίλιππο. Ακόμα εμφανίζεται η Lesley Manville ως πριγκίπισσα Margaret (που παίρνει τη θέση της Helena Bonham Carter) και τον Dominic West ως πρίγκιπα Κάρολο. Την Έμα Κόριν στο ρόλο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας διαδέχεται η Elizabeth Debicki, η οποία τελευταία φορά την είδαμε ως Kat στο Tenet του Christopher Nolan. «Είναι πραγματικό προνόμιο και τιμή μου να συμμετέχω σε αυτή την αριστουργηματική σειρά, η οποία με έχει καθηλώσει απόλυτα από το πρώτο επεισόδιο», δήλωσε η ηθοποιός για τον ρόλο της. 

Κάθε σεζόν του «The Crown» καλύπτει περίπου μια δεκαετία. Σ’ αυτή τη σεζόν έχουμε πολλά και σημαντικά γεγονότα. Την εκφώνηση ομιλίας της βασίλισσας για την 40ή επέτειο από την ενθρόνισή της, στην οποία χαρακτήρισε τη χρονιά εκείνη ως το «annus horribilis». Σ’ αυτήν την δεκαετία η βασίλισσα βίωσε τη διάλυση τριών γάμων των παιδιών της: τον χωρισμό του πρίγκιπα Άντριου και της Σάρα Φέργκιουσον, το διαζύγιο της πριγκίπισσας Άνα από τον Μαρκ Φίλιπς, και τον χωρισμό του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Η πυρκαγιά στο Κάστρο του Ουίνδσορ, η οποία οδήγησε τελικά τη βασίλισσα να πληρώσει φόρους για τα εισοδήματά της και να ανοίξει τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο κοινό για να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση. Έχουμε στη σειρά την περίφημη συνέντευξη της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Panorama τον Νοέμβριο του 1995 η οποία αποτέλεσε το υλικό ενός ολόκληρου επεισοδίου στην εν λόγω σεζόν. Στην εκπομπή διάρκειας σχεδόν μιας ώρας, είπε στον Μάρτιν Μπασίρ του BBC για τη σχέση της με τον πρίγκιπα Κάρολο και την πεποίθησή της ότι «ήμασταν τρεις σε αυτόν τον γάμο». Είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς, η δε συνέντευξη συμβαίνει σε παράλληλη δράση με μια συναυλία την οποία παρακολουθεί η βασίλισσα και όλη η βασιλική οικογένεια.

 

Ολόκληρο επεισόδιο πραγματεύεται το τελικό διαζύγιο του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τη βοήθεια του πρωθυπουργό Μέιτζορ. Το δέκατο επεισόδιο  έχει τον υπαινικτικό τίτλο «παροπλισμός» που αφορά την βασιλική θαλαμηγό. Φαίνεται όμως ότι ο παροπλισμός αφορά ολόκληρη τη μοναρχία, μια και σε τηλεοπτικές εκπομπές και σε μετρήσεις της κοινής γνώμης διαπιστώνεται η αντιδημοφιλία της βασιλείας και κυρίως του πρίγκιπα Κάρολου, ιδίως μετά τα δηλητηριώδη βέλη που εξαπέλυσε η Νταϊάνα εναντίον του. Αξίζει να αναφερθούμε στο 3ο επεισόδιο της σειράς και στη σκηνή στην ο οποία ο πατήρ Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ συναντιέται με την Νταϊάνα σε αγώνες ιπποδρομίας τους οποίους χρηματοδοτεί ο ίδιος για να καθίσει δίπλα στην βασίλισσα. Η σκηνή είναι βουτηγμένη στην ειρωνεία και το χιούμορ και δίνει ωραίες ανάσες στο  « The Crown», θα μπορούσε να είναι οδηγός και για τα επόμενα επεισόδια αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Αντίθετα ο νέος κύκλος επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς μοιάζει να έχει εξαντλήσει την δυναμική της και τη σφριγηλότατα της. Δεν λείπουν τα γεγονότα, τα θέματα και τα περιστατικά πάνω στα οποία στηρίζεται η σειρά, λείπει όμως η καινούργια αντιμετώπιση και η ανανεωμένη ματιά. Μειώνεται δραματικά το ενδιαφέρον στην εν λόγω σεζόν και πράγματα και αφηγήσεις που είχαν ενδιαφέρον στις τέσσερις πρώτες σεζόν στην πέμπτη ατονούν, κουράζουν και επαναλαμβάνονται. Η γραμμική αφήγηση των γεγονότων συντείνει σ’ αυτήν την κατεύθυνση και η υπερπλήρωση παίρνει μερίδιο από το ενδιαφέρον και την προσήλωση στα τεκταινόμενα του στέμματος. Φαίνεται ότι η επανάληψη αφυδατώνει σιγά – σιγά το Crown και το χτυπά με το μικρόβιο της ελεγχόμενης μεν αδιαφορίας δε, η οποία όμως οδηγεί στον μαρασμό και την κούραση. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια σειρά η οποία στηρίζεται σε ιστορικές αναδρομές και πραγματικά γεγονότα δεν έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει δραματικές ανατροπές, σεναριακές εκπλήξεις και εντυπωσιακές αλλαγές για να απορροφήσει την κούραση της επανάληψης και η οποία μοιραία οδηγεί την υποβάθμιση του ενδιαφέροντος. Το ερώτημα είναι πώς θα υποδεχτεί το κοινό την 6η περίοδο της σειράς. Ο Πίτερ Μόργκαν είχε αρχικά ανακοινώσει ότι η πέμπτη σεζόν θα ήταν η τελευταία του «The Crown», αργότερα άλλαξε γνώμη, επιβεβαιώνοντας ότι θα υπάρξει και έκτη σεζόν. «Καθώς αρχίσαμε να συζητάμε τις ιστορίες για τον πέμπτο κύκλο, σύντομα έγινε σαφές ότι για να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της ιστορίας θα έπρεπε να επιστρέψουμε στο αρχικό σχέδιο και να κάνουμε έξι σεζόν», δήλωσε ο Μόργκαν. Αυτά όμως θα τα δούμε αν δικαιώνονται ή όχι  όταν με το καλό, αρχίσουν να προβάλλονται τα πρώτα επεισόδια. Καταλήγοντας για 5η σεζόν του «The Crown» φαίνεται ότι η «στέψη» της Ιμέλντα Στόντον ως Ελισάβετ, μετά τις Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν, δεν στέφεται και με την μεγαλύτερη επιτυχία κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί η πρώτη είναι υποδεέστερη ηθοποιός από τις άλλες δύο, αλλά μέσα στην  μερική καθίζηση της 5ης σεζόν, παρασύρεται και η  Ιμέλντα Στόντον στη μετριότητα, η οποία ούτως ή άλλως επιλέγει να αποφύγει παντελώς τις μιμήσεις κι έτσι μένει να υποδύεται μια μικροαστή ευγενική κυρία, η οποία προσιδιάζει με κυρία των τιμών της βασίλισσας αλλά όχι με την ίδια τη βασίλισσα.

Η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι εμφανισιακά πλησιάζει την πριγκίπισσα όσο καμιά άλλη, αλλά η μίμηση ξεφεύγει από κάθε όριο, όπως ξεφεύγει και η Νταϊάνα του 5ου επεισοδίου του στέμματος και φαντάζει λαϊκίστρια δεύτερης διαλογής, η οποία έχει μόνο ένα σκοπό να πλήξει την βασιλική οικογένεια με κάθε κόστος και με οποιοδήποτε μέσο.  

Μετά από τέσσερις περιόδους το The Crown είναι αλήθεια ότι δύσκολα δεν θα κούραζε κι από τη στιγμή μάλιστα που όλα όσα προβάλλονται στην οθόνη μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων των τελευταίων χρόνων, έχει εξατμιστεί η μαγεία της παρακολούθησης. Ακόμα η δημιουργική ανάμιξη της ιστορίας, της έμπνευσης των δημιουργών, της φαντασίας και του ντοκουμέντου που κυριαρχούσε στις τέσσερις προηγούμενες περιόδους, περιορίστηκε στην τελευταία, στην ρεπορταζιακού τύπου ρηχή απεικόνιση αμφιλεγόμενων περιστατικών, χωρίς ενδιαφέρον και δραματική ανέλιξη. Οι κραδασμοί που δέχεται το στέμμα στη Μεγάλη Βρετανία όπως αποτυπώνονται στη 5η σεζόν της σειράς είναι μεγάλοι και καλό θα είναι αυτοί που νοιάζονται για την παράδοση της βρετανικής μοναρχίας και για την αποδοχή της στο λαό να προσέξουν λίγο τα λόγια του Λάο Τσε  «Τους μεγάλους ηγέτες ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες ο λαός τους αγαπά και τους εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί».

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κόμμα ρυθμιστής ή κόμμα εξουσίας;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Και να, που με το που ανακοινώθηκαν τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, άρχισαν οι… τροχιοδεικτικές βολές και τα ευθεία ή έμμεσα ερωτήματα με ποιόν θα συνεργαστεί το κόμμα, στο ενδεχόμενο κάποιας συγκυβέρνησης.

Η πίεση αυξάνεται. Και θα συνεχίσει να αυξάνεται όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Βέβαια, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν θα απαντήσει το ερώτημα. Τουλάχιστον όχι μέχρι το βράδυ των εκλογών και πάλι, αυτό θα εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα.

Θα έλεγε κανείς ότι είναι καλό για το ΠΑΣΟΚ που πριν ακόμα δούμε πως θα εξελιχθούν οι εκλογές της απλής αναλογικής, εκλαμβάνεται ως το κόμμα – ρυθμιστής. Είναι έτσι, όμως;

Κατά τη γνώμη μας, όχι. Δεν είναι καλό. «Κόμμα – ρυθμιστής» σημαίνει… μικρομεσαίο κόμμα. Και το κόμμα που παρέλαβε ο Νίκος Ανδρουλάκης, επαναφέροντας το ιστορικό όνομα και το ιστορικό σύμβολο του πράσινου ήλιου, συνοδεύεται από την προσδοκία των ψηφοφόρων και φίλων του να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας. Κατά συνέπεια, το «κοστούμι» του μικρομεσαίου δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες, ούτε με τις εξαγγελίες του αρχηγού του.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αποτέλεσμα των εκλογών και το γεγονός πως κάθε προεκλογικό σενάριο μπορεί να αποδειχθεί… χαρτοπόλεμος (μην ξεχνάμε πως το πιο πιθανό σενάριο είναι να γίνουν και δεύτερες εκλογές), το ερώτημα «με ποιόν θα πάτε», με όποιον τρόπο και να τίθεται, ουσιαστικά ασκεί πίεση στο ΠΑΣΟΚ. Και για να μην γελιόμαστε, η πίεση θα γίνει… αφόρητη. Διόλου τυχαία, η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, μία έμπειρη και ικανή δημοσιογράφος, άφησε χθες υπονοούμενα περί ενδεχόμενου εκβιασμού του Ν. Ανδρουλάκη εάν συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, λόγω των υποκλοπών. Από τη μία πλευρά, σαφείς βολές κατά της ΝΔ και του Μητσοτάκη και από την άλλη, ισχυρή πίεση στο ΠΑΣΟΚ. Και αυτό συνέβη λίγο μετά τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας στη Βουλή, μία ακόμα συζήτηση κορυφής κατά την οποία ο Ανδρουλάκης δεν μπορούσε να είναι παρών στη Βουλή.

Η προεκλογική περίοδος όμως, θα έχει ακόμα πολλές στροφές. Και θα δούμε πολλά σε αυτές τις στροφές. Ωστόσο, είναι βέβαιο: Το ΠΑΣΟΚ, για να ξεφύγει από την πίεση, θα πρέπει να δώσει «στίγμα». Συζητάει τη συγκυβέρνηση ή όχι; Στοχεύει στην εξουσία ως κόμμα ρυθμιστής ή ως κόμμα εξουσίας;

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα