Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο Άνθρωπος που Έβλεπε τα Τρένα να Περνούν… στις ράγες της επιθυμίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Οι νέοι πριν υποψιαστούν τι θέλουν, ήδη, μέσω του σύντομου και αλάνθαστου δρόμου των ενστίκτων και των επιθυμιών το γνωρίζουν. Το κακό είναι μέχρι να  αφομοιώσουν αυτή τη γνώση, μέχρι να την κάνουν επιδερμίδα του κορμιού τους, μέχρι να την αισθανθούν ολοκληρωτικά, έχουν χάσει την ορμή και την τρέλα και έχουν απομείνει έρμοι και μόνοι μέσα στα γερατειά και την ακινησία, όπως τα τρένα σε απόσυρση έξω από τις ράγες της ζωής. Στο ταξίδι της ενηλικίωσης δυο αγωνίες οδηγούν στην ποθητή ολοκλήρωση, της γνώσης και της ερωτικής επιθυμίας. Η πρώτη είναι πιο εγκεφαλική και πιέζεται και από τον κοινωνικό περίγυρο αλλά η δεύτερη όταν δεν μπορεί να βρει τον δρόμο της μπορεί να αφανίσει τον αφιονισμένο νέο, να στείλει στα τάρταρα την αυτοπεποίθησή του και να σκορπίσει τον κόσμο γύρω του. Ένα ασφαλές μέτρο για την δύναμη ενός νέου ανθρώπου είναι η δύναμη, το σφρίγος και η ένταση αυτών που λαχταρά. Όλο αυτό το υπέροχο  παιχνίδι της γνώσης, του πόθου και της αδημονίας είναι ένα όμορφο ταξίδι αρκεί η «ολοκλήρωση» και ιδιαίτερα στον άνδρα να μην έρθει πιο γρήγορα από την επιθυμία.

«Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν» που βγήκε σε επανέκδοση σε νέες και αποκατεστημένες κόπιες, είναι η πιο γνωστή ταινία του τσέχικου σινεμά και έργο του υπέροχου νέου κύματος, η οποία βραβεύτηκε το 1968 με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Είναι μια ασπρόμαυρη λεπτεπίλεπτη ιστορία ενηλικίωσης που αναπτύσσεται σ’ ένα μικρό σταθμό της Βοημίας, κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Ένας δόκιμος υπάλληλος αποπειράται να κόψει τις φλέβες του, από ερωτική και όχι μόνο  απογοήτευση.

Ο Μίλος Χρμα, ένας νεαρός ετοιμάζεται να δουλέψει ως υπάλληλος τοπικού σταθμού τρένου, καμαρώνει για τη στολή του, γιατί έχει την εντύπωση ότι μέσω αυτής θα οδηγηθεί κατευθείαν στην καταξίωση και την ενηλικίωση. Ο πρωταγωνιστής μας εξιστορεί και συγκρατημένα χλευάζει τον ανέφελο και παρασιτικό τρόπο που ζει η οικογένειά του, με τον πατέρα του να κάθεται όλη μέρα, μετά από πρόωρη συνταξιοδότηση. Ο Μίλος συνδέεται με μία όμορφη κοπέλα, τη Μάσα και όλα πια για τον Μίλο γίνονται μύλος.

Τα τρένα πάνε κι έρχονται και ο ήρωάς μας δεν είναι καν ένα απλό εξάρτημά τους για να ξεκουνήσει από τη μικρή πόλη, μένει εκεί σαν ξεχασμένος από τη ροή της ζωής, να μετρά τρένα, βαγόνια, αμαξοστοιχίες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ενώ κάποιοι άλλοι παραδίπλα του μετρούν συνευρέσεις, ερωτικές επιτυχίες και αναρίθμητες απαραίτητες υπαρξιακές επιβεβαιώσεις. Η ναζιστική εισβολή ολοκληρώνει το σκουρόχρωμο παζλ και η χιτλερική κατοχή δημιουργεί την ανάγκη αντίδρασης στο απάνθρωπο καθεστώς που ενσταλάζεται στη ζωή των ανθρώπων της πόλης.  

Κάποιες φορές, όταν θέλει κάποιος να μιλήσει για τα σοβαρά και τα σπουδαία, ένας είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος, ο κωμικός. Όμως ο τρόπος αυτός βρίσκεται παρασάγγες μακριά από το χάχανο, τη ρηχή φάρσα και το εκβιασμένο γέλιο. Πρέπει να είναι  σάτιρα γεμάτη αιχμές, νύξεις, που το γέλιο γίνεται μεταποιημένο πικρό χαμόγελο και η συγκίνηση μοιάζει με αναποφάσιστο και ημιτελές δάκρυ.

Επειδή «Ερωτισμός είναι η στύση, όχι ο οργασμός» όπως έγραφε η Γαλλίδα συγγραφέας Emmanuelle Arsan, ο έρμος ο Μίλο την κρίσιμη ώρα που πρέπει να δείξει ότι μεγάλωσε, ωρίμασε αλλά κυρίως αντρείεψε, ο ανδρισμός του, τον προδίδει, του παίζει  παιχνίδια πρόστυχα, η συνεύρεση δεν ολοκληρώνεται επιτυχώς κι εκεί αρχίζει το μαρτύριο του ήρωά μας και ένα ταξίδι πάνω στις γραμμές της εναγώνιας ενηλικίωσης και τις πράξεις της ακατέργαστης, ενστικτώδους αντιστασιακής αντίδρασης, στον ζόφο που τον κατακλύζει. Ο μύλος αλέθει το προσωπικό δράμα του ήρωα με την σκοτεινή πραγματικότητα που απλώνεται γύρω του και προκύπτει ένα ασπρόμαυρο ποίημα κάτω από τη διεύθυνση του του 28χρονου, τότε, Γίρι Μένζελ ο οποίος μεταπλάθει γοητευτικά το μυθιστόρημα του Μπόχουμιλ Χράμπαλ, δημιουργώντας μια ταινία που θα λειτουργήσει σαν ατμάμαξα, η οποία θα τραβήξει ολόκληρο το τσέχικο σινεμά προς την ενηλικίωσή του, δίνοντας μας σπουδαίες ταινίες. Ανεξάρτητα από το ότι στη συνέχεια ο καημένος ο τσέχικος κινηματογράφος, κάτω από την καταπίεση του άλλου ολοκληρωτισμού, θα απομείνει να κοιτάζει τα καλύτερα και πιο ευαίσθητα μυαλά του, να περνούν, να φεύγουν για άλλες πολιτείες πιο ανοικτές, ελεύθερες, πιο ανθρώπινες, για να μπορέσουν να μιλήσουν με την κινηματογραφική γλώσσα που γνώριζαν καλά, γι αυτά που πονούν, θλίβουν και συντρίβουν τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. 

Όταν το κύμα της έκρηξης, φέρει το καπέλο της ευαισθησίας στον σταθμό που περιμένουν οι ιδιοτελείς, οι ευπροσάρμοστοι, οι «ιδεολόγοι» όλων των ιδεολογιών και οι «καλοσυνάτοι» όλης της υποκρισίας, καλύτερα να «λείπουμε σε ταξίδι για δουλειές». Σε αυτή τη μικρή ζωή που μας έχει χαριστεί, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αλλού είμαστε και αλλού θέλουμε να βρισκόμαστε, αυτό ισχύει και κυριολεκτικά, (μπορεί να έχω επηρεαστεί κι από κάποιο ημιτελές ταξίδι), αλλά και μεταφορικά, , μην ψάχνουμε για κάποιο στριφνό, ακατανόητο, κρυμμένο νόημα, ο Τσάρλι Τσάπλιν μας το είπε καθαρά, ορθά και κοφτά, «Για ποιο λόγο χρειάζεστε ένα νόημα; Η ζωή είναι επιθυμία, όχι νόημα».

Άρθρα-Συνεργασίες

Φτάνουμε μέχρι τη… Λαμία (!) παραμένουμε «χωριό»

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Εντός, εκτός και επί προβληματισμών, διαφωνιών και συγκλίσεων ή αποκλίσεων σε ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις που κατατίθενται κατά καιρούς για τη μετεξέλιξη της Πάτρας, ας συμφωνήσουμε ότι διαθέτουμε ένα άρτιο επιστημονικό δυναμικό, το οποίο δεν έχουμε αξιοποιήσει όπως και όσο θα έπρεπε.

Τις τελευταίες δεκαετίες η αχαϊκή πρωτεύουσα βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρές μεταβολές στον πολεοδομικό ιστό της, που επήλθαν ως επί το πλείστον με μη ορθολογικό τρόπο. Κι ένας σημαντικός λόγος που συνέβη αυτό είναι ότι, υποκύπτοντας σε μίζερες και κοντόφθαλμες σκοπιμότητες, δεν θεωρήσαμε σκόπιμο να απευθυνθούμε συντεταγμένα ως τοπική κοινωνία στους γνώστες επ’ αυτών που σχεδιάζαμε και σχεδιάζουμε να υλοποιήσουμε.
Δεν έχουμε, ακόμη, συνειδητοποιήσει ότι εκείνο που προέχει δεν είναι τι θέλουμε εμείς να γίνει, αλλά εκείνο που πρέπει να γίνει, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της εποχής με μια μακροπρόθεσμη προοπτική.
Παραμερίζοντας συνήθως το Πανεπιστήμιο μας, το Τεχνικό Επιμελητήριο (που είναι θεσμοθετημένος σύμβουλος της Πολιτείας) και τους άλλους επιστημονικούς φορείς που εδρεύουν στα μέρη μας (όπως τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων), εγκλωβισμένοι σε μια επαρχιώτικη και παρωχημένη νοοτροπία, επιμένουμε να προγραμματίζουμε και να υλοποιούμε στου κασίδη το κεφάλι, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα στη συνέχεια τις επιπτώσεις των άναρχων, πολεοδομικά και κυκλοφοριακά, επιλογών μας.
Για μια πόλη που έχει αποκτήσει πλέον τα χαρακτηριστικά ενός μητροπολιτικού αστικού συγκροτήματος, συγκαταλέγεται στις 500 μεγαλύτερες της Ευρώπης και σύμφωνα με τα σύγχρονα κριτήρια δομημένου χώρου εκτείνεται μέχρι και τη… Λαμία (!), είναι τουλάχιστον αναχρονιστικό να προσεγγίζεται το μέλλον της με όρους του περασμένου αιώνα.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να λειτουργούμε ως μια μητροπολιτική πόλη, σταματώντας να συμπεριφερόμαστε σαν ένα χωριό, άντε σαν ένα κεφαλοχώρι, ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που ο ανταγωνισμός των πόλεων είναι πλέον μια αναντίρρητη πραγματικότητα.
Εάν δεν θέλουμε να χάσουμε κι άλλο έδαφος, ας ριχτούμε στη μάχη του μέλλοντος αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μας και σηκώνοντας από τον πάγκο ό, τι καλύτερο διαθέτουμε σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.
Μετά λόγου γνώσεως, την άποψη αυτή την καταθέτουμε χωρίς να είμαστε ειδικοί, αντιλαμβανόμενοι ωστόσο ότι, επιτέλους, θα πρέπει να τούς δώσουμε τον πρώτο και τελευταίο λόγο για το αύριο.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ισχυρό προβάδισμα Μητσοτάκη στους πιο κρίσιμους τομείς

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Με τις πρώτες μετρήσεις του φθινοπώρου να δείχνουν ότι η «ζημιά» που έγινε με την υπόθεση των υποκλοπών είναι μετριασμένη και ενδεχομένως αναστρέψιμη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέταξε στη Ν. Υόρκη, στέλνοντας μερικά ακόμα «σήματα» της ισχυρής και σύγχρονης Ελλάδας που έχει πάψει να υπακούει στο «δόγμα της ανοχής» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.

Ο πρωθυπουργός, από τη βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, κέρδισε ακόμα μία «παρτίδα» στα εθνικά θέματα, ειδικά με το μήνυμα που εξέπεμψε απευθείας ο ίδιος στον τουρκικό λαό, κάτι που ίσως δεν το έχει ξανακάνει Έλληνας πρωθυπουργός. «Η Ελλάδα δεν απειλεί την Τουρκία. Δεν είμαστε ο εχθρός. Είμαστε γείτονες…» είπε, δίνοντας μία ευθεία απάντηση στην διαστροφή της πραγματικότητας που επιχειρεί η τουρκική ηγεσία και ένα σαφές μήνυμα φιλίας, προς τον τουρκικό λαό. Ήταν όμως ένα μήνυμα με ισχυρή απήχηση και στο εσωτερικό της Ελλάδας, εκφράζοντας την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Κόκκινη γραμμή η εθνική κυριαρχία, αλλά και καμία αντιπαλότητα με τους απλούς πολίτες της Τουρκίας.

Προφανώς, η «μάχη» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα δεν κερδήθηκε. Γιατί δεν περιμένουμε από τον Ερντογάν και την υπόλοιπη τουρκική πολιτική σκηνή κάποια θεαματική στροφή. Αντίθετα, περιμένουμε συνέχιση της πολεμικής ρητορικής. Όμως, με την Ελλάδα της αυτοπεποίθησης και των ισχυρών συμμαχιών, ο Μητσοτάκης έχει κερδίσει πάρα πολλούς πόντους.

Έτσι, μάλλον λογικά σκέπτονται πολλοί ότι «αν του βγει και η παρτίδα απέναντι στην ενεργειακή κρίση κατά τον επερχόμενο χειμώνα τότε θα μπει στην ευθεία προς τις εκλογές καβάλα στ’ άλογο και με πολύ ισχυρές πιθανότητες να πετύχει μία μεγάλη νίκη στις εκλογές της απλής αναλογικής που θα του δώσουν αέρα απόλυτης επικράτησης στις δεύτερες εκλογές».

Μπροστά μας όμως υπάρχουν κάποιοι δύσκολοι μήνες. Και βέβαια, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα άλλων, εξωγενών, εξελίξεων που θα επανακαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις. Βεβαιότητες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως υπολογισμοί με βάση τις σημερινές ενδείξεις. Και αυτοί δείχνουν πως ο Μητσοτάκης έχει πολύ σοβαρό προβάδισμα στους πιο κρίσιμους τομείς: Στην οικονομία και στα εθνικά θέματα. Μένει ένας: Η αντοχή της κοινωνίας. Εκεί θα κριθούν όλα…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

23-9-1821: Εδραίωση τής Επανάστασης και ανάδειξη τής ηγετικής μορφής τού Κολοκοτρώνη Η Άλωση τής Τριπολιτσάς

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμπληρώθηκαν προχθές 201 χρόνια από την απελευθέρωση τής Τριπολιτσάς, που απετέλεσε την πρώτη μεγαλύτερη στρατιωτική επιτυχία των επαναστατημένων Ελλήνων, με αρχιτέκτονα και πατέρα τής νίκης τον Αρχιστράτηγο τής Λευτεριάς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Κορυφαίας σημασίας γεγονός, που δεν μπορεί να λησμονήσει σήμερα ούτε ο… Ερντογάν, όπως έδειξε με το προκλητικό του τουίτ, που γέμει παραληρηματικού εθνικισμού!

Πράγματι, χάρη στην άλωση τής Τριπολιτσάς, όπως απεκλήθη διά το επισημότερον, η Επανάσταση εδραιώθηκε, η Πελοπόννησος απελευθερώθηκε πλήρως και απετέλεσε τον πυρήνα τού υπό ίδρυσιν Ελληνικού κράτους, ενώ πλέον απεκλείσθη κάθε συμβιβασμός μεταξύ τυράννων και υποδούλων…
Τούτο γιατί η άλωση ίσως συνδυάζεται με μιαν οιονεί σκοτεινή στιγμή τής πολεμικής συμπεριφοράς τού επαναστατημένου γένους: Οι Τουρκόφιλοι τής εποχής, όσοι υπήρχαν και δρούσαν διεθνώς – καθώς ο Ερντογάν σήμερα – εξανέστησαν: Προς τι οι σφαγές όλου τού τουρκικού στοιχείου; Οι φρικαλεότητες εκ μέρους των Ελλήνων έναντι τού άμαχου πληθυσμού τής Τριπολιτσάς;
Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γράφει ο Κωστής Παπαγιώργης σχετικά με την αναγκαιότητα τής σφαγής: «Αυτό που θεωρήθηκε εθνική ντροπή ήταν στην πραγματικότητα μια εθνική ανάσταση – έστω και ανόσια. Μόνο με την άλωση τής Τριπολιτσάς οι ραγιάδες μυήθηκαν στο βαθύτερο νόημα τού πολέμου που είχαν κηρύξει. Δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο συμβιβασμού ανάμεσα στους δύο λαούς. Ο πόλεμος θα έφτανε μέχρις εσχάτων».
Και φυσικά οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τής πρωτεύουσας δικαιολογούνται από το μένος αιώνων κατά τού τυράννου. Πρόσφατες ήσαν οι αποτρόπαιες σφαγές των Τούρκων σε όλη την επικράτεια. Πρόσφατος ήταν ο απαγχονισμός τού Πατριάρχη. Αν προστεθούν σε αυτά ο τραγικός φόρτος τετρακοσίων ετών δουλείας, κατανοεί κανείς, υπό τις συνθήκες τής στιγμής, την «κατάσταση απόλυτου ασυδοσίας» που επεκράτησε. Ο Κολοκοτρώνης και οι οπλαρχηγοί έπραξαν το παν για να αποτρέψουν τα έκτροπα. Δεν κατάφεραν ωστόσο να συγκρατήσουν την «δικαία αθεμιτουργία» τού λαού…
Σίγουρα ο Κολοκοτρώνης ήταν ο ιθύνων νους όχι μόνον τής άλωσης, αλλά και ολόκληρης τής Επανάστασης! Από τις πρώτες μέρες τού ξεσηκωμού, είχε συλλάβει την ιδέα της πολιορκίας και τής άλωσης τής Τριπολιτσάς, επειδή κατείχε στρατηγική θέση και ήταν το διοικητικό κέντρο τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Μοριά. Στην Τριπολιτσά είχε την έδρα του ο στρατιωτικός διοικητής τής Πελοποννήσου, εκεί ζούσε ο μισός τουρκικός πληθυσμός της και την υπερασπιζόταν σημαντικός αριθμός ενόπλων σωμάτων. Επρόκειτο δηλαδή για μιαν επικίνδυνη εχθρική εστία, η οποία εάν δεν εξουδετερωνόταν θα ήταν μια διαρκής απειλή για τις επαναστατημένες επαρχίες τού Μοριά.
Η στρατηγική σύλληψη τού Κολοκοτρώνη δεν έγινε αμέσως αποδεκτή από τους άλλους, επειδή προϋπέθετε οργανωμένο στρατό, που δεν υπήρχε. Ο Κολοκοτρώνης με επιμονή και πειστικότητα αντέστρεψε την άρνηση και στα μέσα Απριλίου αποφασίσθηκε σε πρώτη φάση ο αποκλεισμός τής πόλης.
Ενώ προεπαναστατικά θεωρείται πως στην Τρίπολη κατοικούσαν περί τους 20.000 κατοίκους, μισοί Έλληνες – μισοί Τούρκοι και 1000 περίπου Εβραίοι, μετά τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα πολλοί Έλληνες απεχώρησαν, ενώ συγκεντρώθηκαν για λόγους ασφαλείας πολλοί Τούρκοι, με αποτέλεσμα προς το τέλος τής πολιορκίας στην πόλη υπήρχαν 35.000 ψυχές, Τούρκοι, Χριστιανοί, Αλβανοί και Εβραίοι.
Τραγική συνέπεια τής πολιορκίας ήταν η φυλάκιση και μαρτυρική σταδιακή εξόντωση των Αρχιερέων και Προκρίτων που είχαν κληθεί στην πόλη από την Τουρκική διοίκηση ως όμηροι. Ελάχιστοι από αυτούς κατόρθωσαν να παραμείνουν ζωντανοί και υγιείς μέχρι την απελευθέρωση…
Αγαθή συγκυρία στην συγκεκριμένη περίοδο ήταν η απουσία τού στρατιωτικού διοικητή τής Πελοποννήσου Χουρσίτ Πασά που έδρευε στην πόλη, ο οποίος επικεφαλής μεγάλου στρατιωτικού σώματος είχε αποσταλεί προς καταστολή τού επικηρυγμένου Αλή Πασά στα Ιωάννινα…

Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΧΟΥΡΣΙΤ

Αξίζει εν προκειμένω να παρακολουθήσουμε την τύχη τού Χουρσίτ Πασά: Είχε την φήμη τού πιο αμείλικτου πολέμαρχου των Τούρκων. Καταγόταν από την Γεωργία τού Καυκάσου και είχε χριστιανούς γονείς. Εξισλαμίστηκε νεαρός και ως γενίτσαρος αναδείχθηκε στρατιωτικά. Αφού είχε διάφορες επιτυχίες, κυρίως εναντίον των Σέρβων, ο σουλτάνος τον έστειλε το 1820 στην Πελοπόννησο, όπου υπήρχαν πληροφορίες ότι η Φιλική Εταιρεία προετοίμαζε Επανάσταση.
Ο Χουρσίτ εγκαταστάθηκε στο περιβόητο Σεράι, το λαμπρότερο κτίσμα τής πόλης, με τους αμύθητους θησαυρούς, όπου διαβιούσε πολυτελώς, ενώ οι Έλληνες δεινοπαθούσαν. Πολύτιμο απόκτημά του το χαρέμι του, με 64 συνολικά γυναίκες, εκ των οποίων οι τέσσερεις επίσημες σύζυγοί του.
Πολύ σύντομα, τον Ιανουάριο τού 1821, έλαβε εντολή να μεταβεί προσωρινά στα Ιωάννινα, προκειμένου να καταστείλει την ανταρσία τού Αλή Πασά. Στην θέση του άφησε ως τοποτηρητή τον Μεχμέτ Σαλήχ, με δύναμη 1.000 Αλβανών για την επιβολή τής τάξης. Η επιχείρηση αυτή στην Ήπειρο διήρκεσε περισσότερο από όσο υπολόγιζε και έτσι το ξέσπασμα τής Ελληνικής Επανάστασης στην Πελοπόννησο τον βρήκε απόντα, γεγονός που αποδείχθηκε καθοριστικό για την νίκη των Ελλήνων.
Ο Χουρσίτ τελικά εξόντωσε τον Αλή Πασά, έστειλε τους θησαυρούς του στον σουλτάνο και εν συνεχεία μετέβη στην Λάρισα. Ταυτόχρονα όμως οι αντίζηλοί του τον διέβαλλαν. Έπεισαν τον σουλτάνο ότι ο Χουρσίτ είχε καταχραστεί το μεγαλύτερο μέρος τής αμύθητης περιουσίας τού Αλή. Έτσι η Πύλη απεφάσισε να τον παραμερίσει και ανέθεσε την καταστολή τής Επανάστασης στον Δράμαλη.
Ο Χουρσίτ παρέμεινε στην Λάρισα, όπου έμαθε ότι ο Κολοκοτρώνης επέτυχε την άλωση τής Τριπολιτσάς. Τότε ιδιαίτερα ανησύχησε για το χαρέμι του, ενώ κατάφερε να επιτύχει συμφωνία ανταλλαγής, με την μεσολάβηση τού Άγγλου αρμοστή των Επτανήσων Μαίτλαντ.
Αδοκήτως όμως διεπίστωσε, όταν παρέλαβε τελικά το χαρέμι του, ότι οι γυναίκες του είχαν συνάψει σχέσεις με Έλληνες, αφού οι περισσότερες είχαν μείνει έγκυες! Εξοργίστηκε και διέταξε τους δήμιους να τις πνίξουν στον Πηνειό… Λίγους μήνες αργότερα, όταν πληροφορήθηκε ότι ο σουλτάνος είχε δώσει εντολή να τον εκτελέσουν, με την κατηγορία τής κατάχρησης, θέλησε να τον προλάβει. Αφού ετοίμασε έναν μεγαλοπρεπή τάφο και οργάνωσε την κηδεία του, έδωσε ο ίδιος τέλος στην ζωή του…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα