Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Αίας

…ένας ήρωας στην άκρη της εποχής του …μα πρέπει ή με τιμή να ζει ένας άντρας ή να πεθαίνει με τιμή. Αυτό είναι.

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Βρισκόμαστε στο δέκατο χρόνο του πολέμου στο Ίλιον. Ο Αχιλλέας έχει πέσει νεκρός και τα όπλα του ήρωα απονέμονται στον Οδυσσέα. Η εποχή των γενναίων στη μάχη και των παλληκαριών στον πόλεμο τελειώνει. Έφτασε η εποχή των μυαλωμένων, των πονηρών, των λαοπλάνων και των καταφερτζήδων. Πήγε ο Αίας, το πρώτο παλληκάρι μετά τον Αχιλλέα, στην «κρίσιν των όπλων» για να διεκδικήσει τα όπλα του μεγάλου πολέμαρχου, αυτά που δικαιωματικά του ανήκαν και έλαβε την ντροπή και την ταπείνωση. 

Όταν η Ελένη δείχνει στον Πρίαμο από τα τείχη της Τροίας τους οπλαρχηγούς των Ελλήνων, για τον Αίαντα λέει, «Ο Αίας είναι ο σαραντάπηχος των Αχαιών ο πύργος».

 

Ο Αίας, κατησχυμένος από τη μεροληπτική απονομή των όπλων του Αχιλλέα στον Οδυσσέα, αποφασίζει να εκδικηθεί. Ο ήρωας δεν αντέχει την ταπείνωση, βρίσκει το κουράγιο και  τη γενναιότητα να τα βάλει με τους θεούς, τους πανίσχυρους Ατρείδες και τον παμπόνηρο Οδυσσέα, είχε το σθένος να τα βάλει με θεούς και δαίμονες, μόνος απέναντι σε όλους. Μόνος κι όταν θολωμένος λιάνιζε κοπάδια πιστεύοντας ότι θερίζει Ατρείδες, μόνος κι όταν συνήλθε από το σκοτίδιασμα που του άπλωσε η Αθηνά και συνειδητοποίησε αυτά που είχε πράξει, καταντροπιασμένος βρίσκεται απέναντι στο μεγάλο δίλημμα ή να συμβιβαστεί με τον εξευτελισμό και το παράλογο της ανατροπής των αξιών ή να ταξιδέψει μακριά απ’ όλα αυτά, δίνοντας τέλος στη ζωή του.

Την απόγνωση του Αίαντα, όταν συνήλθε από τον παροξυσμό, παρουσιάζει στη σκηνή η γυναίκα του η Τέκμησσα, η οποία περιγράφει την ταπείνωση και την απελπισία του σαραντάπηχου και πια εξαθλιωμένου από την ντροπή και ταπείνωση ήρωα.

 

Κι αμέσως σε γοερούς ξέσπασε θρήνους

που όμοιους ποτέ δεν είχα ακούσει ως τότε…

κι έτσι με δίχως στριγκές φωνές βαριαναστέναζε

πνιχτά, σαν να μουγκάνιζε ταύρος

 

Και συνεχίζει η Τέκμησσα, όσο ήταν άρρωστος ο Αίας υποφέραμε εμείς που τον βλέπαμε αλλά αυτός μες την τρέλα του χαιρόταν, μόλις όμως συνήλθε, δεν συναντηθήκαμε με καμιά λύτρωση, καμιά ανακούφιση, γιατί τώρα σπαράζουμε και για τη συντριβή του αλλά και για τον καινούργιο του πόνο, αυτόν  του εξευτελισμού και της εξαθλίωσης. Να πεθάνει θέλει ο ήρωας, να λυτρωθεί και μαζί του να πάρει τους αιτίους των δεινών του, τους Ατρείδες.

 

Ποίημα για ένα κόσμο που χάνεται, είναι ο Αίας, ποίημα για έναν ευαίσθητο, προδομένο, υπερήφανο, γενναίο, πληγωμένο άνθρωπο, που η παλληκαριά του, η ανδρεία του και η αξιοσύνη του, είναι απαραίτητα πια μόνο για να ξεπλύνει τη ντροπή, την ταπείνωση και τον εξευτελισμό με την αυτοκτονία, μην αντέχοντας την αδικία ούτε των θεών ούτε των ανθρώπων. Οι οιμωγές του,  ακολουθούνται από λόγια περήφανης υπαρξιακής αγωνίας, τα οποία διασχίζουν διαγώνια τ’ ανθρώπινα και φτάνουν μέχρι τα βάθη της απέραντης θλίψης, τις αιχμές της απόλυτης οργής και τα βάραθρα του λυτρωτικού  θανάτου.

 

Ο Αίας είναι σαν τα στοιχεία της φύσης, σαν τα δάση που καίμε, τα νερά που μολύνουμε, τα ποτάμια που μπαζώνουμε και οι γιαλοί που ρυπαίνουμε και εξαφανίζουμε. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που προτιμά να αφανίσει και να αφανισθεί παρά να αρθρώσει τα αντίθετα από εκείνα που τον ορίζουν: έννοιες όπως τιμή, ντροπή, κλέος, έπαθλο.

Κι ενώ το πρώτο μέρος του έργου κατακλύζεται από την αγωνία για την τύχη του παλληκαριού, το δεύτερο μέρος πλημυρίζει με την αγωνία για την τύχη της σορού του. Οι Ατρείδες δεν αρκούνται ότι  σκότωσαν με τη στάση τους έναν αγνό ήρωα, αλλά δεν θέλουν να τον αφήσουν να ταφεί και ορίζουν να αφεθεί το άψυχο κορμί του Αίαντα στην ακροθαλασσιά να τον φάνε τα θαλασσοπούλια, να τον καταπιεί η αρμύρα και να τον κατασπαράξει των ανθρώπων η λήθη. 

Παρεμβαίνει ο Οδυσσέας ο οποίος είτε γιατί είναι λογικός, είτε γιατί φοβάται, από αυτά που βλέπει για τις βουλές και τις στροφές  της μοίρας, ζητά να ταφεί ο Αίας όπως του αρμόζει. Ύβριν  διαπράττουν ο Μενέλαος  και ο Αγαμέμνων γιατί απαγορεύουν την ταφή του ήρωα. Ο Αίας αναζητεί το εύ τεθνηκέναι για το πόθο της αρετής και γιατί αρνείται των Ατρειδών το βάναυσο κατεστημένο. Ο Αίας ένας ήρωας που ανέβηκε στο άρμα της μοναξιάς και δεν κατέβηκε παρά μόνο για να βυθίσει στα πλευρά του το σπαθί που θα τον λυτρώσει από τον πόνο της ντροπής. Μόνος ήταν ο ήρωας, όταν έλεγε στον πατέρα του ότι δεν έχει ανάγκη την προστασία των θεών για να πολεμήσει γενναία, μόνος όταν παραμέρισε την Αθηνά και την προέτρεψε να πάει αλλού, άλλους Αχαιούς για να συνδράμει, γιατί ανδρείος όπως ήταν, δεν είχε ανάγκη τη θεϊκή επικουρία, μόνος ήταν κι απέναντι στον θάνατο, σαν ήλιος ολόφωτος, σαν βουνό πανύψηλο, σαν αμόλυντος ουρανός.  

Ο σκηνοθέτης Αργύρης Ξάφης σημειώνει, «η θεατρική διαδικασία είναι μεν μια επίπονη –προσωπικά- διαδικασία (αφού απαιτεί να σκάψεις σε πολύ δικές σου περιοχές για να υπάρχεις» που όμως ζει και αναπτύσσεται μέσα σε ένα προστατευτικό, τρυφερό, με ενσυναίσθηση και φροντίδα προς τον άλλο, περιβάλλον. Οι παραστάσεις πρέπει να οδηγούν τον θεατή προς το όριό του, ώστε να συνειδητοποιήσει την πλάνη στην οποία βρίσκεται και να συγκινηθεί, να κινηθεί με τους άλλους θεατές προς το να την ανατρέψει και βγει από αυτήν».

Στην «παγωμένη»  παράσταση του Αργύρη Ξάφη ρυθμιστικό και καθοριστικό ρόλο παίζει η  απόφαση του σκηνοθέτη να απεικονίσει το δεύτερο μέρος του έργου πρώτα και να ολοκληρώσει την παράσταση με το πρώτο. Πόσο δημιουργικά μπορεί να λειτουργήσει  μια τόσο σημαντική παρέμβαση σε ένα έργο πλήρες, ολοκληρωμένο και συμπαγές; Συνιστά ολοκληρωμένη σύλληψη και πρόταση μια τόσο δραματική απόφαση και επέμβαση στην πρώτο από τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή; Υπάρχουν αρκετά ευρήματα στην παράσταση που έχουν ενδιαφέρον, αλλά τα πάντα μετριούνται, ζυγίζονται και ορίζονται από την καθοριστική αυτή σύλληψη.

Μέσα στην ασάφεια του εγχειρήματος, ο χορός χάνει το ρόλο και την καθαρότητά του, κάποιες φορές χάνονται και ολόκληρα κομμάτια μέσα στην αναμπουμπούλα την ακαταστασία  και τον βόμβο. Τα σκηνικά της Μαρίας Πανουργιά χαρακτηρίζονται από το τολ το οποίο πότε γινόταν στρατιωτική σκηνή, πότε το χασάπικο στο οποίο στοίβαζε τα σφάγια του ο αλλοπαρμένος Αίας και πότε η σκηνή του σαλεμένου ήρωα, ο νάιλον μουσαμάς του όμως, πάνω στη σκηνή φθήνυνε την ιδέα και εξαΰλωνε το εύρημα. 

Η Εύη Σαουλίδου ως Τέκμησσα,  κατορθώνει να ξεχωρίσει μέσα από την αταξία και την ασυναρτησία του χορού και να αρθρώσει με διαύγεια τον σπαραγμό της για τον αγαπημένο της Αίαντα και για την σκληρή ζωή που περιμένει αυτήν και τον γιο της. Ο Γιάννης Νταλιάννης ως Μενέλαος και ο Αγαμέμνονας του Νίκου Χατζόπουλου καταφέρνουν να σκιαγραφήσουν δυο κυνικούς ηγεμόνες βυθισμένους στον φθόνο, το μίσος και την ποταπότητα. Ο Δημήτρης Ήμελλος ανασύρει την σκωπτική πλευρά του Οδυσσέα και ακροπατώντας ανάμεσα στην ανηθικότητα, τον ωφελιμισμό και την πανουργία, περνά στην απέναντι πλευρά, προτείνοντας ένα κόσμο συμβιβασμών, υπολογισμών και κάποιου τύπου αναγκαίας συνεννόησης και μίνιμουμ συναντίληψης. Ο Χρίστος Στυλιανού, μεταφέρει τον πόνο και την απελπισία του απελπισμένου αδελφού, με ευκρίνεια και ένταση. Η Αθηνά της Δέσποινας Κούρτη μοιάζει με καλικάτζαρο που βάλθηκε να τρελάνει με τα τερτίπια της τους πάντες γύρω της, εναρμονισμένη μόνο με τους στόχους και τις επιθυμίες του αγαπημένου της Οδυσσέα.

Ο Αίας περιγράφεται από τον Σοφοκλή σαν γίγαντας ευρύστερνος και μεις τον φανταζόμαστε ανάλογα, να γεμίζει τον χώρο με το μέγεθος του και την αντρειοσύνη του, με την κορμοστασιά του και την αξιοσύνη του, ο Στάθης Σταμουλακάτος παλεύει με το μέγεθος του ήρωα, η πρώτη εμφάνισή του είναι εντυπωσιακή, κάτω από τους φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου, αλλά όσο περνά η παράσταση μειώνεται, χάνεται, σβήνει και δεν τον σώζει το εντυπωσιακό σάλτο όταν ρίχνεται στο όρθιο σπαθί του, τον θάνατο και τον αφανισμό. 

Εν κατακλείδι στην παράσταση  της Επιδαύρου, υπήρχαν ενδιαφέροντα ευρήματα, όμορφες στιγμές που δεν συναντήθηκαν με μια ολοκληρωμένη σκηνοθετική πρόταση και τα καλά στοιχεία της παράστασης, αλώθηκαν από τις άτυχες επιλογές και τις ανολοκλήρωτες επινοήσεις  αδικώντας την προσπάθεια. Αλλά και το ίδιο το έργο επιβεβαιώνει και τα λόγια του Βολταίρου και την εντυπωσιακή αυτοκτονία του Αίαντα. 

«Θ’ αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό». 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Vikings- Valhalla Εκεί που ο Μύθος αγγίζει την Ιστορία

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Τα στούντιο και οι εταιρείες παραγωγής ποτέ δεν θα άφηναν ανεκμετάλλευτο ένα τόσο βαθύ παραμυθένιο κοίτασμα  όπως είναι οι Βίκινγκς και οι ιστορίες τους. Η σειρά Βίκινγκς ξεκίνησε να προβάλλεται το 2013, και ήταν παραγωγή  του History Channel. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη σειρά η αληθοφανής ατμόσφαιρα της περιόδου, τα όμορφα και ιδιαίτερα επιλεγμένα τοπία και οι εντυπωσιακοί χώροι των γυρισμάτων, οι προσεγμένες ερμηνείες των ηθοποιών,  η ανάδειξη των ιστορικών  προσώπων της Σκανδιναβίας και η αποκρυστάλλωση  των μύθων των ανθρώπων της Μεσαιωνικής Σκανδιναβίας  που για τους Βίκινγκς ήταν πραγματικοί συμπολεμιστές, αληθινοί προστάτες, δίκαιοι τιμωροί. Ο Βολταίρος έγραφε ότι «Η Μυθολογία είναι πρωτότοκη αδελφή της Ιστορίας».

Η σειρά έχει ως άξονα την οικογένεια του Ράγκναρ Λόντμπορκ, του μυθικού βασιλιά της Σκανδιναβίας. Στο τηλεοπτικό πρόγραμμα για δραματουργικούς λόγους  παρουσιάζεται ως αγρότης, καταγόμενος όμως από έναν ιδιαίτερο πρόγονο, τον θεό Όντιν, σε αντίθεση με τον πραγματικό Ράγκναρ ο οποίος ήταν βασιλικής καταγωγής και βασιλιάς της Σουηδίας.  Ευφυής, ικανός και ατρόμητος ο Ράγκναρ Λόντμπορκ,  μαζί με τον αδερφό του Ρόλο, μεγαλουργούν. Ο χαρακτήρας  είναι εμπνευσμένος από τον πραγματικό Ρόλλο της Νορμανδίας, τον πρώτο Βίκινγκ που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και έλαβε τον τίτλο του δούκα. Κάποια στιγμή ο Ράγκναρ Λόντμπορκ αποφασίζει να πλεύσει στην ανοιχτή θάλασσα και να ανακαλύψει τον κόσμο που κρύβεται μπροστά του. Φθάνει σε μια ακτή της Βρετανίας, τελικά καταφέρνει και γίνεται ο βασιλιάς του μυθικού Κάτεγκατ με την υποστήριξη της οικογένειάς του και των συμπολεμιστών του. Στις τελευταίες σεζόν, η σειρά ακολουθεί την τύχη των γιων του και τις περιπέτειες τους στην Αγγλία, τη Σκανδιναβία, τη Ρωσία, τη Μεσόγειο και τη Βόρεια Αμερική.

Το «Vikings: Valhalla» που πραγματεύεται τη συνέχεια της ιστορίας των Βίκινγκς  διατηρεί σε γενικές γραμμές την αισθητική και την ατμόσφαιρα της επιτυχημένης πρώτης σειράς, βασισμένο  όμως εντελώς καινούργιους ήρωες. Εξ άλλου τώρα πια βρισκόμαστε στον 11ο αιώνα, περίπου εκατό χρόνια μετά την εποχή του Ράγκναρ Λόθμπροκ και οι διάφορες φυλές των Σκανδιναβών και μικρή ομάδα Βίκινγκς από τη Γροιλανδία ετοιμάζονται να εκστρατεύσουν  κατά της Αγγλίας, για να εκδικηθούν τις σφαγές που υπέστησαν   Βίκινγκς οι φίλοι, συγγενείς μετά από διαταγή του Άγγλου βασιλιά . 

Η σειρά περιπέτειας ιστορικής φαντασίας «Vikings: Valhalla» που έκανε πρεμιέρα  τον Φεβρουάριο στο Netflix, αφηγείται τις ιστορίες μερικών σπουδαίων Βίκινγκς της μεσαιωνικής Σκανδιναβίας. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα έρχεται σαν  συνέχεια της επιτυχημένης σειράς  του History Channel «Vikings». Χωρίς όμως να κρατά του ίδιους ήρωες, ούτε τον ίδιο χωροχρόνο, ούτε καν τις ίδιες αφηγηματικές τεχνικές.  Κρατά μόνο την επιτυχία της πρώτης σειράς ελπίζοντας να την επαναλάβει με την προσεγμένη παραγωγή, την φροντισμένη καλλιτεχνική διεύθυνση και τα εμπλουτίζει  με ένα προσεκτικά επιλεγμένο και γοητευτικό καστ.

Το «Βίκινγκ: Βαλχάλα» ξεκινά σε μια εποχή που οι Βίκινγκ βρίσκονται στην παρακμή τους, γι αυτό πρελούδιο του τηλεοπτικού προγράμματος, στέκεται   το μακελειό της νύχτας του Αγίου Μπράις, το 1002, με τη σφαγή όλων των Σκανδιναβών  εποίκων που βρίσκονταν σε αγγλικό έδαφος. Η σειρά μας εξιστορεί  τις ηρωικές περιπέτειες μερικών από τους πιο γνωστούς Βίκινγκ όλων των εποχών – του θρυλικού εξερευνητή Λέιφ Έρικσον (Σαμ Κόρλετ), της δυναμικής και πεισματάρας αδελφής του, Φρέιντις Έρικσντοτερ (Φρίντα Γκούσταφσον), και του φιλόδοξου Σκανδιναβού πρίγκιπα Χάραλντ Σίγκουρντσον (Λίο Σούτερ). Στη Σκανδιναβική μυθολογία, Βαλχάλλα ( Valhöll,”Αίθουσα των σφαγιασθέντων” ) ονομάζεται η αίθουσα του Όντιν και γίνεται κατοικία σε όσους σκοτώνονται ένδοξα στη μάχη.  Τους ήρωες καλωσορίζει ο θεός Μπράγκι  στη Βαλχάλα και  τους συνοδεύουν οι  Βαλκυρίες.

Ο μύθος της γενναίας Βίκινγκ πολεμίστριας, που είδαμε να σκιαγραφείται με πειστικό τρόπο στο  «Βίκινγκ» από την Κάθριν Γουίνικ ως Λάγκερθα,  ατρόμητη σύζυγο του Ράγκναρ Λόθμπροκ συνεχίζεται  στο «Βίκινγκ: Βαλχάλα»,   από την 28χρονη Σουηδέζα μοντέλο-ηθοποιό Φρίντα Γκούσταβσον, που υποδύεται τη Γροιλανδή Φρέιντις Εϊρικστντότι, κόρη του θρυλικού εξερευνητή  Έρικ του Ερυθρού. Εκείνη που μαζί με τον αδελφό της Λέιφ Έρικσον φτάνει στη Νορβηγία, προκειμένου να εκδικηθεί τον χριστιανό Βίκινγκ που τη βίασε.

Το «Βίκινγκ: Βαλχάλα»,  διαδραματίζεται πάνω από 100 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της πρωτότυπης σειράς «Βίκινγκ», στις αρχές του 11ου αιώνα, όταν η ένταση μεταξύ των Βίκινγκς και των Άγγλων έχει για διάφορους λόγους κορυφωθεί. Υποφώσκει  επίσης μια έντονη εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των Βίκινγκς που έχουν παραμείνει στις  παγανιστικές πεποιθήσεις και σε αυτούς που έχουν ενστερνιστεί τον  χριστιανισμό και τις δοξασίες του. Η σειρά μας ταξιδεύει μαζί με τους τρομερούς Σκανδιναβούς πολεμιστές σε πεδία μάχης από τον  δανικό οικισμό Κάτεγκατ, μέχρι την Αγγλία και την Ευρώπη. Οι Βίκινγκς πολλές φορές απέδειξαν την ισχύ των λόγων του Πέδρο Καλντερόν «Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πώς να κερδίζουν μια νίκη, αλλά δεν ξέρουν πώς να την αξιοποιούν».

Το τηλεοπτικό πρόγραμμα  «Βίκινγκ: Βαλχάλα»,  αφηγείται νέες περιπέτειες και επεισόδια από τις σκληρές μάχες των Σκανδιναβών, στην προσπάθεια τους να βγουν από τη φτώχεια, να επιβιώσουν, να γνωρίσουν τον κόσμο και να δοξαστούν   και στόχο έχει  να συγκεράσει την ιστορική ακρίβεια με το δράμα και  τη Σκανδιναβική  μυθολογία με τη συνεχή και καθηλωτική δράση.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Ενδοοικογενειακή βία: Ένα έγκλημα με σκοτεινό αριθμό θυμάτων

Δημοσιεύθηκε

στις

*Της Ευσταθίας Γιαννιά

Ζωή, Κική, Αδαμαντία, Ανδριάνα, Ελένη, Καρολάιν! Δεν είναι απλά ονόματα… μέσα σε τόσα άλλα. Είναι μερικά από τα ονόματα γυναικών που βρήκαν το θάνατο από τα χέρια των συντρόφων, των συζύγων τους. Ένας κατάλογος θυμάτων που μεγαλώνει ανησυχητικά. Κι αυτό, γιατί η ενδοοικογενειακή βία, είναι ένα αθέατο έγκλημα με σκοτεινό αριθμό θυμάτων, που συντελείται πίσω από κλειστές πόρτες και αφορά στη συντριπτική πλειοψηφία τις γυναίκες και τα παιδιά.

Θύματα εγκλωβισμένα σε μια σκληρή, τυραννική πραγματικότητα που όσο κι αν θεωρούν ότι μπορούν ή προσπαθούν να αλλάξουν, είναι αμείλικτη! Η κακοποίηση, σωματική, ψυχολογική, λεκτική, ακόμη και οικονομική αποξενώνει τα θύματα, τα περιθωροποιεί κι εντέλει τα καταστρέφει.

Ποιος άλλωστε μπορεί να ζει αμυνόμενος στην οικογένεια, στο σπίτι, στο καταφύγιο του;

Η έκρηξη της ενδοοικογενειακής βίας έχει σημάνει εδώ και καιρό συναγερμό και στη χώρα μας. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Μόνο το 2021 καταγράφηκαν επίσημα 9.942 θύματα ενδοοικογενειακής βίας, εκ των οποίων οι 7.375 ήταν γυναίκες. Είναι όμως εξίσου αποκαλυπτικά και για την πρωτοφανή δύναμη και το ψυχικό σθένος που δείχνουν ολοένα και περισσότερα θύματα, αναζητώντας φως στο δικό τους σκοτάδι!..

Οι «ένοχες», «μυστικές» και βίαιες συμπεριφορές δεν μένουν πια κρυφές, δεν είναι πια προσωπική υπόθεση μεταξύ του θύτη και του θύματος, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Σήμερα έχουν επιτευχθεί σημαντικά βήματα για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Για πρώτη φορά η χώρα μας διαθέτει ένα ολοκληρωμένο υποστηρικτικό πλέγμα για τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας. Εκτός από το σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο, διαρκώς ενισχύεται το δίχτυ δομών και υπηρεσιών που σε συνεργασία με τους κοινωνικούς φορείς, καλύπτει τους τομείς της πρόληψης και της αντιμετώπισης περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, παρέχοντας προστασία και ουσιαστική βοήθεια στα θύματα.

Από το 2019 έχει αναπτυχθεί από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ένα δίκτυο εθνικής εμβέλειας 73 υπηρεσιών αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας, ενώ συνεχώς αυξάνεται και ο αριθμός των Ξενώνων Κακοποιημένων Γυναικών και των Συμβουλευτικών Κέντρων και ενισχύεται η γραμμή «SOS 15900» η οποία μέσα στο α’ επτάμηνο του 2022 δέχτηκε 2.090 κλήσεις. Αυτή η προσπάθεια ενισχύεται ακόμη περισσότερο με τη λειτουργία των 12 νέων Γραφείων Ενδοοικογενειακής Βίας της Ελληνικής Αστυνομίας, ένα εκ των οποίων θα λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου στο Β’ Αστυνομικό Τμήμα της Πάτρας. Ένα επιπλέον ισχυρό στήριγμα για τις γυναίκες που πολεμάνε την ενδοοικογενειακή βία ή επέζησαν από αυτή.

Στον αγώνα αυτό, η Ελληνική Αστυνομία με έμπειρο και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό, έχει τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης και διαχείρισης των περιστατικών, συνεργαζόμενη με τα στελέχη των κοινωνικών και υποστηρικτικών δομών και τους φορείς αρωγής.

Σήμερα κανένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο! Η κοινωνία μας είναι πιο ώριμη από ποτέ και χτίζει, με τη σημαντική συμβολή του κράτους, τείχος προστασίας, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμο και σύγχρονο μέσο.

*Η Ευσταθία Γιαννιά είναι Αντιστράτηγος ε.α. ΕΛ.ΑΣ, Κάτοχος Mεταπτυχιακού Πολιτικών Επιστημών

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Επιταχυντής εξελίξεων

Δημοσιεύθηκε

στις

Η αποχώρηση του Απόστολου Κατσιφάρα από τη θέση του επικεφαλής της παράταξης της μείζονος αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο, αναμφισβήτητα αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη στο τοπικό πολιτικό σκηνικό, που λειτουργεί ως επιταχυντής, για πολλούς και για πολλά…

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πρώην Περιφερειάρχης, πρώην Βουλευτής και πρώην Υφυπουργός, αποτελεί ίσως το τελευταίο σημαντικό «πολιτικό μέγεθος» στην Αχαΐα – πλην του Γιώργου Παπανδρέου – από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, που στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές μάλιστα, στηρίχθηκε και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκ των πραγμάτων, αυτή η διπλή στήριξη δεν ευοδώθηκε με μία τρίτη εκλογή του ως Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας.

Γι’ αυτό και η αποχώρησή του από το «περιφερειακό σκηνικό», αφενός ανοίγει πλέον διάπλατα τις εξελίξεις για την ανάδειξη νέας ή νέων υποψηφιοτήτων απέναντι στον σημερινό Περιφερειάρχη, Νεκτάριο Φαρμάκη, αλλά και αφετέρου για διεύρυνση της παράταξης του σημερινού Περιφερειάρχη προς την κεντροαριστερά. Η αρχή έχει ήδη γίνει και οι πληροφορίες λένε πως θα υπάρξει και συνέχεια…

Ταυτόχρονα όμως, αλλάζει τις εξελίξεις, τόσο ως προς το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, όσο και ως προς τη διεκδίκηση του Δήμου της Πάτρας. Και ως προς τα δύο αυτά μέτωπα, μόνο εικασίες και προθέσεις εκφράζονται μέχρι τώρα, όμως… ήγγικεν πλέον η ώρα που πρέπει να ληφθούν αποφάσεις και να υπάρξουν ανακοινώσεις. Ειδικά δε, εάν οι εθνικές εκλογές διεξαχθούν σε κοντινό χρονικό σημείο με τις αυτοδιοικητικές, τότε είναι βέβαιο ότι πιο ωφελημένοι θα είναι αυτοί που θα κινηθούν γρήγορα και θα έχουν ξεκαθαρίσει τις προθέσεις τους.

Και κάτι ακόμα: Οι εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) θα επιφέρουν ανάλογες εξελίξεις και στον χώρο της ΝΔ, όπου επίσης πρέπει να ξεκαθαρίσει το «τοπίο» μεταξύ ψηφοδελτίου και αυτοδιοίκησης.

Μπαίνοντας στον Οκτώβριο, έναν χρόνο μακριά από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και κάποιους μήνες από τις εθνικές, το πολιτικό σκηνικό αρχίζει ήδη να ζεσταίνεται έντονα…

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα