Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς- Το σημείο θραύσης της ευτυχίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Κοιτώντας το παρελθόν βουβαίνεται ο καθένας μας από την επιθυμία και τη νοσταλγία, γιατί το να κοιτάζει κανείς το παρελθόν, είναι σα να παίρνει από έναν μπουφέ ό,τι του δίνει χαρά και ευχαρίστηση και να παρατάει πάνω του, μέχρι να σαπίσει, τη θλίψη, τη στεναχώρια ακόμη και την ανία, που θα μίκρυναν τη ευχαρίστηση, θα κόντυναν ευφορία, θα χλόμιαζαν την ευτυχία. Ένα ταξίδι στην εύφορη πεδιάδα της ευτυχίας είναι η νοσταλγία, χωρίς τα αγκάθια που φύονταν στις άκρες της, γιατί εν τω μεταξύ τα  μάρανε η λήθη. Εξ άλλου την ευτυχία μπορεί να τη βρει κανείς μόνο στα βάθη της μνήμης και στις εσοχές των ελπίδων.

Στο “Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς” εκείνη εισβάλει  εξωστρεφής, βουτηγμένη στον ρομαντισμό και με ανατρεπτική διάθεση δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν και κυρίως δεν ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές συμβάσεις. Εκείνος υπεραισιόδοξος όσο μπορεί, ψεύτης όσο του επιτρέπεται και τσαρλατάνος όσο τα καταφέρνει. Στο σημείο συνάντησή τους θα συμβεί η πρώτη έκρηξη, θα υπάρξουν μερικές ακόμα και θα ακολουθήσουν κι άλλες αντίστοιχες στη σειρά, μέχρι εκεί που τα πράγματα αλλάζουν κατεύθυνση, γιατί το ζευγάρι δεν είναι συμβατικό, δεν θέλει να ζήσει ζωσμένο τον κοινωνικό ζουρλομανδύα, ακλουθώντας πιστά τις κοινωνικές επιταγές και τα ασφυκτικά συντηρητικά πλαίσια.  

Ο συγγραφέας Ολιβιέ Μπουρντό γράφει το «Μου χαρίζετε αυτό το χορό;» ανασύροντας το πνεύμα, το χρώμα και την τρέλα της δεκαετίας του ’60, μας αφηγείται μια ερωτική ιστορία πασπαλισμένη με ανάλαφρο χιούμορ, γόνιμη νοσταλγία, συγκρατημένο σαρκασμό, πνευματώδη αστεϊσμό, και μετρημένη παραδοξολογία, το οποίο έγινε μπεστ σέλερ. Ο σκηνοθέτης Ρεζί Ρουανσάρ  -«Χτυποκάρδια στο Γραφείο», «Οι Μεταφραστές»- παίρνει στα χέρια του αυτό το εύθυμο  υλικό και το «μεταφράζει» σε εικόνες με όρεξη, γνώση και κέφι. 

Όλα αυτά όμως θα έμεναν κενό γράμμα αν δεν υπήρχε αυτό το «διαβολεμένο» δίδυμο ηθοποιών της Βιρζινί Εφιρά και του Ροµέν Ντουρίς να αναστατώσουν και να αναστατωθούν, να τα σπάσουν όλα και να χλευάσουν το σύμπαν για να καταφέρουν να ζήσουν έναν τρελό, ασυμβίβαστο, παρορμητικό έρωτα. Όλο αυτό το πανηγύρι, ο ύμνος στον αχαλίνωτο έρωτα δεν κοπάζει ούτε και όταν εισβάλει ο γιος του ζευγαριού ο Γκαρί στη ζωή τους. Ο μικρός είναι πανέξυπνος, ευαίσθητος με πλήρη ενσυναίσθηση που μπαίνει στο τρενάκι της φαντασμαγορίας, της ατέλειωτης διασκέδασης και του ξεφαντώματος. Το τρελό γλέντι συνεχίζεται για πάντα έτσι ονειρεμένα; Όχι η ζωή δεν είναι παιδική χαρά και όπως έγραφε ο Λέων Τολστόι « Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο».

Ο Ρεζί Ρουασνσάρ εμπνέεται από το μυθιστόρημα του Μπουρντό, από την γοητευτική δεκαετία του ‘60 και τις ουρανομήκεις τρέλες της και μας παραδίδει «το Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς» ένα παιχνιδιάρικο, πολύχρωμο, κεφάτο φιλμ εποχής το οποίο γκριζάρει άγρια όταν η ζωή αποφασίζει να αλλάξει κατεύθυνση, ρυθμό και σχέδιο και η άγρια πραγματικότητα  εισβάλλει ως απρόσκλητος τιμωρός  για να επιβάλει τους δικούς της σκληρούς και άδικους κανόνες.

-Μπαμπά, είναι άρρωστη η μαμά; Ρωτάει ο μικρός.

-Όχι περισσότερο ή λιγότερο απ’ ότι όλοι μας. Απαντά ο πατέρας με έναν τόνο ευφυώς παρηγορητικό και στραγγισμένα ελπιδοφόρο, αλλά το παιχνίδι έχει αλλάξει πια, όλα έχουν ξεφύγει, έχουν ξεστρατίσει, η αισιοδοξία, η χαρά, το χιούμορ δεν αρκούν να φέρουν την πολυπόθητη ισορροπία και τη χαμένη ευτυχία. 

Η πραγματικότητα έρχεται σαν  φορτηγό με σπασμένα φρένα κατά της αλλοπαρμένης οικογένειας και αυτοί επιμένουν να ανακαλύπτουν τρόπους, κόλπα, αστεία γιατί είναι αποφασισμένοι να πάρουν από τη ζωή και το πιο μικρό κομματάκι ευ

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κεραμίδα… αφύπνισης!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από την ώρα που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας… Ένα παιδί πήγε χθες στο σχολείο του, αλλά δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι του.  Και η αιτία είναι μία έκρηξη στο λεβητοστάσιο του σχολείου, την ώρα που (όπως είδαμε να γράφεται) τα παιδιά βρίσκονταν αμέριμνα στην αυλή για διάλλειμα.

Από την έκρηξη φαίνεται πως εκτοξεύτηκαν κομμάτια τσιμέντου αλλά και μία μεταλλική πόρτα σε απόσταση πολλών μέτρων, με αποτέλεσμα, ένας μαθητής να πεθάνει και δύο ακόμα να τραυματιστούν.

Ποιος γονιός – αλλά και ποιος άνθρωπος γενικότερα – μπορεί άραγε να αντέξει τη σκέψη ότι ένα παιδί χάθηκε με αυτόν τον τρόπο, μέσα στον χώρο του σχολείου;

Από τη μία πλευρά προσπαθείς να βάλεις κάτω τη ψυχρή λογική και να σκεφτείς ότι ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Από την άλλη όμως, η πεποίθηση ότι ο χώρος κάθε σχολείου είναι (ή πρέπει να είναι) από τους πιο ασφαλείς, σε κάνει να τρελαίνεσαι για μία τραγωδία που ήρθε παντελώς ξαφνικά να ταρακουνήσει την ελληνική κοινωνία.

Να ταρακουνήσει την κοινωνία και ίσως, να… αφυπνίσει τους αρμόδιους. Και όχι μόνο στην κατεύθυνση της έρευνας που αναμφίβολα θα γίνει για τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά της έρευνας που πρέπει να γίνει σε κάθε σχολείο για τις συνθήκες ασφάλειας.

Για παράδειγμα: Είμαστε βέβαιοι πως τα λεβητοστάσια σε όλα τα σχολεία είναι ασφαλή; Είμαστε βέβαιοι πως τα σχολικά μας κτίρια έχουν την απαιτούμενη αντοχή απέναντι σε σεισμούς και άλλα καιρικά φαινόμενα; Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που τους παρέχουν ασφάλεια;

Ξέρουμε καλά πως το ζήτημα είναι μεγάλο. Απαιτεί μία μεγάλη εθνική επιχείρηση και πολλούς πόρους. Το ελληνικό κράτος όμως δεν μπορεί να κάνει «εκπτώσεις» στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και το περιστατικό στις Σέρρες μας το θύμισε…. Σαν μία «κεραμίδα» που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας και έφερε με δύναμη στο προσκήνιο ένα τόσο επείγον ζήτημα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα αεροδρόμια είναι περιουσία μας

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Dr.Νίκου Μακράκη– προέδρου της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας

 

Κανένας λόγος δεν υφίσταται ώστε να πρέπει να πουληθούν και τα υπόλοιπα 22 αεροδρόμια ,περνώντας με την μορφή ενοικίου για 40 η 49 χρόνια σειδιωτικές επιχειρήσεις.

 

Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού αφού με χρήματα του Δημοσίου δημιουργήθηκαν.

 

Έγιναν για να στηρίξουν τοπικές κοινωνίες και περιοχές με τουριστική ανάπτυξη οι οποίες είχαν ανάγκη σύνδεσης με την ενδοχώρα και προορισμούς από το εξωτερικό.

 

Αποτελούν μέγιστης Εθνικής σημασίας κρατικές ιδιοκτησίες με ότι αυτό συνεπάγεται στην περιοχή ειδικότερα του ανατολικού Αιγαίου. Τα κρατικά η δημοτικά αεροδρόμια, αποτελούν εθνικό στρατηγικό πλούτο

όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία,τα μουσεία ,τα κρατικά ΜΜΕ και τα Μέσα μεταφοράς.

 

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν και σε καμία κυβέρνηση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων. Τα πρώτα 14 διεθνή άεροδρομια , συν αυτό της Αθήνας δόθηκαν με συμβάσεις αυστηρά μονοπωλιακού χάρακτηρα και με τέτοιες διασφαλίσεις προς όφελος μόνο του ιδιώτη επενδυτή εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

 

Για πια ανάπτυξη επένδυσης συζητάμε , όταν ο επενδυτής εξασφαλίζει μονοπωλιακό καθεστώς και μάλιστα με ομπρέλα χιλιομετρικής απόστασης περιμετρικα του αεροδρομίου του.( στα 100 χιλιόμετρα δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί άλλο αεροδρομιο). Ποιος άλλος κλάδος ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να εξασφαλίσει και μονοπωλιακό καθεστώς στην επένδυση του και μάλιστα όταν αυτή υφίσταταήδη σαν κρατική η δημοτική επένδυση με φήμη και πελατεία;

 

Αλήθεια , στην Ενωμένη Ευρώπη δεν υποτίθεται οτι πρεσβεύουμε το επιχειρείν και είμαστε ενάντια στα μονοπώλια κρατικά η ιδιωτικά ;Γιατί στην χώρα μάς δεν ισχύει το αυτονόητο δηλαδή το ρίσκο του επιχειρήν σε αυτήν την περίπτωση;

 

ΓΙΑΤΙ πρέπει να πεθάνει η Γενική Αεροπορία και ο αεροπορικός -αεραθλητικός τουρισμός στην χώρα μας.

 

ΓΙΑΤΙ η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ πρεσβευτής της Γενικής Αεροπορίας της χώρας μας από το 1928 δεν προσκαλείται να συμμετέχει σε ομάδες εργασιας ώστε να καταθέσει τήν εμπειρία της αλλά και τις προτάσεις της ;

 

Ποιά συμφέροντα την αποκλείουν;

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το αποτέλεσμα μετράει

Δημοσιεύθηκε

στις

Τo νέο νομοσχέδιο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη και τις αμοιβές των γιατρών θα κριθεί στην πράξη. Όπως και κάθε νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο αφορισμός «το ΕΣΥ στα χέρια ιδιωτών» που θέλει να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση – και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι, όχι μόνο μια παλιά «καραμέλα», αλλά και κάτι που στην εποχή μας, ελάχιστα αφορά την κοινωνία.

Η κοινωνία σήμερα έχει ξεπεράσει πολλά από τα «ταμπού» του παρελθόντος. Και εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να έχει απέναντί της μία καλή και σύγχρονη δημόσια υπηρεσία. Μία υπηρεσία που της προσφέρει αυτό που θέλει, στον χρόνο που θέλει και φυσικά, με το ελάχιστο δυνατό κόστος (ή και με καθόλου κόστος εφόσον μιλάμε για δημόσια υπηρεσία).

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι εκκαθαρίσεις των συντάξεων. Ποιος, πραγματικά, νοιάζεται ότι χρειάστηκε να επιστρατευθούν και ιδιώτες μάνατζερ προκειμένου να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», από τη στιγμή που ο συνταξιούχος θα μπορεί πλέον να παίρνει γρήγορα τη σύνταξή του και να μην περιμένει 2 χρόνια;  Μάλλον, κανείς συνταξιούχος δεν θα νοιαστεί για το «πως» επιτεύχθηκε η εκκαθάριση. Αρκεί που επιτεύχθηκε.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια παροχή ή υπηρεσία. Γίνεται ο πολίτης να στέλνει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και να μην πρέπει να πληρώνει ένα φορτηγό χρήματα σε διάφορα πράγματα που αφορούν τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση»; Γίνεται να επισκέπτεται ένα νοσοκομείο και να μην χρειάζεται να περιμένει κάμποσες ώρες στα εξωτερικά ιατρεία; Γίνεται να μπορεί να κάνει όλες τις συναλλαγές του με ηλεκτρονικό τρόπο από το σπίτι του; Αυτά «κοιτάζει» η κοινωνία. Και γι’ αυτά κρίνει τις κυβερνήσεις. Τελικά, το αποτέλεσμα μετράει…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα