Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Το τρίγωνο της θλίψης- Στις ξέρες της αυταρέσκειας 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Μια χαρά είναι όταν οι άνθρωποι κατέχουν πλούτη, ούτως ή άλλως εμείς εχθρό μας έχουμε την φτώχεια, όχι τον πλούτο, το δυστύχημα, όμως, είναι όταν τα πλούτη κατέχουν τους ανθρώπους, με τέτοιο τρόπο  και σε τέτοιο βαθμό, που χάνουν την αίσθηση του χώρου, του χρόνου και κυρίως του κόσμου. Είναι αλήθεια, που την ξέρουν και οι πιο πλούσιοι, ότι οι άνθρωποι ζουν δουλεύοντας αλλά δεν πλουτίζουν παρά μόνο όταν βάλουν κάποιους άλλους να δουλεύουν γι αυτούς. Μου φαίνεται ότι οι πιο συμπαθητικοί  πλούσιοι είναι αυτοί, που κάποια στιγμή, με χάρη και στυλ δημιούργησαν μια μικρή περιουσία, ενώ ξεκίνησαν με μια πολύ μεγάλη. Οι πιο αντιπαθητικοί είναι αυτοί που βουλιάζουν μέσα στα πλούτη τους και δεν έχουν καμιά επαφή με την εποχή, τον τόπο και την κοινωνία γιατί κάποιες φορές ο πλούτος από μέσω ελευθερίας, γίνεται μια ασφαλής οδός προς  απόλυτη υποταγή, την αφόρητη σκλαβιά και τη μανιώδη ανάγκη επίδειξής του. Μην ξεχνάμε ότι ο πλούτος που περιφέρεται δίπλα μας,  αυτός και μόνον αυτός, μπορεί να γιατρέψει μια βαριά κοινωνική αρρώστια,  τη φτώχεια και οφείλει ο άνθρωπος να εφεύρει τρόπους αυτή η ασθένεια να γιατρευτεί. 

Σε ένα υπερπολυτελές γιοτ στο «Τρίγωνο της θλίψης» συναντιούνται μια ομάδα από πολύ πλούσιους ανθρώπους, έναν ολιγάρχη από τη Ρωσία, μερικούς εμπόρους όπλων με βρετανική καταγωγή, έναν αλκοολικό μυστήριο καπετάνιο, ο οποίος κάθε τρεις και λίγο αναφέρεται στο Μαρξ, όπως ο φανατικός πιστός στον ηγέτη της πίστης του. Παρέα σ’ αυτόν τον συρφετό τους κάνουν τα διάσημα μοντέλα ο Καρλ (Χάρις Ντίκινσον) και Γιάγια  (Σάρλμπι Ντιν) τα οποία είναι προσκεκλημένα να διανθίσουν και να εμπλουτίσουν την πολυτελή κρουαζιέρα. Μερικοί σύζυγοι, κάποιες μετρέσες, νεόπλουτοι και παλιά τζάκια, λοστρόμοι, το προσωπικό του πλοίου και νάτος ο μικρόκοσμος της χλιδής,  της αυταρέσκειας και της άκρατης αυτοϊκανοποίησης.  Όλα στην αρχή βαίνουν «καταστροφικά ήσυχα» με τη Γιάγια να ποστάρει στο Instagram εξεζητημένες μακαρονάδες, τον Καρλ να λοξοκοιτάζει τον Έλληνα λοστρόμο, μια πάμπλουτη να χρησιμοποιεί το προσωπικό για να περάσει την ώρα της διασκεδαστικά, κάποιοι να κουβεντιάζουν τον τρόπο που κέρδισαν πολλά χρήματα, έχουμε ένα σύνολο από σεκάνς που συμπτύσσονται, όπως το συνηθίζει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ο Ρούμπεν Έστλουντ, πριν αρχίσουν μία μία να εκρήγνυνται στο πρόσωπο του αφόρητου εφησυχασμού μας. Μια θύελλα είναι αρκετή να κάνει όλον αυτό τον μικρόκοσμο, τον αγγελικά πλασμένο, να ξεράσει τις βεβαιότητές του, την αυτάρκεια του και την μακάρια και αιώνια σιγουριά ότι όλα βαίνουν καλώς όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τους πάντες γύρω τους. Και σαν να μη έφτανε όλη αυτή η «βιολογική εξομολόγηση» μετά από μια αναπάντεχη επίθεση, το σκάφος των λαμπερών προσωπικοτήτων και των σκοτεινών διαδρομών ανατινάζεται και πλούσιοι και όμορφοι βρίσκονται στην άκρη της επιβίωσης χωρίς ούτε τα πλούτη τους να μπορούν να τους προστατέψουν ούτε η ομορφιά τους να τους ανοίξει διάδρομο προς την επιβίωση. Γιατί όταν τα πράγματα ζορίζουν, όλοι αντιλαμβάνονται ότι το να μην πεθάνεις είναι το άπαν. Έτσι ο Ρώσος ολιγάρχης, η καμαρότος, μια κυρία που τη συντροφεύει ένα εγκεφαλικό, κάποιος Δανός που έπιασε πρόσφατα την καλή, ένας νέος και οι influencers μας να ναυαγήσουν στη μέση του πουθενά και κυρίως του «τίποτα δεν έχει αξία παρά μόνο η επιβίωση». Και εκεί που όλα είχαν πάρει το δρόμο προς ένα περίλαμπρο «ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα…» εμφανίζεται η Φιλιππινέζα καθαρίστρια των αποχωρητηρίων του γιοτ (Ντόλι ντε Λεόν) μέσα στη σωστική κλειστή λέμβο, έχει μαζί της τρόφιμα και νερά που μπορούν να  ταΐσουν και να ξεδιψάσουν τους ανίκανους να επιβιώσουν έξω από το χρυσό κλουβί τους ζάμπλουτους επιβάτες της κρουαζιέρας, αλλά το σημαντικότερο, αυτή η ταπεινή καθαρίστρια ξέρει να ψαρεύει και ν’ ανάβει φωτιά,  δηλαδή ξέρει να επιβιώνει στις πιο άγονες  γωνιές του κόσμου, εκεί που τα πλούτη, οι τίτλοι και η ομορφιά δεν έχουν καμιά αξία. Ποιος δίνει εντολές, ποιος είναι ισχυρός και ποιος διατάζει σε αυτόν τον κολπίσκο  της αβεβαιότητας και την νήσο της επιβίωσης; Πριν βρεθεί κανείς σε κάποια άγονη νήσο της απελπισίας, καλό είναι να σκεφτεί τα λόγια της Γερτρούδη Στάιν «Σίγουρα θέλω να είμαι πλούσια, αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να κάνω ό,τι χρειάζεται για να γίνω πλούσια». 

Το Τρίγωνο της Θλίψης (Triangle of Sadness). Κωμωδία, σουηδικής γαλλικής, γερμανικής, βρετανικής, αμερικανικής και ελληνικής παραγωγής του 2022, σε σκηνοθεσία Ρούμπεν Έστλουντ, με τους Χάρις Ντίκινσον, Τσάρλμπι Ντιν, Ντόλι ντε Λεόν, Βίκι Μπερλίν, Γούντι Χάρελσον κ.ά. Πρόκειται για τελευταία ταινία του Σουηδού σκηνοθέτη, Ρούμπεν Έστλουντ (“Ανωτέρα Βία”, “Τετράγωνο”), που το τρίτο κομμάτι της γυρίστηκε στην παραλία της Χιλιαδούς στην Εύβοια και κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Ο σκηνοθέτης Ρούμπεν Έστλουντ λέει για τα κινηματογραφικά είδη και τα πράγματα που τον απασχολούν: «Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι ταινίες είδους, ούτε προσπάθησα να γυρίσω ταινία είδους. Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες που είναι καλοί σε αυτό. Και θα έλεγα ότι οι ταινίες που σκηνοθετώ  προέρχονται από την ευρωπαϊκή παράδοση, όπου προσπαθείς να είσαι δημιουργός, να βρεις το δικό σου στυλ… Αργότερα συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε η κοινωνιολογία και η ανθρώπινη συμπεριφορά. Κύριος στόχος μου ήταν να συλλαμβάνω την ανθρώπινη συμπεριφορά και να την εντάσσω σε καταστάσεις με τις οποίες μπορούμε να ταυτιστούμε. Όπως κάνει η κοινωνιολογία. Η κοινωνιολογία είναι ενδιαφέρουσα επειδή καταφέρνει να με κάνει να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Τι θα έκανα εγώ αν βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση».

Η σατιρική προσέγγιση του Ρούμπεν Έστλουντ χαράζει σαν ξυράφι. Ο Σουηδός σκηνοθέτης σε κάθε του ταινία παρουσιάζεται σαν ένας αιχμηρός παρατηρητής της κοινωνίας του κέρδους, των ανέσεων, του πλούτου και της υποκρισίας. Η ματιά του ψυχρή όσο είναι αναγκαία για να μοιάζει ψύχραιμη, επεξεργασμένη και επινοητική και ειρωνική για να μην χάνεται μέσα στην κοινοτοπία, τον διδακτισμό και την επανάληψη. Όταν το πλοίο του αρχίζει να μπάζει νερά κυριολεκτικά και μεταφορικά όλα ανατρέπονται, οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ιεραρχίες, οι δομές που συγκροτούν  τον μικρόκοσμο του πλοίου αλλά και της κοινωνίας παρά έξω, μια θαλασσοταραχή κι όλα παίρνουν άλλη σημασία, άλλη διάσταση, το παιχνίδι ανοίγει κι όλοι ξανακοιτούν τον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους, εξετάζουν τους διπλανούς τους και τις δυνατότητές τους. Όλα επανεκτιμούνται. Κι αν στο πλοίο διασαλεύονται τα πάντα, στην ερημική ακροθαλασσιά η κοινωνική πυραμίδα διαλύεται στην αμμώδη παραλία των κοινωνικών συμβάσεων και στη σκληρή πραγματικότητα που καίει σαν την καυτή άμμο των ανθρωπίνων αναγκών. 

 

Η πρόωρα και πρόσφατα θανούσα Σάρλμπι Ντιν, πρωταγωνίστρια στο «Τρίγωνο της Θλίψης» του Ρούμπεν Εστλουντ είπε για τη διαδικασία των γυρισμάτων της ταινίας. «Στην αρχή, δεν υπήρχε σενάριο, ο Ρούμπεν  μας  είπε  την ιδέα και τη βασική πλοκή της ταινίας, ναι. Κάναμε πάρα πολλές πρόβες, πολλούς αυτοσχεδιασμούς, δουλέψαμε ιδέες και αλλάζαμε πράγματα. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, μάς έδωσε το σενάριο, ένα σενάριο που κι αυτός έγραψε μετά από όλους αυτούς τους πειραματισμούς. Βέβαια, ακόμα και τότε, δεν ήθελε να το ακολουθήσουμε ακριβώς. Μας έλεγε “ξεχάστε τους διαλόγους που έχω γράψει, παίξτε ελεύθερα».

Ο ρεαλισμός, διασταυρώνεται με τον συμβολισμό και οι μεταλλάξεις τους διασχίζουν όλο το «Τρίγωνο» προκαλώντας «Θλίψη» στους βολεμένους και άκρατη ευθυμία στους δυσαρεστημένους. Ο Ρούμπεν Έστλουντ θέλει να είναι η αλογόμυγα της εποχής μας και τα καταφέρνει μια χαρά. Όπως κάθε  περίοδο, έχει ανάγκη την αλογόμυγα της, πιο παλιά υπήρχε ο Ζακ Τατί με τον κ. Ιλό του, ο Λουίς Μπονιουέλ με τις αγγελικά βλάσφημες ταινίες του, έτσι και σήμερα ο δαιμόνιος Έστλουντ τσιμπάει με το κεντρί του το παχύδερμο της καθεστηκυίας τάξης, λογχίζει την βολή και την  αδιαφορία, στήνει σάτιρες που διαρρηγνύουν τον ιστό που έχει απλωθεί παντού γύρω μας και όλα αυτά τα κάνει με το ακανθώδες χιούμορ του, γιατί όπως έλεγε ο Εβραίος διώκτης των Ναζί Σιμόν Βίζενταλ, «Το χιούμορ είναι το όπλο των άοπλων ανθρώπων. Βοηθάει ανθρώπους που καταπιέζονται να χαμογελούν με την κατάσταση που τους κάνει να υποφέρουν».

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κεραμίδα… αφύπνισης!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από την ώρα που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας… Ένα παιδί πήγε χθες στο σχολείο του, αλλά δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι του.  Και η αιτία είναι μία έκρηξη στο λεβητοστάσιο του σχολείου, την ώρα που (όπως είδαμε να γράφεται) τα παιδιά βρίσκονταν αμέριμνα στην αυλή για διάλλειμα.

Από την έκρηξη φαίνεται πως εκτοξεύτηκαν κομμάτια τσιμέντου αλλά και μία μεταλλική πόρτα σε απόσταση πολλών μέτρων, με αποτέλεσμα, ένας μαθητής να πεθάνει και δύο ακόμα να τραυματιστούν.

Ποιος γονιός – αλλά και ποιος άνθρωπος γενικότερα – μπορεί άραγε να αντέξει τη σκέψη ότι ένα παιδί χάθηκε με αυτόν τον τρόπο, μέσα στον χώρο του σχολείου;

Από τη μία πλευρά προσπαθείς να βάλεις κάτω τη ψυχρή λογική και να σκεφτείς ότι ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Από την άλλη όμως, η πεποίθηση ότι ο χώρος κάθε σχολείου είναι (ή πρέπει να είναι) από τους πιο ασφαλείς, σε κάνει να τρελαίνεσαι για μία τραγωδία που ήρθε παντελώς ξαφνικά να ταρακουνήσει την ελληνική κοινωνία.

Να ταρακουνήσει την κοινωνία και ίσως, να… αφυπνίσει τους αρμόδιους. Και όχι μόνο στην κατεύθυνση της έρευνας που αναμφίβολα θα γίνει για τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά της έρευνας που πρέπει να γίνει σε κάθε σχολείο για τις συνθήκες ασφάλειας.

Για παράδειγμα: Είμαστε βέβαιοι πως τα λεβητοστάσια σε όλα τα σχολεία είναι ασφαλή; Είμαστε βέβαιοι πως τα σχολικά μας κτίρια έχουν την απαιτούμενη αντοχή απέναντι σε σεισμούς και άλλα καιρικά φαινόμενα; Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που τους παρέχουν ασφάλεια;

Ξέρουμε καλά πως το ζήτημα είναι μεγάλο. Απαιτεί μία μεγάλη εθνική επιχείρηση και πολλούς πόρους. Το ελληνικό κράτος όμως δεν μπορεί να κάνει «εκπτώσεις» στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και το περιστατικό στις Σέρρες μας το θύμισε…. Σαν μία «κεραμίδα» που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας και έφερε με δύναμη στο προσκήνιο ένα τόσο επείγον ζήτημα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα αεροδρόμια είναι περιουσία μας

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Dr.Νίκου Μακράκη– προέδρου της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας

 

Κανένας λόγος δεν υφίσταται ώστε να πρέπει να πουληθούν και τα υπόλοιπα 22 αεροδρόμια ,περνώντας με την μορφή ενοικίου για 40 η 49 χρόνια σειδιωτικές επιχειρήσεις.

 

Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού αφού με χρήματα του Δημοσίου δημιουργήθηκαν.

 

Έγιναν για να στηρίξουν τοπικές κοινωνίες και περιοχές με τουριστική ανάπτυξη οι οποίες είχαν ανάγκη σύνδεσης με την ενδοχώρα και προορισμούς από το εξωτερικό.

 

Αποτελούν μέγιστης Εθνικής σημασίας κρατικές ιδιοκτησίες με ότι αυτό συνεπάγεται στην περιοχή ειδικότερα του ανατολικού Αιγαίου. Τα κρατικά η δημοτικά αεροδρόμια, αποτελούν εθνικό στρατηγικό πλούτο

όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία,τα μουσεία ,τα κρατικά ΜΜΕ και τα Μέσα μεταφοράς.

 

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν και σε καμία κυβέρνηση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων. Τα πρώτα 14 διεθνή άεροδρομια , συν αυτό της Αθήνας δόθηκαν με συμβάσεις αυστηρά μονοπωλιακού χάρακτηρα και με τέτοιες διασφαλίσεις προς όφελος μόνο του ιδιώτη επενδυτή εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

 

Για πια ανάπτυξη επένδυσης συζητάμε , όταν ο επενδυτής εξασφαλίζει μονοπωλιακό καθεστώς και μάλιστα με ομπρέλα χιλιομετρικής απόστασης περιμετρικα του αεροδρομίου του.( στα 100 χιλιόμετρα δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί άλλο αεροδρομιο). Ποιος άλλος κλάδος ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να εξασφαλίσει και μονοπωλιακό καθεστώς στην επένδυση του και μάλιστα όταν αυτή υφίσταταήδη σαν κρατική η δημοτική επένδυση με φήμη και πελατεία;

 

Αλήθεια , στην Ενωμένη Ευρώπη δεν υποτίθεται οτι πρεσβεύουμε το επιχειρείν και είμαστε ενάντια στα μονοπώλια κρατικά η ιδιωτικά ;Γιατί στην χώρα μάς δεν ισχύει το αυτονόητο δηλαδή το ρίσκο του επιχειρήν σε αυτήν την περίπτωση;

 

ΓΙΑΤΙ πρέπει να πεθάνει η Γενική Αεροπορία και ο αεροπορικός -αεραθλητικός τουρισμός στην χώρα μας.

 

ΓΙΑΤΙ η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ πρεσβευτής της Γενικής Αεροπορίας της χώρας μας από το 1928 δεν προσκαλείται να συμμετέχει σε ομάδες εργασιας ώστε να καταθέσει τήν εμπειρία της αλλά και τις προτάσεις της ;

 

Ποιά συμφέροντα την αποκλείουν;

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το αποτέλεσμα μετράει

Δημοσιεύθηκε

στις

Τo νέο νομοσχέδιο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη και τις αμοιβές των γιατρών θα κριθεί στην πράξη. Όπως και κάθε νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο αφορισμός «το ΕΣΥ στα χέρια ιδιωτών» που θέλει να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση – και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι, όχι μόνο μια παλιά «καραμέλα», αλλά και κάτι που στην εποχή μας, ελάχιστα αφορά την κοινωνία.

Η κοινωνία σήμερα έχει ξεπεράσει πολλά από τα «ταμπού» του παρελθόντος. Και εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να έχει απέναντί της μία καλή και σύγχρονη δημόσια υπηρεσία. Μία υπηρεσία που της προσφέρει αυτό που θέλει, στον χρόνο που θέλει και φυσικά, με το ελάχιστο δυνατό κόστος (ή και με καθόλου κόστος εφόσον μιλάμε για δημόσια υπηρεσία).

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι εκκαθαρίσεις των συντάξεων. Ποιος, πραγματικά, νοιάζεται ότι χρειάστηκε να επιστρατευθούν και ιδιώτες μάνατζερ προκειμένου να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», από τη στιγμή που ο συνταξιούχος θα μπορεί πλέον να παίρνει γρήγορα τη σύνταξή του και να μην περιμένει 2 χρόνια;  Μάλλον, κανείς συνταξιούχος δεν θα νοιαστεί για το «πως» επιτεύχθηκε η εκκαθάριση. Αρκεί που επιτεύχθηκε.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια παροχή ή υπηρεσία. Γίνεται ο πολίτης να στέλνει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και να μην πρέπει να πληρώνει ένα φορτηγό χρήματα σε διάφορα πράγματα που αφορούν τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση»; Γίνεται να επισκέπτεται ένα νοσοκομείο και να μην χρειάζεται να περιμένει κάμποσες ώρες στα εξωτερικά ιατρεία; Γίνεται να μπορεί να κάνει όλες τις συναλλαγές του με ηλεκτρονικό τρόπο από το σπίτι του; Αυτά «κοιτάζει» η κοινωνία. Και γι’ αυτά κρίνει τις κυβερνήσεις. Τελικά, το αποτέλεσμα μετράει…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα