Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Ευρώπη αλλάζει, αλλά με πολύ αργά βήματα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Η Ευρώπη, κατά κοινή ομολογία, κινήθηκε πολύ γρήγορα ως προς τις κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία (ελέω ΗΠΑ), δεν κινήθηκε όμως καθόλου γρήγορα ως προς την αντιμετώπιση των υπαρκτών ζητημάτων που άνοιξε (ή θα άνοιγε) η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δύο εκ των οποίων φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως θα ήσαν πολύ σημαντικά.

Το πρώτο ήταν το ενεργειακό. Η Ευρώπη αποφάσισε να σταθεί απέναντι στην στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία – και καλά έκανε – αλλά την ίδια ώρα πολλές ευρωπαϊκές χώρες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό αέριο.  Έπρεπε να γίνουν πολλά για να αλλάξει αυτό και έγιναν λίγα. Και ακόμα πιο λίγα έγιναν ως προς την αντιμετώπιση του κύματος ακρίβειας που πλήττει τους πολίτες της Ευρώπης και ήταν λογικό επόμενο να προκαλέσει πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις. Αναταράξεις που αρχίσουν να… αχνοφαίνονται ήδη, αλλά θα γίνουν μεγαλύτερες στη συνέχεια εάν η Ευρώπη δεν «τρέξει».

Το δεύτερο είναι η κοινή άμυνα. Η επικείμενη απόφαση για ένα ταμείο ευρωπαϊκής άμυνας που θα καλύπτει τις ανάγκες του στρατού και των εξοπλισμών όλων των ευρωπαϊκών χωρών στο ύψος του 3% του ΑΕΠ συνιστά ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός. Ναι μεν θα είναι η πρώτη φορά που η ΕΕ θα αντιλαμβάνεται την άμυνα ως κοινή ανάγκη, αλλά το ποσοστό επί του ΑΕΠ είναι πολύ μικρό απέναντι σε υπαρκτές απειλές.

Βέβαια, μπορεί να πει κάποιος ότι υπάρχει και η «ομπρέλα» του ΝΑΤΟ. Εδώ όμως υπάρχει μία άλλη σοβαρή συζήτηση που πρέπει να γίνει. Ποιο είναι το ΝΑΤΟ σήμερα, ποιος είναι ο ρόλος του και τι, επί της ουσίας, κάνει. Μπορεί ο Πούτιν (η Ρωσία) να μην ανήκει στο ΝΑΤΟ. Ανήκει όμως η Τουρκία που απειλεί ευθέως την Ελλάδα. Και το NATO μέχρι τώρα παριστάνει τον επιτήδειο ουδέτερο. Τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη απέναντι σε αυτό;

Πρέπει να υπάρξει λοιπόν μία στιβαρή ευρωπαική πολιτική και σε ζητήματα άμυνας.

Εδώ και χρόνια, πολλοί λένε ότι μία Ευρώπη που έχει εκχωρήσει την άμυνά της στο ΝΑΤΟ, την ενέργειά της στη Ρωσία και την παραγωγή της στις χώρες της Ασίας είναι μία «πήλινη» δύναμη. Να που ήρθε ο χρόνος αυτό να αποδειχτεί και μάλιστα, με επείγοντα τρόπο. Η Ευρώπη αλλάζει. Αλλά με πολύ αργά βήματα. Και κανένας δεν ξέρει εάν θα προλάβει…

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποιος κερδίζει από ενδεχόμενη επίσπευση των εκλογών;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Αρκεί να πει ο πρωθυπουργός ότι «μύρισαν εκλογές» για να τρέχουν όλοι και να πιστεύουν ότι μετά τα κάλαντα θα στηθούν κάλπες; Προφανώς, ναι. Όταν από τα πλέον αρμόδια χείλη ακούγεται μία τέτοια έκφραση τότε οι υπόλοιποι αρχίζουν να ετοιμάζονται. Μόνο που τελικά, οι εκλογές ίσως να μην γίνουν τόσο σύντομα όσο αρκετοί πιστεύουν. Γιατί ο πρωθυπουργός είπε τη συγκεκριμένη έκφραση συνοδεύοντάς τη από μία άλλη, στην οποία μικρή σημασία αποδόθηκε. Συγκεκριμένα είπε ότι οδεύουμε προς το εκλογικό 2023. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, ανεξάρτητα από το εάν οι εκλογές θα γίνουν τον Ιανουάριο ή τον Απρίλιο του 2022. Επίσης, κανένας μάλλον δεν έχει δώσει ιδιαίτερη σημασία σε μία άλλη έκφραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η προεκλογική περίοδος θα είναι ένας μαραθώνιος και θα δούμε ποιος θα αντέξει…».

Ας υποθέσουμε όμως ότι, πράγματι, οι εκλογές επισπεύδονται. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίζει να γίνουν μέσα στον Ιανουάριο, άντε τον Φεβρουάριο. Ποιον, άραγε, συμφέρει μία τέτοια εξέλιξη; Μάλλον όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα την αντιπολίτευση. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης προηγούνται σταθερά. Θέλετε η διαφορά να είναι μικρότερη των 7 ή και 10 ποσοστιαίων μονάδων; Σύμφωνοι. Ας πούμε ότι είναι τρεις μονάδες. Ε, και; Συντρέχουν οι προϋποθέσεις κάποιας ευρείας συνεργασίας κομμάτων στην παρούσα στιγμή; Όχι. Κατά συνέπεια, θα ακολουθήσουν και δεύτερες εκλογές. Και η Ν.Δ. θα έχει τον πρώτο λόγο να φτάσει ακόμα και σε μία αυτοδυναμία που… ούτε η ίδια δεν πιστεύει! Και ξέρετε, γιατί; Γιατί ο μέσος Έλληνας, επιζητεί πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μπορεί να κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι δεν τα έκανε όλα σωστά. Μπορεί να τον επικρίνει για την ιδεολογία του. Δεν μπορεί να μην δεχτεί όμως ότι τα κατάφερε με την πανδημία, τα καταφέρνει με τα εθνικά θέματα και το παλεύει με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια. Ο μέσος Έλληνας λοιπόν δεν θέλει να ξαναζήσει το 2019, τις μεγάλες μεταπτώσεις και τα… κενά αέρος. Δεν αντέχει άλλα «μπρος-πίσω». Θα στηρίξει λοιπόν αυτόν που του εξασφαλίζει σταθερότητα, έστω και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του. Η επίσπευση των εκλογών λοιπόν, σε αυτή τη φάση, δεν θα έπρεπε να επιζητείται από την αντιπολίτευση…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μπαίνοντας στον (πραγματικό) χειμώνα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Κάποτε – πριν λίγους μήνες – μιλούσαμε για τον «επικείμενο δύσκολο χειμώνα». Τώρα πια όμως, βρισκόμαστε σε αυτόν τον χειμώνα. Η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά, η ακρίβεια «θερίζει» τα εισοδήματα, η ενεργειακή κρίση παραμένει «παρούσα» και επιπλέον, η χώρα έχει μπει σε προεκλογική περίοδο.

Κάνοντας μία πρώτη εκτίμηση για το πώς εξελίσσεται αυτή η πολύ δύσκολη εποχή λοιπόν, μπορούμε μάλλον να πούμε ότι ναι μεν η κοινωνία μας διανύει μία περίοδο άγχους και αγωνίας για την καθημερινή επιβίωση, αλλά δεν έχουμε ακόμα κάποιο έμπρακτο στοιχείο αυτού που θα αποκαλούσαμε ως «τέλεια καταιγίδα».

Η «μαύρη Παρασκευή» που πέρασε, είναι μάλλον ενδεικτική της σαιζόν που διανύουμε. Λίγες και στοχευμένες αγορές. Οι καταναλωτές παραμένουν συγκρατημένοι, προσπαθούν να συγκρατήσουν χρήματα για τη συνέχεια. Άλλωστε, οι βασικές ανάγκες των νοικοκυριών παραμένουν αναλλοίωτες. Και η αγορά, προσαρμόζεται για άλλη μία φορά σε μία «εποχή ισχνών αγελάδων», όπου πρώτο ζητούμενο είναι η «αντοχή» και όχι το «κέρδος».

Επιπλέον, το «καλάθι του νοικοκυριού» που ασφαλώς και δεν λύνει το πρόβλημα της ακρίβειας, μάλλον ενδιαφέρει την κοινωνία πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει η αντιπολίτευση και ενδεχομένως, ένα τμήμα της κοινωνίας που υποτιμάει και υποβαθμίζει το συγκεκριμένο μέτρο, που όμως προσφέρει βοήθεια σε ένα άλλο – και ίσως μεγαλύτερο από όσο όλοι πιστεύουμε – τμήμα της κοινωνίας.

Ασφαλώς, ο χειμώνας είναι ακόμα μπροστά μας. Κανένας δεν ξέρει πόσο βαρύς θα είναι από πλευράς κλιματολογικών συνθηκών, κανένας δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και τι θα γίνει στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Προς το παρόν πάντως, όλα δείχνουν ότι προχωράμε προς την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων με «σφιγμένο ζωνάρι», χωρίς πάντως να διαφαίνεται κάποιου είδους «αδιέξοδο». Τα φώτα μας, μάλλον θα παραμείνουν ανοικτά και η ζωή θα προχωρήσει με δυσκολίες, αλλά στο τέλος, ίσως θα μπορούμε να πούμε «τα καταφέραμε και πάλι». Ίδωμεν

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ καφενεία, που αργοσβήνουν!- Του Νίκου Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αν έκαναν ένα καλό οι Τούρκοι στο βίαιο πέρασμα τους από την Ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι που έμαθαν στους Ευρωπαίους να εκτιμούν και να πίνουν καφέ. Ο Ελληνισμός πέριξ του Αιγαίου άρχισε να πίνει το καφεδάκι του ήδη από τον 15ο αιώνα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και τα πρώτα καφενεία, αρχικά στην Κων/πολη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. μόνο με Τούρκους πελάτες στην αρχή αλλά σύντομα προστέθηκαν και Έλληνες Στην πρώτη φάση ύπαρξης τους τα καφενεία συνδύαζαν την απόλαυση του αρωματικού καφέ ψημένου στη χόβολη με το κάπνισμα του ναργιλέ. Μεγάλη ιστορία ο ναργιλές με πολλούς και φανατικούς οπαδούς που αποκαλούνταν “Θεριακλήδες” και “Ναργιλεδοφουμαδόροι” Το 1931 η Αστυνομία απαγόρεψε τη χρήση του, τουλάχιστον στο κέντρο των μεγάλων πόλεων αν και μέχρι τη δεκαετία του 60 υπήρχαν πολλά καφενεία με ναργιλέδες -με την ανοχή του Κράτους. Προσωπικά έβλεπα καθημερινά να καπνίζουν ναργιλέ σε καφενείο σε υπόγεια στοά στην Ομόνοια μέχρι τις αρχές του 1980. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία είχαν διπλό και τριπλό ρόλο. Προσέφεραν καφέ αλλά ταυτόχρονα σερβίριζαν και ουζάκι ή ρακή (με μεζέ ελίτσες και ντοματούλα, ίσως και τυρί ή παστή σαρδέλα και τουρσί), παράλληλα όμως ήταν και μπακάλικα. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την κλασική φιγούρα του Ζήκου (Χατζηχρήστος) στον Μπακαλόγατο να εκτελεί χρέη σερβιτόρου και μπακάλη ταυτόχρονα; Ακόμα και πριν λίγα χρόνια όμως, έτσι συνέχιζαν να λειτουργούν στα πολύ μικρά και απομακρυσμένα χωριά. Το μενού περιλάμβανε και μπύρα, ακόμα και να σερβίρεται φασολάδα 8 η ώρα το πρωί είχα πετύχει σε ορεινό καφενείο σχετικά πρόσφατα. Πολυδιάστατος ο ρόλος των Ελληνικών καφενείων λοιπόν αλλά πάντα με μία και απαράβατη αρχή :Οι χώροι ήταν ανδροκρατούμενοι. Οι γυναίκες-και ειδικά οι ανύπαντρες η οι ασυνόδευτες απλά αντιμετώπιζαν το Αβατο του Αγίου Ορους. Ο χώρος μύριζε από μακριά τεστοστερόνη και ήταν θολός από την κάπνα ναργιλέδων και σέρτικων τσιγάρων. Στα εξωτερικά τραπεζάκια αν μία κυρία συνοδευόταν από τον σύζυγο, θα μπορούσε να καθίσει σεμνά και να απολαύσει γλυκό του κουταλιού ή βανίλια-υποβρύχιο, με νεράκι σκέτο φυσικά. Το καφενείο ήταν χώρος για άντρες αποκλειστικά. Χαρτιά, τάβλι, εφημερίδες, κουβέντες για ποδόσφαιρο και πολιτική. Πολλά καφενεία “χρωματίζονταν” ανάλογα με τις προτιμήσεις του φανατικού ιδιοκτήτη και γίνονταν κόκκινα ή πράσινα (ποδοσφαιρικά) και μπλε ή πράσινα (πολιτικά) ιδιαίτερα μετά την Μεταπολίτευση Καθώς λοιπόν το DNA του Ελληνα παραμένει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, το Ελληνικό καφενείο ξεχώρισε και από το Τούρκικο-τεκέ και από το Ευρωπαϊκό κυριλέ καφέ μετά γλυκισμάτων. Το δικό μας ήρθε και ανέλαβε το ρόλο της Αρχαίας Αγοράς. Παθιασμένες συζητήσεις, διαφωνίες, καυγάδες, λογύδρια, κουβέντες επί παντός του επιστητού. Και έπειτα ερχόταν η συμφιλίωση μέσα από μιά παρτίδα τάβλι ή πρέφα, με φωνές και πειράγματα. “Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι, αδερφέ” που τραγουδούσε ο Χατζής. Και κατόπιν επιστροφή στο σπίτι όπου περίμενε το φρεσκο-μαγειρεμένο φαγητό από τα χεράκια της συζύγου η της μαμάς. Σιγά σιγά τα καφενεία μας εξαφανίζονται και καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία “φεύγουν” σβήνουν και οι αναμνήσεις. Ο Ελληνικός καφές αντικαταστάθηκε από τον εσπρέσσο και το καπουτσίνο και κανείς πιά δεν διανοείται να απαγορεύσει σε γυναίκες να καθίσουν όπου τους αρέσει. Η πολιτική και το ποδόσφαιρο έχουν πιά χάσει το ενδιαφέρον τους και επικρατούν οι συζητήσεις για τα κοινωνικά και τις προσωπικές σχέσεις. Η ξένη μουσική, η ατμόσφαιρα, η απαγόρευση του καπνίσματος μας κάνουν πιά περισσότερο “Ευρωπαίους”. Τα δε αυτο-αποκαλούμενα “Παραδοσιακά καφενεία” είναι τα περισσότερα ντεμέκ καταστάσεις -ελάχιστα είναι πιά τα αυθεντικά, ιδιαίτερα στις πόλεις. Τα καφενεία όπως τα γνωρίσαμε οι παλαιότεροι είναι απόηχοι άλλων εποχών και χάνονται μαζί τους.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα