Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

23-9-1821: Εδραίωση τής Επανάστασης και ανάδειξη τής ηγετικής μορφής τού Κολοκοτρώνη Η Άλωση τής Τριπολιτσάς

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμπληρώθηκαν προχθές 201 χρόνια από την απελευθέρωση τής Τριπολιτσάς, που απετέλεσε την πρώτη μεγαλύτερη στρατιωτική επιτυχία των επαναστατημένων Ελλήνων, με αρχιτέκτονα και πατέρα τής νίκης τον Αρχιστράτηγο τής Λευτεριάς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Κορυφαίας σημασίας γεγονός, που δεν μπορεί να λησμονήσει σήμερα ούτε ο… Ερντογάν, όπως έδειξε με το προκλητικό του τουίτ, που γέμει παραληρηματικού εθνικισμού!

Πράγματι, χάρη στην άλωση τής Τριπολιτσάς, όπως απεκλήθη διά το επισημότερον, η Επανάσταση εδραιώθηκε, η Πελοπόννησος απελευθερώθηκε πλήρως και απετέλεσε τον πυρήνα τού υπό ίδρυσιν Ελληνικού κράτους, ενώ πλέον απεκλείσθη κάθε συμβιβασμός μεταξύ τυράννων και υποδούλων…
Τούτο γιατί η άλωση ίσως συνδυάζεται με μιαν οιονεί σκοτεινή στιγμή τής πολεμικής συμπεριφοράς τού επαναστατημένου γένους: Οι Τουρκόφιλοι τής εποχής, όσοι υπήρχαν και δρούσαν διεθνώς – καθώς ο Ερντογάν σήμερα – εξανέστησαν: Προς τι οι σφαγές όλου τού τουρκικού στοιχείου; Οι φρικαλεότητες εκ μέρους των Ελλήνων έναντι τού άμαχου πληθυσμού τής Τριπολιτσάς;
Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γράφει ο Κωστής Παπαγιώργης σχετικά με την αναγκαιότητα τής σφαγής: «Αυτό που θεωρήθηκε εθνική ντροπή ήταν στην πραγματικότητα μια εθνική ανάσταση – έστω και ανόσια. Μόνο με την άλωση τής Τριπολιτσάς οι ραγιάδες μυήθηκαν στο βαθύτερο νόημα τού πολέμου που είχαν κηρύξει. Δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο συμβιβασμού ανάμεσα στους δύο λαούς. Ο πόλεμος θα έφτανε μέχρις εσχάτων».
Και φυσικά οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τής πρωτεύουσας δικαιολογούνται από το μένος αιώνων κατά τού τυράννου. Πρόσφατες ήσαν οι αποτρόπαιες σφαγές των Τούρκων σε όλη την επικράτεια. Πρόσφατος ήταν ο απαγχονισμός τού Πατριάρχη. Αν προστεθούν σε αυτά ο τραγικός φόρτος τετρακοσίων ετών δουλείας, κατανοεί κανείς, υπό τις συνθήκες τής στιγμής, την «κατάσταση απόλυτου ασυδοσίας» που επεκράτησε. Ο Κολοκοτρώνης και οι οπλαρχηγοί έπραξαν το παν για να αποτρέψουν τα έκτροπα. Δεν κατάφεραν ωστόσο να συγκρατήσουν την «δικαία αθεμιτουργία» τού λαού…
Σίγουρα ο Κολοκοτρώνης ήταν ο ιθύνων νους όχι μόνον τής άλωσης, αλλά και ολόκληρης τής Επανάστασης! Από τις πρώτες μέρες τού ξεσηκωμού, είχε συλλάβει την ιδέα της πολιορκίας και τής άλωσης τής Τριπολιτσάς, επειδή κατείχε στρατηγική θέση και ήταν το διοικητικό κέντρο τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Μοριά. Στην Τριπολιτσά είχε την έδρα του ο στρατιωτικός διοικητής τής Πελοποννήσου, εκεί ζούσε ο μισός τουρκικός πληθυσμός της και την υπερασπιζόταν σημαντικός αριθμός ενόπλων σωμάτων. Επρόκειτο δηλαδή για μιαν επικίνδυνη εχθρική εστία, η οποία εάν δεν εξουδετερωνόταν θα ήταν μια διαρκής απειλή για τις επαναστατημένες επαρχίες τού Μοριά.
Η στρατηγική σύλληψη τού Κολοκοτρώνη δεν έγινε αμέσως αποδεκτή από τους άλλους, επειδή προϋπέθετε οργανωμένο στρατό, που δεν υπήρχε. Ο Κολοκοτρώνης με επιμονή και πειστικότητα αντέστρεψε την άρνηση και στα μέσα Απριλίου αποφασίσθηκε σε πρώτη φάση ο αποκλεισμός τής πόλης.
Ενώ προεπαναστατικά θεωρείται πως στην Τρίπολη κατοικούσαν περί τους 20.000 κατοίκους, μισοί Έλληνες – μισοί Τούρκοι και 1000 περίπου Εβραίοι, μετά τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα πολλοί Έλληνες απεχώρησαν, ενώ συγκεντρώθηκαν για λόγους ασφαλείας πολλοί Τούρκοι, με αποτέλεσμα προς το τέλος τής πολιορκίας στην πόλη υπήρχαν 35.000 ψυχές, Τούρκοι, Χριστιανοί, Αλβανοί και Εβραίοι.
Τραγική συνέπεια τής πολιορκίας ήταν η φυλάκιση και μαρτυρική σταδιακή εξόντωση των Αρχιερέων και Προκρίτων που είχαν κληθεί στην πόλη από την Τουρκική διοίκηση ως όμηροι. Ελάχιστοι από αυτούς κατόρθωσαν να παραμείνουν ζωντανοί και υγιείς μέχρι την απελευθέρωση…
Αγαθή συγκυρία στην συγκεκριμένη περίοδο ήταν η απουσία τού στρατιωτικού διοικητή τής Πελοποννήσου Χουρσίτ Πασά που έδρευε στην πόλη, ο οποίος επικεφαλής μεγάλου στρατιωτικού σώματος είχε αποσταλεί προς καταστολή τού επικηρυγμένου Αλή Πασά στα Ιωάννινα…

Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΧΟΥΡΣΙΤ

Αξίζει εν προκειμένω να παρακολουθήσουμε την τύχη τού Χουρσίτ Πασά: Είχε την φήμη τού πιο αμείλικτου πολέμαρχου των Τούρκων. Καταγόταν από την Γεωργία τού Καυκάσου και είχε χριστιανούς γονείς. Εξισλαμίστηκε νεαρός και ως γενίτσαρος αναδείχθηκε στρατιωτικά. Αφού είχε διάφορες επιτυχίες, κυρίως εναντίον των Σέρβων, ο σουλτάνος τον έστειλε το 1820 στην Πελοπόννησο, όπου υπήρχαν πληροφορίες ότι η Φιλική Εταιρεία προετοίμαζε Επανάσταση.
Ο Χουρσίτ εγκαταστάθηκε στο περιβόητο Σεράι, το λαμπρότερο κτίσμα τής πόλης, με τους αμύθητους θησαυρούς, όπου διαβιούσε πολυτελώς, ενώ οι Έλληνες δεινοπαθούσαν. Πολύτιμο απόκτημά του το χαρέμι του, με 64 συνολικά γυναίκες, εκ των οποίων οι τέσσερεις επίσημες σύζυγοί του.
Πολύ σύντομα, τον Ιανουάριο τού 1821, έλαβε εντολή να μεταβεί προσωρινά στα Ιωάννινα, προκειμένου να καταστείλει την ανταρσία τού Αλή Πασά. Στην θέση του άφησε ως τοποτηρητή τον Μεχμέτ Σαλήχ, με δύναμη 1.000 Αλβανών για την επιβολή τής τάξης. Η επιχείρηση αυτή στην Ήπειρο διήρκεσε περισσότερο από όσο υπολόγιζε και έτσι το ξέσπασμα τής Ελληνικής Επανάστασης στην Πελοπόννησο τον βρήκε απόντα, γεγονός που αποδείχθηκε καθοριστικό για την νίκη των Ελλήνων.
Ο Χουρσίτ τελικά εξόντωσε τον Αλή Πασά, έστειλε τους θησαυρούς του στον σουλτάνο και εν συνεχεία μετέβη στην Λάρισα. Ταυτόχρονα όμως οι αντίζηλοί του τον διέβαλλαν. Έπεισαν τον σουλτάνο ότι ο Χουρσίτ είχε καταχραστεί το μεγαλύτερο μέρος τής αμύθητης περιουσίας τού Αλή. Έτσι η Πύλη απεφάσισε να τον παραμερίσει και ανέθεσε την καταστολή τής Επανάστασης στον Δράμαλη.
Ο Χουρσίτ παρέμεινε στην Λάρισα, όπου έμαθε ότι ο Κολοκοτρώνης επέτυχε την άλωση τής Τριπολιτσάς. Τότε ιδιαίτερα ανησύχησε για το χαρέμι του, ενώ κατάφερε να επιτύχει συμφωνία ανταλλαγής, με την μεσολάβηση τού Άγγλου αρμοστή των Επτανήσων Μαίτλαντ.
Αδοκήτως όμως διεπίστωσε, όταν παρέλαβε τελικά το χαρέμι του, ότι οι γυναίκες του είχαν συνάψει σχέσεις με Έλληνες, αφού οι περισσότερες είχαν μείνει έγκυες! Εξοργίστηκε και διέταξε τους δήμιους να τις πνίξουν στον Πηνειό… Λίγους μήνες αργότερα, όταν πληροφορήθηκε ότι ο σουλτάνος είχε δώσει εντολή να τον εκτελέσουν, με την κατηγορία τής κατάχρησης, θέλησε να τον προλάβει. Αφού ετοίμασε έναν μεγαλοπρεπή τάφο και οργάνωσε την κηδεία του, έδωσε ο ίδιος τέλος στην ζωή του…

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποιος κερδίζει από ενδεχόμενη επίσπευση των εκλογών;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Αρκεί να πει ο πρωθυπουργός ότι «μύρισαν εκλογές» για να τρέχουν όλοι και να πιστεύουν ότι μετά τα κάλαντα θα στηθούν κάλπες; Προφανώς, ναι. Όταν από τα πλέον αρμόδια χείλη ακούγεται μία τέτοια έκφραση τότε οι υπόλοιποι αρχίζουν να ετοιμάζονται. Μόνο που τελικά, οι εκλογές ίσως να μην γίνουν τόσο σύντομα όσο αρκετοί πιστεύουν. Γιατί ο πρωθυπουργός είπε τη συγκεκριμένη έκφραση συνοδεύοντάς τη από μία άλλη, στην οποία μικρή σημασία αποδόθηκε. Συγκεκριμένα είπε ότι οδεύουμε προς το εκλογικό 2023. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, ανεξάρτητα από το εάν οι εκλογές θα γίνουν τον Ιανουάριο ή τον Απρίλιο του 2022. Επίσης, κανένας μάλλον δεν έχει δώσει ιδιαίτερη σημασία σε μία άλλη έκφραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η προεκλογική περίοδος θα είναι ένας μαραθώνιος και θα δούμε ποιος θα αντέξει…».

Ας υποθέσουμε όμως ότι, πράγματι, οι εκλογές επισπεύδονται. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίζει να γίνουν μέσα στον Ιανουάριο, άντε τον Φεβρουάριο. Ποιον, άραγε, συμφέρει μία τέτοια εξέλιξη; Μάλλον όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα την αντιπολίτευση. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης προηγούνται σταθερά. Θέλετε η διαφορά να είναι μικρότερη των 7 ή και 10 ποσοστιαίων μονάδων; Σύμφωνοι. Ας πούμε ότι είναι τρεις μονάδες. Ε, και; Συντρέχουν οι προϋποθέσεις κάποιας ευρείας συνεργασίας κομμάτων στην παρούσα στιγμή; Όχι. Κατά συνέπεια, θα ακολουθήσουν και δεύτερες εκλογές. Και η Ν.Δ. θα έχει τον πρώτο λόγο να φτάσει ακόμα και σε μία αυτοδυναμία που… ούτε η ίδια δεν πιστεύει! Και ξέρετε, γιατί; Γιατί ο μέσος Έλληνας, επιζητεί πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μπορεί να κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι δεν τα έκανε όλα σωστά. Μπορεί να τον επικρίνει για την ιδεολογία του. Δεν μπορεί να μην δεχτεί όμως ότι τα κατάφερε με την πανδημία, τα καταφέρνει με τα εθνικά θέματα και το παλεύει με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια. Ο μέσος Έλληνας λοιπόν δεν θέλει να ξαναζήσει το 2019, τις μεγάλες μεταπτώσεις και τα… κενά αέρος. Δεν αντέχει άλλα «μπρος-πίσω». Θα στηρίξει λοιπόν αυτόν που του εξασφαλίζει σταθερότητα, έστω και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του. Η επίσπευση των εκλογών λοιπόν, σε αυτή τη φάση, δεν θα έπρεπε να επιζητείται από την αντιπολίτευση…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μπαίνοντας στον (πραγματικό) χειμώνα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Κάποτε – πριν λίγους μήνες – μιλούσαμε για τον «επικείμενο δύσκολο χειμώνα». Τώρα πια όμως, βρισκόμαστε σε αυτόν τον χειμώνα. Η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά, η ακρίβεια «θερίζει» τα εισοδήματα, η ενεργειακή κρίση παραμένει «παρούσα» και επιπλέον, η χώρα έχει μπει σε προεκλογική περίοδο.

Κάνοντας μία πρώτη εκτίμηση για το πώς εξελίσσεται αυτή η πολύ δύσκολη εποχή λοιπόν, μπορούμε μάλλον να πούμε ότι ναι μεν η κοινωνία μας διανύει μία περίοδο άγχους και αγωνίας για την καθημερινή επιβίωση, αλλά δεν έχουμε ακόμα κάποιο έμπρακτο στοιχείο αυτού που θα αποκαλούσαμε ως «τέλεια καταιγίδα».

Η «μαύρη Παρασκευή» που πέρασε, είναι μάλλον ενδεικτική της σαιζόν που διανύουμε. Λίγες και στοχευμένες αγορές. Οι καταναλωτές παραμένουν συγκρατημένοι, προσπαθούν να συγκρατήσουν χρήματα για τη συνέχεια. Άλλωστε, οι βασικές ανάγκες των νοικοκυριών παραμένουν αναλλοίωτες. Και η αγορά, προσαρμόζεται για άλλη μία φορά σε μία «εποχή ισχνών αγελάδων», όπου πρώτο ζητούμενο είναι η «αντοχή» και όχι το «κέρδος».

Επιπλέον, το «καλάθι του νοικοκυριού» που ασφαλώς και δεν λύνει το πρόβλημα της ακρίβειας, μάλλον ενδιαφέρει την κοινωνία πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει η αντιπολίτευση και ενδεχομένως, ένα τμήμα της κοινωνίας που υποτιμάει και υποβαθμίζει το συγκεκριμένο μέτρο, που όμως προσφέρει βοήθεια σε ένα άλλο – και ίσως μεγαλύτερο από όσο όλοι πιστεύουμε – τμήμα της κοινωνίας.

Ασφαλώς, ο χειμώνας είναι ακόμα μπροστά μας. Κανένας δεν ξέρει πόσο βαρύς θα είναι από πλευράς κλιματολογικών συνθηκών, κανένας δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και τι θα γίνει στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Προς το παρόν πάντως, όλα δείχνουν ότι προχωράμε προς την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων με «σφιγμένο ζωνάρι», χωρίς πάντως να διαφαίνεται κάποιου είδους «αδιέξοδο». Τα φώτα μας, μάλλον θα παραμείνουν ανοικτά και η ζωή θα προχωρήσει με δυσκολίες, αλλά στο τέλος, ίσως θα μπορούμε να πούμε «τα καταφέραμε και πάλι». Ίδωμεν

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ καφενεία, που αργοσβήνουν!- Του Νίκου Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αν έκαναν ένα καλό οι Τούρκοι στο βίαιο πέρασμα τους από την Ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι που έμαθαν στους Ευρωπαίους να εκτιμούν και να πίνουν καφέ. Ο Ελληνισμός πέριξ του Αιγαίου άρχισε να πίνει το καφεδάκι του ήδη από τον 15ο αιώνα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και τα πρώτα καφενεία, αρχικά στην Κων/πολη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. μόνο με Τούρκους πελάτες στην αρχή αλλά σύντομα προστέθηκαν και Έλληνες Στην πρώτη φάση ύπαρξης τους τα καφενεία συνδύαζαν την απόλαυση του αρωματικού καφέ ψημένου στη χόβολη με το κάπνισμα του ναργιλέ. Μεγάλη ιστορία ο ναργιλές με πολλούς και φανατικούς οπαδούς που αποκαλούνταν “Θεριακλήδες” και “Ναργιλεδοφουμαδόροι” Το 1931 η Αστυνομία απαγόρεψε τη χρήση του, τουλάχιστον στο κέντρο των μεγάλων πόλεων αν και μέχρι τη δεκαετία του 60 υπήρχαν πολλά καφενεία με ναργιλέδες -με την ανοχή του Κράτους. Προσωπικά έβλεπα καθημερινά να καπνίζουν ναργιλέ σε καφενείο σε υπόγεια στοά στην Ομόνοια μέχρι τις αρχές του 1980. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία είχαν διπλό και τριπλό ρόλο. Προσέφεραν καφέ αλλά ταυτόχρονα σερβίριζαν και ουζάκι ή ρακή (με μεζέ ελίτσες και ντοματούλα, ίσως και τυρί ή παστή σαρδέλα και τουρσί), παράλληλα όμως ήταν και μπακάλικα. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την κλασική φιγούρα του Ζήκου (Χατζηχρήστος) στον Μπακαλόγατο να εκτελεί χρέη σερβιτόρου και μπακάλη ταυτόχρονα; Ακόμα και πριν λίγα χρόνια όμως, έτσι συνέχιζαν να λειτουργούν στα πολύ μικρά και απομακρυσμένα χωριά. Το μενού περιλάμβανε και μπύρα, ακόμα και να σερβίρεται φασολάδα 8 η ώρα το πρωί είχα πετύχει σε ορεινό καφενείο σχετικά πρόσφατα. Πολυδιάστατος ο ρόλος των Ελληνικών καφενείων λοιπόν αλλά πάντα με μία και απαράβατη αρχή :Οι χώροι ήταν ανδροκρατούμενοι. Οι γυναίκες-και ειδικά οι ανύπαντρες η οι ασυνόδευτες απλά αντιμετώπιζαν το Αβατο του Αγίου Ορους. Ο χώρος μύριζε από μακριά τεστοστερόνη και ήταν θολός από την κάπνα ναργιλέδων και σέρτικων τσιγάρων. Στα εξωτερικά τραπεζάκια αν μία κυρία συνοδευόταν από τον σύζυγο, θα μπορούσε να καθίσει σεμνά και να απολαύσει γλυκό του κουταλιού ή βανίλια-υποβρύχιο, με νεράκι σκέτο φυσικά. Το καφενείο ήταν χώρος για άντρες αποκλειστικά. Χαρτιά, τάβλι, εφημερίδες, κουβέντες για ποδόσφαιρο και πολιτική. Πολλά καφενεία “χρωματίζονταν” ανάλογα με τις προτιμήσεις του φανατικού ιδιοκτήτη και γίνονταν κόκκινα ή πράσινα (ποδοσφαιρικά) και μπλε ή πράσινα (πολιτικά) ιδιαίτερα μετά την Μεταπολίτευση Καθώς λοιπόν το DNA του Ελληνα παραμένει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, το Ελληνικό καφενείο ξεχώρισε και από το Τούρκικο-τεκέ και από το Ευρωπαϊκό κυριλέ καφέ μετά γλυκισμάτων. Το δικό μας ήρθε και ανέλαβε το ρόλο της Αρχαίας Αγοράς. Παθιασμένες συζητήσεις, διαφωνίες, καυγάδες, λογύδρια, κουβέντες επί παντός του επιστητού. Και έπειτα ερχόταν η συμφιλίωση μέσα από μιά παρτίδα τάβλι ή πρέφα, με φωνές και πειράγματα. “Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι, αδερφέ” που τραγουδούσε ο Χατζής. Και κατόπιν επιστροφή στο σπίτι όπου περίμενε το φρεσκο-μαγειρεμένο φαγητό από τα χεράκια της συζύγου η της μαμάς. Σιγά σιγά τα καφενεία μας εξαφανίζονται και καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία “φεύγουν” σβήνουν και οι αναμνήσεις. Ο Ελληνικός καφές αντικαταστάθηκε από τον εσπρέσσο και το καπουτσίνο και κανείς πιά δεν διανοείται να απαγορεύσει σε γυναίκες να καθίσουν όπου τους αρέσει. Η πολιτική και το ποδόσφαιρο έχουν πιά χάσει το ενδιαφέρον τους και επικρατούν οι συζητήσεις για τα κοινωνικά και τις προσωπικές σχέσεις. Η ξένη μουσική, η ατμόσφαιρα, η απαγόρευση του καπνίσματος μας κάνουν πιά περισσότερο “Ευρωπαίους”. Τα δε αυτο-αποκαλούμενα “Παραδοσιακά καφενεία” είναι τα περισσότερα ντεμέκ καταστάσεις -ελάχιστα είναι πιά τα αυθεντικά, ιδιαίτερα στις πόλεις. Τα καφενεία όπως τα γνωρίσαμε οι παλαιότεροι είναι απόηχοι άλλων εποχών και χάνονται μαζί τους.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα