Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Στροφή στην ποιότητα ζωής!- Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από μικρό παιδί τα κοιμητήρια επηρέαζαν πολύ την ψυχολογία μου. Δεν μπορούσα ποτέ να τα επισκεφτώ. Και όταν έπρεπε να πάω, αισθανόμουν τον αέρα βαρύ λες και τον πλάκωνε ένα αόρατο πέπλο συσσωρευμένης θλίψης.

Απ’ όταν έχασα τους αγαπημένους γονείς μου, οι επισκέψεις μου στο κοιμητήριο “Άγιος Δημήτριος” στου Ρωμανού, έγιναν τακτικότερες για να ανάψω το καντηλάκι τους και να προσευχηθώ.

Έχοντας πια και λόγω ηλικίας εξοικειωθεί κατά κάποιο τρόπο με το αναπόφευκτο του θανάτου σαν μέρος του κύκλου της Ζωής, ο χρόνος παραμονής μου εκεί σταδιακά μεγάλωνε. Κάποια στιγμή, ας όψεται το δημοσιογραφικό φιλοπερίεργο δαιμόνιο, άρχισα να παρατηρώ προσεκτικά τις ηλικίες των ενταφιασμένων στις επιτάφιες πλάκες.

Διαπίστωσα, λοιπόν, πως οι γεννηθέντες πριν το 1930 είχαν ένα μέσο όρο ζωής που πλησίαζε τα 90. Η δεκαετία του 1940 δεν μπορούσε να μετρήσει γιατί εδώ είχαμε απώλειες νέων λόγω των πολέμων. Για τους γεννηθέντες όμως μετά το 1950, ο μέσος όρος ζωής άρχιζε να μικραίνει.

Ξεκίνησα, λοιπόν, ένα επιτόπιο ρεπορτάζ στον Ρωμανό ρωτώντας τους γηραιότερους για την μακροβιότητα των παλαιών Ρωμανιτών. Το πρώτο που έμαθα είναι πως -και εκεί(!)- οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άντρες κατά 5 έως 10 χρόνια.

Κάτι που η Επιστήμη έχει επιβεβαιώσει και η εκλαϊκευμένη εξήγηση είναι πως οι γυναίκες προστατεύονται από τα οιστρογόνα τους και πως οι γυναίκες στα χωριά που κάνουν πολλά παιδιά έχουν και πιο μακροχρόνια ορμονική προστασία.

Μια πρόσφατη έκθεση της Ε.Ε., αρχές του 2022, αναφέρει ότι ο μέσος όρος ζωής των Ελλήνων είναι τα 81.5 έτη.

Τώρα όσον αφορά στην μακροβιότητα των Ρωμανιωτών και των γύρω χωριών, Ελεκίστρας και Πουρναροκαστρου, προφανώς οφείλεται στην καλή μεσογειακή διατροφή όπως το αγνό ελαιόλαδο παραγωγής τους, στα καλά ντόπια κρέατα, στα δικά τους λαχανικά, στα δικά τους γαλακτοκομικά, στον καθαρό αέρα και στο καθαρό υγιεινό νερό.

Ακόμη ρόλο φαίνεται να παίζει η έλλειψη άγχους (γεγονός που συντελεί στην ανυπαρξία διαζυγίων), η όμορφη καθημερινότητα, το περπάτημα και η σωματική άσκηση λόγω των αγροτικών ασχολιών.

Βλέπουμε λοιπόν μια κοινωνικά ενδιαφέρουσα παράμετρο με ποιοτικά στοιχεία που οδηγούν μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων να εγκαταλείπουν τις πόλεις και να στρέφονται στη ζωή στην ύπαιθρο ακόμα και σε απομακρυσμένες ή και απομονωμένες περιοχές.

Και βεβαίως να τρέφονται υγιεινά, με το κρασάκι τους, με κανένα τσίπουρο, χωρίς τσιγάρο, ποτό και ξενύχτια συνδυάζοντας έτσι “το τερπνόν μετά του ωφελίμου” που δεν είναι άλλο από την μακροζωία.

Μετά το καταστρεπτικό για την ύπαιθρο χώρα φαινόμενο της αστυφιλίας, το χωριό φαίνεται να παίρνει την “εκδίκηση” του με αγάπη και να διεκδικεί σοβαρή θέση στον σχεδιασμό του που και πως θα ζήσουμε ήρεμα και ποιοτικά.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κεραμίδα… αφύπνισης!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από την ώρα που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας… Ένα παιδί πήγε χθες στο σχολείο του, αλλά δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι του.  Και η αιτία είναι μία έκρηξη στο λεβητοστάσιο του σχολείου, την ώρα που (όπως είδαμε να γράφεται) τα παιδιά βρίσκονταν αμέριμνα στην αυλή για διάλλειμα.

Από την έκρηξη φαίνεται πως εκτοξεύτηκαν κομμάτια τσιμέντου αλλά και μία μεταλλική πόρτα σε απόσταση πολλών μέτρων, με αποτέλεσμα, ένας μαθητής να πεθάνει και δύο ακόμα να τραυματιστούν.

Ποιος γονιός – αλλά και ποιος άνθρωπος γενικότερα – μπορεί άραγε να αντέξει τη σκέψη ότι ένα παιδί χάθηκε με αυτόν τον τρόπο, μέσα στον χώρο του σχολείου;

Από τη μία πλευρά προσπαθείς να βάλεις κάτω τη ψυχρή λογική και να σκεφτείς ότι ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Από την άλλη όμως, η πεποίθηση ότι ο χώρος κάθε σχολείου είναι (ή πρέπει να είναι) από τους πιο ασφαλείς, σε κάνει να τρελαίνεσαι για μία τραγωδία που ήρθε παντελώς ξαφνικά να ταρακουνήσει την ελληνική κοινωνία.

Να ταρακουνήσει την κοινωνία και ίσως, να… αφυπνίσει τους αρμόδιους. Και όχι μόνο στην κατεύθυνση της έρευνας που αναμφίβολα θα γίνει για τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά της έρευνας που πρέπει να γίνει σε κάθε σχολείο για τις συνθήκες ασφάλειας.

Για παράδειγμα: Είμαστε βέβαιοι πως τα λεβητοστάσια σε όλα τα σχολεία είναι ασφαλή; Είμαστε βέβαιοι πως τα σχολικά μας κτίρια έχουν την απαιτούμενη αντοχή απέναντι σε σεισμούς και άλλα καιρικά φαινόμενα; Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που τους παρέχουν ασφάλεια;

Ξέρουμε καλά πως το ζήτημα είναι μεγάλο. Απαιτεί μία μεγάλη εθνική επιχείρηση και πολλούς πόρους. Το ελληνικό κράτος όμως δεν μπορεί να κάνει «εκπτώσεις» στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και το περιστατικό στις Σέρρες μας το θύμισε…. Σαν μία «κεραμίδα» που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας και έφερε με δύναμη στο προσκήνιο ένα τόσο επείγον ζήτημα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα αεροδρόμια είναι περιουσία μας

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Dr.Νίκου Μακράκη– προέδρου της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας

 

Κανένας λόγος δεν υφίσταται ώστε να πρέπει να πουληθούν και τα υπόλοιπα 22 αεροδρόμια ,περνώντας με την μορφή ενοικίου για 40 η 49 χρόνια σειδιωτικές επιχειρήσεις.

 

Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού αφού με χρήματα του Δημοσίου δημιουργήθηκαν.

 

Έγιναν για να στηρίξουν τοπικές κοινωνίες και περιοχές με τουριστική ανάπτυξη οι οποίες είχαν ανάγκη σύνδεσης με την ενδοχώρα και προορισμούς από το εξωτερικό.

 

Αποτελούν μέγιστης Εθνικής σημασίας κρατικές ιδιοκτησίες με ότι αυτό συνεπάγεται στην περιοχή ειδικότερα του ανατολικού Αιγαίου. Τα κρατικά η δημοτικά αεροδρόμια, αποτελούν εθνικό στρατηγικό πλούτο

όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία,τα μουσεία ,τα κρατικά ΜΜΕ και τα Μέσα μεταφοράς.

 

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν και σε καμία κυβέρνηση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων. Τα πρώτα 14 διεθνή άεροδρομια , συν αυτό της Αθήνας δόθηκαν με συμβάσεις αυστηρά μονοπωλιακού χάρακτηρα και με τέτοιες διασφαλίσεις προς όφελος μόνο του ιδιώτη επενδυτή εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

 

Για πια ανάπτυξη επένδυσης συζητάμε , όταν ο επενδυτής εξασφαλίζει μονοπωλιακό καθεστώς και μάλιστα με ομπρέλα χιλιομετρικής απόστασης περιμετρικα του αεροδρομίου του.( στα 100 χιλιόμετρα δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί άλλο αεροδρομιο). Ποιος άλλος κλάδος ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να εξασφαλίσει και μονοπωλιακό καθεστώς στην επένδυση του και μάλιστα όταν αυτή υφίσταταήδη σαν κρατική η δημοτική επένδυση με φήμη και πελατεία;

 

Αλήθεια , στην Ενωμένη Ευρώπη δεν υποτίθεται οτι πρεσβεύουμε το επιχειρείν και είμαστε ενάντια στα μονοπώλια κρατικά η ιδιωτικά ;Γιατί στην χώρα μάς δεν ισχύει το αυτονόητο δηλαδή το ρίσκο του επιχειρήν σε αυτήν την περίπτωση;

 

ΓΙΑΤΙ πρέπει να πεθάνει η Γενική Αεροπορία και ο αεροπορικός -αεραθλητικός τουρισμός στην χώρα μας.

 

ΓΙΑΤΙ η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ πρεσβευτής της Γενικής Αεροπορίας της χώρας μας από το 1928 δεν προσκαλείται να συμμετέχει σε ομάδες εργασιας ώστε να καταθέσει τήν εμπειρία της αλλά και τις προτάσεις της ;

 

Ποιά συμφέροντα την αποκλείουν;

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το αποτέλεσμα μετράει

Δημοσιεύθηκε

στις

Τo νέο νομοσχέδιο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη και τις αμοιβές των γιατρών θα κριθεί στην πράξη. Όπως και κάθε νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο αφορισμός «το ΕΣΥ στα χέρια ιδιωτών» που θέλει να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση – και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι, όχι μόνο μια παλιά «καραμέλα», αλλά και κάτι που στην εποχή μας, ελάχιστα αφορά την κοινωνία.

Η κοινωνία σήμερα έχει ξεπεράσει πολλά από τα «ταμπού» του παρελθόντος. Και εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να έχει απέναντί της μία καλή και σύγχρονη δημόσια υπηρεσία. Μία υπηρεσία που της προσφέρει αυτό που θέλει, στον χρόνο που θέλει και φυσικά, με το ελάχιστο δυνατό κόστος (ή και με καθόλου κόστος εφόσον μιλάμε για δημόσια υπηρεσία).

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι εκκαθαρίσεις των συντάξεων. Ποιος, πραγματικά, νοιάζεται ότι χρειάστηκε να επιστρατευθούν και ιδιώτες μάνατζερ προκειμένου να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», από τη στιγμή που ο συνταξιούχος θα μπορεί πλέον να παίρνει γρήγορα τη σύνταξή του και να μην περιμένει 2 χρόνια;  Μάλλον, κανείς συνταξιούχος δεν θα νοιαστεί για το «πως» επιτεύχθηκε η εκκαθάριση. Αρκεί που επιτεύχθηκε.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια παροχή ή υπηρεσία. Γίνεται ο πολίτης να στέλνει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και να μην πρέπει να πληρώνει ένα φορτηγό χρήματα σε διάφορα πράγματα που αφορούν τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση»; Γίνεται να επισκέπτεται ένα νοσοκομείο και να μην χρειάζεται να περιμένει κάμποσες ώρες στα εξωτερικά ιατρεία; Γίνεται να μπορεί να κάνει όλες τις συναλλαγές του με ηλεκτρονικό τρόπο από το σπίτι του; Αυτά «κοιτάζει» η κοινωνία. Και γι’ αυτά κρίνει τις κυβερνήσεις. Τελικά, το αποτέλεσμα μετράει…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα