Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Στην Αυλή του Σχολείου- Ένας βάναυσος κόσμος 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Το άτομο και κυρίως το παιδί στον αγώνα του να βγει  από τα σκοτάδια της άγνοιας και στην προσπάθεια του να βρει  κάποιο νόημα στη ζωή και μιας ταυτότητας στην μικρή του κοινωνία, ασκεί βία, η οποία παίρνει διάφορες μορφές, πολλές φορές απροσδόκητες. ‘Ένα είναι βέβαιο, όσο πιο βαθιά είναι της άγνοιας τα σκοτάδια, τόσο μεγαλύτερη είναι η βία, είτε ψυχική, είτε σωματική, που θα ασκήσει το άτομο, γιατί η άγνοια με ακρίβεια μοναδική οδηγεί στον φόβο, ο φόβος είναι ο καλύτερος αγωγός για το μίσος κι από κει η βία απέχει μια άγρια ματιά, μια  χειρονομία ή μια άναρθρη βρισιά που μοιάζει με το βουητό της επερχόμενης ανεξέλεγκτης βίας. Όσο ωριμάζει ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι η χρήση βίας είναι πολύ κακή λύση για οποιοδήποτε πρόβλημα. Γενικώς, «η βία χρησιμοποιείται μόνο από μικρά παιδιά και μεγάλα έθνη» όπως έγραψε Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας David Friedman. Κάθε μέρα που περνά, διαπιστώνουνε  και πιο καθαρά (η βάρβαρη επίθεση των Ρώσων στην γενναία Ουκρανία το αποδεικνύει)  ότι η αξία του  πολιτισμού συνίσταται  στην εξάλειψη της βίας, ως λύση στα προβλήματα που προκύπτουν.

«Στην Αυλή του Σχολείου» η μικρή Νορά αγκαλιάζει τον πατέρα της και κλαίει βουβά στον περίβολο του σχολείου της. Την περιμένει ακόμα μια σχολική μέρα χωρίς χαρά, χωρίς κατανόηση και με τον τρόμο του εκφοβισμού της βίας και του εξευτελισμού. Στην αρμαθιά των προβλημάτων της εφτάχρονης προστίθεται η προσαρμογή της στο καινούργιο περιβάλλον αλλά και η αφύσικη σχέση της με τον Αμπέλ τον μεγαλύτερο αδελφό της. Ο Αμπέλ πέφτει θύμα καθημερινά της αγριότητας των αγοριών της τάξης του. Ο εκφοβισμός και η βίαιη συμπεριφορά εναντίον του, έχει συστηματικό και κάθε φορά πιο βίαιο και εξευτελιστικό χαρακτήρα. Ενώ ως μεγαλύτερος αδελφός ο Αμπέλ θα έπρεπε να φροντίζει και να προστατεύει τη μικρότερη Νορά, σε ένα δύσκολο περιβάλλον και μια ακανθώδη συμβίωση το μικρό κορίτσι γίνεται μάρτυρας σκηνών εκφοβισμού του Αμπέλ  κακοποίησης, εξευτελισμού και βασανισμού του από τον μαθητικό του περίγυρο και τα άγρια αγόρια της τάξης του. Η Νορά με τις περιορισμένες δυνάμεις και δυνατότητές της προσπαθεί να επέμβει αλλά ο Αμπέλ της το απαγορεύει, μάλιστα την ορκίζει να μην αποκαλύψει το βασανιστήριο του στους μεγάλους, οι οποίοι ούτως ή άλλως βρίσκονται στον κόσμο τους. Οι δάσκαλοι είναι πολυάσχολοι όσο πρέπει, αδιάφοροι όσο τους επιτρέπεται, αναίσθητοι όσο δεν τους αφορά προσωπικά και ρουτινιέρηδες, όσο να φτάσει το Σαββατοκύριακο, η σχόλη ή ακόμα και η περιβόητη σύνταξη. Η μητέρα είναι εξαφανισμένη και ο πατέρας βυθισμένος στα προβλήματά του, πηγαινοφέρνει τα παιδιά στο σχολείο, αλλά κατά τ’ άλλα η επιβίωση τον τραβά από το μανίκι και τον απομακρύνει από τον βυθό των προβλημάτων των παιδιών του.

Η Βελγίδα Λορά Βαντέλ γράφει και σκηνοθετεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία με θέμα το bullying, ακολουθώντας κατά πόδας τον ρεαλιστικό, απέριττο, λιτό και περιεκτικό κινηματογράφο των ομοεθνών της αδελφών  Ζαν – Πιέρ και Λικ Νταρντέν. Παρακολουθεί από κοντά τη μικρή μαθήτρια, η οποία ενώ προσπαθεί να προσαρμοστεί στο καινούργιο σχολικό της περιβάλλον πληττόμενη από τους ανταγωνισμούς, την άγνοια και τον άγνωστο νέο κόσμο, την βαραίνει αφόρητα ο βασανισμός του μεγαλύτερου αδελφού της, ο οποίος υπό κανονικές προϋποθέσεις θα της διασφάλιζε κάποια ηρεμία, λίγη σιγουριά, μια στάλα αισιοδοξία και θα επούλωνε την τραυματισμένη της αυτοπεποίθηση μέχρι να γνωρίσει τον καινούργιο αυτόν κόσμο. «Τα παιδιά είναι εντελώς εγωκεντρικά. Αισθάνονται τις ανάγκες τους έντονα και αγωνίζονται ανηλεώς για να τις ικανοποιήσουν», έδινε κάποιες εξηγήσεις ο Ζίγκμουντ Φρόυντ για τον σκληρό κόσμο των παιδιών.

Η Λορά Γουαντέλ, γνωστή  από τη μικρού μήκους της, «Les corps étrangers» του 2014, δημιουργεί αυτήν την  ταινία για το bullying, βραβεύεται στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών, ταξιδεύει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και υποβάλλεται από το Βέλγιο για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Η βελγίδα σκηνοθέτις τοποθετεί την κάμερα κοντά σε πρώτο πλάνο της μικρής Νορά και μέσα από τις αντιδράσεις της, τις εκφράσεις του προσώπου της, το τρεμούλιασμα των χειλιών της και το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων της ερμηνεύει όλον τον  κόσμο, θα ‘λεγε κανείς και όχι μόνο τον βάναυσο κόσμο του σχολείου της. Η εντυπωσιακή ερμηνεία της   Μάγια Βάντερμπεκ παγιδεύει το βλέμμα μας και όσο περνά η ώρα σφίγγει την ψυχή μας. Η μικρή μοιάζει με ένα συνεχώς διωκόμενο μικρό αγρίμι, αλαφιασμένο, το οποίο δεν ξέρει από πού  θα του έρθει. Από το οπτικό πεδίο της μικρής Νορά δεν διαφεύγει τίποτα, καταγράφει τα πάντα στο διάβα της αλλά όσο περνά ο χρόνος καταλαβαίνει, νιώθει και αντιλαμβάνεται ότι τα πιο άγρια, τα πιο δύσκολα και τα πιο βάναυσα συμβαίνουν εκτός του οπτικού της πεδίου και αυτή η αίσθηση κάνει το φορτίο πιο βαρύ, το μυστικό αφόρητο και τις ημέρες της βασανιστικές.

Η Λορά Βαντέλ μπαίνει στον σκληρό κόσμο των παιδιών  και με κινηματογραφική απλότητα, νατουραλίστικη προσέγγιση και ποιητική αύρα, τέμνει το οικογενειακό με το ψυχολογικό και το προσωπικό με το κοινωνικό και το αποτέλεσμα  λάμπει από  ειλικρίνεια και αμεσότητα. Η βελγίδα σκηνοθέτις  χρησιμοποιεί την κάμερα σαν κοφτερό λεπίδι, κόβει κομμάτια χαμένης αθωότητας, άγριας βαναυσότητας και σκουριασμένης κοινωνικής αδιαφορίας και τα τοποθετεί το ένα δίπλα στο άλλο  στο περβάζι της αλήθειας με φόντο τη σκληρή πραγματικότητα και πρώτο πλάνο το απελπισμένο και σπαραχτικό  βλέμμα της μικρής Νορά. Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να αναλύσουμε τον κόσμο των παιδιών και τι θέλουν πραγματικά, οι περισσότεροι τα θεωρούμε μια εγωιστική προέκτασή μας και τίποτε άλλο κι όπως έλεγε ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Μαρσέλ Ασάρ για να υπογραμμίσει τον αφόρητο εγωκεντρισμό μας, «κάποιοι πιστεύουν πως η ιδιοφυΐα είναι κληρονομική. Οι υπόλοιποι δεν έχουν παιδιά».

Άρθρα-Συνεργασίες

Oι προτάσεις για το πρώην 409

Δημοσιεύθηκε

στις

 

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΟΛΩΜΟΥ (*)

Είναι σαφές ότι το κληροδότημα, που αφορά το πρώην 409, προβλέπει ρητά ότι το κτίριο θα χρησιμοποιείται για τις υγειονομικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σήμερα έχουμε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο αναξιοποίητο, 5. 500τ.μ. στη πόλη, ενώ η συγκεκριμένη δομή δημοπρατείται προς ενοικίαση στις 22/02/2023 από τις υπηρεσίες Ενόπλων Δυνάμεων (Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ένοπλων Δυνάμεων).
Η δημοπρασία προβλέπει παραχώρηση του κτιρίου σε ιδιώτες (50+20χρόνια) για εμπορική χρήση με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα περί τις 18.000 ευρώ και με απαλλαγή ενοικίου για τα πρώτα δύο έτη σαν συμβολή στο κόστος ανακατασκευής.
Το ερώτημα που τίθεται πρώτο, είναι πως οι κρατικές υπηρεσίες ξεπέρασαν τους όρους του κληροδοτήματος Μαραγκοπούλου και προχωρούν στη διαδικασία αυτή.
Προβλέπεται μετά πάροδο ετών η άρση των όρων του κληροδοτήματος ή οι νομικές υπηρεσίες βρήκαν κάποιο παράθυρο για την δημοπρασία;
Εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις για την ακύρωση του διαγωνισμού και την αξιοποίηση του κτιρίου προς την κατεύθυνση της κάλυψης αναγκών για υγειονομικές δομές, που μπορεί να είναι:
1) Δημιουργία Κέντρου Υγείας αστικού τύπου με τμήμα επειγόντων και ημερήσιας νοσηλείας.
2) Λειτουργία μονάδας φροντίδας ασθενών τελικού σταδίου.
3) Ανάπτυξη μονάδων για ασθενείς με ψυχιατρικά νοσήματα
Μια ακόμη πιθανή εκδοχή, που θα πρέπει να εξετασθεί, είναι η παραχώρηση στο Δήμο Πατρέων (όπως του Λαδόπουλου), όπου στην περίπτωση αυτή, η δημοτική αρχή πρέπει να αποφασίσει για την χρήση του, με διάλογο με τους φορείς της πόλης, ώστε η χρήση του να αποδώσει πολλαπλά οφέλη για την πόλη μας.
Συνεπώς όλοι οι φορείς, συντεταγμένα, πρέπει να υψώσουμε φωνή αντίδρασης, για να σταματήσει η δημοπράτηση και να έχει αίσιο τέλος η διεκδίκηση.
(*) Καθηγήτρια Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, Αν. Τομεάρχης Υγείας ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων)

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ένα παράθυρο ευκαιρίας (και) για το ΠΑΣΟΚ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όπως γράψαμε και χθες, αυτή η «λευκή αποχή» του ΣΥΡΙΖΑ από τις ψηφοφορίες στη Βουλή, πρακτική βγαλμένη από τα… εγχειρίδια των σχολικών διαμαρτυριών, αποτελεί μία σαφέστατη «στροφή» του Αλέξη Τσίπρα προς την αριστερή δεξαμενή ψηφοφόρων, αυτή δηλαδή που έχασε μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο, το 2015. Πιθανότατα, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι εάν επανακτήσουν ένα σημαντικό τμήμα αυτής της «δεξαμενής», τότε ίσως μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τη συσπείρωση και να μειώσουν τη διαφορά με τη ΝΔ.

Ταυτόχρονα όμως, αυτή η πολιτική επιλογή δείχνει να απομακρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τον μεσαίο χώρο και να «χαρίζει» τους κεντρώους μετριοπαθείς πολίτες στη ΝΔ κατά κύριο λόγο, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.  Συνιστά λοιπόν αυτή η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα μία επιστροφή στον χαρακτήρα που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τελικά, ένα στρατηγικό λάθος που θα το πληρώσει; Ή μήπως είναι η μόνη επιλογή που είχε στα χέρια του προκειμένου να προσπαθήσει για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα του επιτρέψει να διατηρήσει την ηγεμονία του στον κεντροαριστερό χώρο ακόμα και μετά από μία πιθανή ήττα;

Προφανώς, όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και όλες οι πιθανές εξηγήσεις είναι αποδεκτές, έως ότου φτάσουμε στην αλήθεια της κάλπης, τη μοναδική αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, διαφαίνεται ένα παράθυρο ευκαιρίας, όχι μόνο για τη ΝΔ, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, να ενισχύσει τις δυνάμεις του. Και μάλιστα, σε μία χρονική στιγμή που το κόμμα έδειχνε να «ξεφουσκώνει» και να αγωνίζεται για να διατηρήσει διψήφιο ποσοστό (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις).

Πάντως, δεδομένου ότι μέχρι τις εκλογές έχουμε περίπου 2 μήνες μπροστά μας (ή και παραπάνω), όπως ήδη έχουμε γράψει, υπάρχουν ακόμα «πολλές στροφές» μέχρι την τελική ευθεία. Γι’ αυτό και είναι μάλλον βέβαιο πως έχουμε πολλά ακόμα να δούμε και να ακούσουμε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Το Στέμμα – The Crown 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η αβάσταχτη ανία της μοναρχίας 

Θα είμαι αυταρχική, 

αυτή είναι η δουλειά μου. 

Και ο Θεός θα με συγχωρέσει,

 αυτή είναι η δική του δουλειά. 

Μεγάλη Αικατερίνη.

 

Οι προβολές της πέμπτης σεζόν του «The Crown» κατευόδωσαν την βασίλισσα Ελισάβετ στο μεγάλο της ταξίδι. Η νέα περίοδος της σειράς  που ακολουθεί τη ζωή του βρετανικού στέμματος, βρίσκεται ήδη στον αέρα του Netflix και σε αυτή πέρα από την ταραχώδη για τη βασιλική οικογένεια δεκαετία του ‘90, βλέπουμε και νέους ηθοποιούς στους βασικούς ρόλους. Στο ρόλο της Ελισάβετ στα νέα  επεισόδια της καινούργιας περιόδου  μετά την Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν εμφανίζεται η Ιμέλντα Στόντον.

Το καστ αλλάζει κάθε δύο σεζόν, όπως έχουν αποφασίσει οι υπεύθυνοι της σειράς με αυτόν τον τρόπο εκτός των άλλων υπογραμμίζεται και  το πέρασμα του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι η Olivia Colman, ο Josh O’Connor και η Emma Corrin έχουν ολοκληρώσει τη θητεία τους, κάνοντας χώρο για μια νέα ομάδα ηθοποιών που ανέλαβε. Η Imelda Staunton όπως προαναφέραμε , παίρνει το στέμμα ως βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ ο ο High Sparrow Jonathan Pryce θα υποδυθεί τον πρίγκιπα Φίλιππο. Ακόμα εμφανίζεται η Lesley Manville ως πριγκίπισσα Margaret (που παίρνει τη θέση της Helena Bonham Carter) και τον Dominic West ως πρίγκιπα Κάρολο. Την Έμα Κόριν στο ρόλο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας διαδέχεται η Elizabeth Debicki, η οποία τελευταία φορά την είδαμε ως Kat στο Tenet του Christopher Nolan. «Είναι πραγματικό προνόμιο και τιμή μου να συμμετέχω σε αυτή την αριστουργηματική σειρά, η οποία με έχει καθηλώσει απόλυτα από το πρώτο επεισόδιο», δήλωσε η ηθοποιός για τον ρόλο της. 

Κάθε σεζόν του «The Crown» καλύπτει περίπου μια δεκαετία. Σ’ αυτή τη σεζόν έχουμε πολλά και σημαντικά γεγονότα. Την εκφώνηση ομιλίας της βασίλισσας για την 40ή επέτειο από την ενθρόνισή της, στην οποία χαρακτήρισε τη χρονιά εκείνη ως το «annus horribilis». Σ’ αυτήν την δεκαετία η βασίλισσα βίωσε τη διάλυση τριών γάμων των παιδιών της: τον χωρισμό του πρίγκιπα Άντριου και της Σάρα Φέργκιουσον, το διαζύγιο της πριγκίπισσας Άνα από τον Μαρκ Φίλιπς, και τον χωρισμό του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Η πυρκαγιά στο Κάστρο του Ουίνδσορ, η οποία οδήγησε τελικά τη βασίλισσα να πληρώσει φόρους για τα εισοδήματά της και να ανοίξει τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο κοινό για να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση. Έχουμε στη σειρά την περίφημη συνέντευξη της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Panorama τον Νοέμβριο του 1995 η οποία αποτέλεσε το υλικό ενός ολόκληρου επεισοδίου στην εν λόγω σεζόν. Στην εκπομπή διάρκειας σχεδόν μιας ώρας, είπε στον Μάρτιν Μπασίρ του BBC για τη σχέση της με τον πρίγκιπα Κάρολο και την πεποίθησή της ότι «ήμασταν τρεις σε αυτόν τον γάμο». Είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς, η δε συνέντευξη συμβαίνει σε παράλληλη δράση με μια συναυλία την οποία παρακολουθεί η βασίλισσα και όλη η βασιλική οικογένεια.

 

Ολόκληρο επεισόδιο πραγματεύεται το τελικό διαζύγιο του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τη βοήθεια του πρωθυπουργό Μέιτζορ. Το δέκατο επεισόδιο  έχει τον υπαινικτικό τίτλο «παροπλισμός» που αφορά την βασιλική θαλαμηγό. Φαίνεται όμως ότι ο παροπλισμός αφορά ολόκληρη τη μοναρχία, μια και σε τηλεοπτικές εκπομπές και σε μετρήσεις της κοινής γνώμης διαπιστώνεται η αντιδημοφιλία της βασιλείας και κυρίως του πρίγκιπα Κάρολου, ιδίως μετά τα δηλητηριώδη βέλη που εξαπέλυσε η Νταϊάνα εναντίον του. Αξίζει να αναφερθούμε στο 3ο επεισόδιο της σειράς και στη σκηνή στην ο οποία ο πατήρ Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ συναντιέται με την Νταϊάνα σε αγώνες ιπποδρομίας τους οποίους χρηματοδοτεί ο ίδιος για να καθίσει δίπλα στην βασίλισσα. Η σκηνή είναι βουτηγμένη στην ειρωνεία και το χιούμορ και δίνει ωραίες ανάσες στο  « The Crown», θα μπορούσε να είναι οδηγός και για τα επόμενα επεισόδια αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Αντίθετα ο νέος κύκλος επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς μοιάζει να έχει εξαντλήσει την δυναμική της και τη σφριγηλότατα της. Δεν λείπουν τα γεγονότα, τα θέματα και τα περιστατικά πάνω στα οποία στηρίζεται η σειρά, λείπει όμως η καινούργια αντιμετώπιση και η ανανεωμένη ματιά. Μειώνεται δραματικά το ενδιαφέρον στην εν λόγω σεζόν και πράγματα και αφηγήσεις που είχαν ενδιαφέρον στις τέσσερις πρώτες σεζόν στην πέμπτη ατονούν, κουράζουν και επαναλαμβάνονται. Η γραμμική αφήγηση των γεγονότων συντείνει σ’ αυτήν την κατεύθυνση και η υπερπλήρωση παίρνει μερίδιο από το ενδιαφέρον και την προσήλωση στα τεκταινόμενα του στέμματος. Φαίνεται ότι η επανάληψη αφυδατώνει σιγά – σιγά το Crown και το χτυπά με το μικρόβιο της ελεγχόμενης μεν αδιαφορίας δε, η οποία όμως οδηγεί στον μαρασμό και την κούραση. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια σειρά η οποία στηρίζεται σε ιστορικές αναδρομές και πραγματικά γεγονότα δεν έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει δραματικές ανατροπές, σεναριακές εκπλήξεις και εντυπωσιακές αλλαγές για να απορροφήσει την κούραση της επανάληψης και η οποία μοιραία οδηγεί την υποβάθμιση του ενδιαφέροντος. Το ερώτημα είναι πώς θα υποδεχτεί το κοινό την 6η περίοδο της σειράς. Ο Πίτερ Μόργκαν είχε αρχικά ανακοινώσει ότι η πέμπτη σεζόν θα ήταν η τελευταία του «The Crown», αργότερα άλλαξε γνώμη, επιβεβαιώνοντας ότι θα υπάρξει και έκτη σεζόν. «Καθώς αρχίσαμε να συζητάμε τις ιστορίες για τον πέμπτο κύκλο, σύντομα έγινε σαφές ότι για να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της ιστορίας θα έπρεπε να επιστρέψουμε στο αρχικό σχέδιο και να κάνουμε έξι σεζόν», δήλωσε ο Μόργκαν. Αυτά όμως θα τα δούμε αν δικαιώνονται ή όχι  όταν με το καλό, αρχίσουν να προβάλλονται τα πρώτα επεισόδια. Καταλήγοντας για 5η σεζόν του «The Crown» φαίνεται ότι η «στέψη» της Ιμέλντα Στόντον ως Ελισάβετ, μετά τις Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν, δεν στέφεται και με την μεγαλύτερη επιτυχία κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί η πρώτη είναι υποδεέστερη ηθοποιός από τις άλλες δύο, αλλά μέσα στην  μερική καθίζηση της 5ης σεζόν, παρασύρεται και η  Ιμέλντα Στόντον στη μετριότητα, η οποία ούτως ή άλλως επιλέγει να αποφύγει παντελώς τις μιμήσεις κι έτσι μένει να υποδύεται μια μικροαστή ευγενική κυρία, η οποία προσιδιάζει με κυρία των τιμών της βασίλισσας αλλά όχι με την ίδια τη βασίλισσα.

Η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι εμφανισιακά πλησιάζει την πριγκίπισσα όσο καμιά άλλη, αλλά η μίμηση ξεφεύγει από κάθε όριο, όπως ξεφεύγει και η Νταϊάνα του 5ου επεισοδίου του στέμματος και φαντάζει λαϊκίστρια δεύτερης διαλογής, η οποία έχει μόνο ένα σκοπό να πλήξει την βασιλική οικογένεια με κάθε κόστος και με οποιοδήποτε μέσο.  

Μετά από τέσσερις περιόδους το The Crown είναι αλήθεια ότι δύσκολα δεν θα κούραζε κι από τη στιγμή μάλιστα που όλα όσα προβάλλονται στην οθόνη μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων των τελευταίων χρόνων, έχει εξατμιστεί η μαγεία της παρακολούθησης. Ακόμα η δημιουργική ανάμιξη της ιστορίας, της έμπνευσης των δημιουργών, της φαντασίας και του ντοκουμέντου που κυριαρχούσε στις τέσσερις προηγούμενες περιόδους, περιορίστηκε στην τελευταία, στην ρεπορταζιακού τύπου ρηχή απεικόνιση αμφιλεγόμενων περιστατικών, χωρίς ενδιαφέρον και δραματική ανέλιξη. Οι κραδασμοί που δέχεται το στέμμα στη Μεγάλη Βρετανία όπως αποτυπώνονται στη 5η σεζόν της σειράς είναι μεγάλοι και καλό θα είναι αυτοί που νοιάζονται για την παράδοση της βρετανικής μοναρχίας και για την αποδοχή της στο λαό να προσέξουν λίγο τα λόγια του Λάο Τσε  «Τους μεγάλους ηγέτες ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες ο λαός τους αγαπά και τους εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί».

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα