Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Δημοτική Αρχή, Λαϊκισμός και Ανάπτυξη

Δημοσιεύθηκε

στις

Στην πολιτική ανέκαθεν οι εύηχες λέξεις είχαν ξεχωριστή σημασία για τον χρήστη του γραπτού αλλά και του προφορικού λόγου.

Ένα παράδειγμα για όσους ασχολούμαστε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι η φράση Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη. Τρείς λέξεις με ιδιαίτερο νόημα η κάθε μία αλλά και μοναδική σύνθεση που προκαλεί ακουστική γοητεία.

Βιώσιμη ακούς και συνδέεις το άκουσμα με ότι σημαντικότερο. Με την επιβίωση και τη διατήρηση στη ζωή.
Αστική ακούς και αμέσως υποσυνείδητα ανεβαίνεις ταξικά αν δεν απεμπλέξεις την έννοια άστυ από την καθωσπρέπει κοινωνική τάξη.
Ανάπτυξη ακούς και είσαι έτοιμος να αποδεχτείς ως σωτήρα αυτόν που τόσο πολύ ενδιαφέρεται για εσένα.

Χρησιμοποιείται, λοιπόν, η συγκεκριμένη φράση από όλους, εμού συμπεριλαμβανομένου, στην προσπάθεια να πείσουμε και να σαγηνεύσουμε με τις πολιτικές μας σκέψεις και προτάσεις τους ψηφοφόρους.

Δικαιούνται, όμως, να κάνουν χρήση αυτής της φράσης αξιωματούχοι της Δημοτικής Αρχής του Δήμου Πατρέων; Δικαιούνται, αυτοί που συνδέουν την ανάπτυξη με την κερδοφορία του κεφαλαίου, να ομιλούν και να θέλουν να πείσουν πως ενδιαφέρονται για την ευημερία των πολιτών; Η απάντηση είναι όχι αν κρίνουμε από τα πεπραγμένα. Δεν έχει δικαίωμα η Δημοτική Αρχή να εμπαίζει τους πολίτες κατά το δοκούν.

Να θυμίσω ότι πρόσφατα η Δημοτική Αρχή εναντιώθηκε στη λειτουργία ανεμογεννητριών με κύριο επιχείρημα όχι την καταστροφή του περιβάλλοντος, που δικαιολογημένα προκαλεί αντιδράσεις, αλλά την ανεπιθύμητη ιδιωτική κερδοφορία. Της είναι αδιάφορη η κλιματική αλλαγή και η ενεργειακή κρίση. Αδιαφορεί για ανεύρεση χρηματοδοτικών εργαλείων και ίδρυση Ενεργειακής Κοινότητας.

Να θυμίσω ακόμη πως πριν λίγες ημέρες η Δημοτική Αρχή ενέκρινε την αναβάθμιση κεραιών κινητής τηλεφωνίας στην περιοχή της Αρόης, που κατά τα λεγόμενά της θα συνοδεύεται με ενίσχυση της πέριξ ακτινοβολίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν διέγειρε τα μαρξιστικά αντανακλαστικά, παρόλο που επισημάναμε ουσιώδεις παραλείψεις των μελετητικών στοιχείων.

Να θυμίσω, επίσης, την κάκιστη εικόνα της πόλης μας με την κακή οδοποιία, την έλλειψη πεζόδρομων, τη ρύπανση, την τραγική εικόνα που έχουν οι πλατείες μας και την ολοφάνερη μιζέρια που εκπέμπεται προς τους κατοίκους και επισκέπτες της Πάτρας.
Ο λαϊκισμός, η ιδεοληψία, η υποκρισία, η έλλειψη της κοινής λογικής, η αναποτελεσματικότητα και η απουσία οράματος θα οδηγήσουν σύντομα τη Δημοτική Αρχή σε πολιτική ήττα.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Β’ ΜΕΡΟΣ: Ημερολόγιο και Παράδοση: «Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα»

Δημοσιεύθηκε

στις

της ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΥΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλοί χριστιανοί, προσπαθώντας να βρουν τη «ρίζα» τής Ορθοδοξίας, συχνά καταλήγουν να δημιουργούν ή να εντάσσονται σε θρησκευτικές ομάδες, εκτός τής Μίας Μητρός Εκκλησίας. Καταλήγουν να δρουν σαν ζηλωτές, αλλά ουσιαστικά απομακρυνόμενοι από την υγιή θρησκευτικότητα. Όπως φαίνεται, δίνουν υπερβολική βαρύτητα στην παράδοση, ενώ ουσιαστικά δεν έχουν Δογματικές διαφορές με την Εκκλησία. Τρανταχτό παράδειγμα είναι οι γνωστοί μας παλαιοημερολογίτες.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, δημιουργήθηκαν οι πρώτοι τριγμοί που είχαν ως αποτέλεσμα τη διάσπαση στην Εκκλησία. Η αλλαγή του ημερολογίου στην Εκκλησία τής Ελλάδος ώστε να συμπορεύεται με το ελληνικό κράτος, έφερε διχασμό που δυστυχώς κρατά ως σήμερα. Ας δούμε όμως πώς προήλθε η ημερολογιακή αλλαγή.

Κατ’ αρχάς, κάθε πολιτισμός έχει δικό του τρόπο υπολογισμού τού χρόνου. Γνωρίζουμε για το ημερολόγιο των αρχαίων Ελλήνων, των Κινέζων, των Ίνκας κ. ά. Στη λεκάνη τής Μεσογείου, όταν κυριάρχησαν οι Ρωμαίοι, επικράτησε το ρωμαϊκό σεληνιακό ημερολόγιο, που αποτελείτο από δώδεκα μήνες, με συνολική διάρκεια 354 ημέρες. Εξ αιτίας τού κενού που προέκυπτε για να συμπληρωθεί το έτος, ανά διετία προστίθετο στο ημερολόγιο ένας ακόμη μήνας, που διαρκούσε 22 ή 23 ημέρες και ερχόταν σε σειρά μετά τον Φεβρουάριο.

Ο Ιούλιος Καίσαρας, προσπαθώντας να βρει λύση στα προβλήματα που ανέκυπταν από το κενό στο έτος, ανέθεσε στον Αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη, το 46 π. Χ., να βρει έναν ασφαλέστερο τρόπο υπολογισμού. Το νέο Ιουλιανό Ημερολόγιο ήταν ηλιακό και η διάρκεια τού έτους προσδιορίστηκε σε 365 ημέρες και ένα τέταρτο τής ημέρας. Η μικρή διαφορά καλυπτόταν από μία επιπλέον ημέρα που προστίθετο κάθε τέσσερα χρόνια, μετά την «έκτη προ των καλένδων του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι, η ημέρα αυτή, επειδή τη μετρούσαν δυο φορές, ονομάζεται ακόμα και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει, δίσεκτο.

Στο σημείο αυτό, να εξηγήσουμε ότι «καλένδες» ονόμαζαν οι Ρωμαίοι τις πρώτες ημέρες εκάστου μηνός, αυτές που σήμερα λέμε πρωτομηνιές. Επειδή μάλιστα οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να τακτοποιούν τις οφειλές τους κατά την πρωτομηνιά, ενώ οι Έλληνες δεν τηρούσαν κάτι τέτοιο, φθάσαμε στην παροιμία “παραπέμπειν εις ελληνικάς καλένδας”, για να δηλώσουμε κάθε ζήτημα που διαρκώς αναβάλλεται! Αργότερα καλενδάριον ονομάστηκε το ημερολόγιο με την ευρεία έννοια.

Μέχρις εδώ, διαπιστώνουμε ότι το ημερολόγιο είναι ένα βοήθημα των ανθρώπων που μεταβάλλεται προς την καλύτερη για εκείνους εξυπηρέτηση. Εάν το ημερολόγιο που προκύπτει από την αρχαιότητα και συνεπώς από τον ειδωλολατρικό κόσμο, γίνεται αποδεκτό εν συνεχεία από την Εκκλησία, αυτό σημαίνει ότι δεν τίθεται ζήτημα αλλοίωσης των Δογμάτων. Και για τού λόγου το αληθές, ας δούμε τα ονόματα των μηνών, που προέρχονται καθαρά από την αρχαιότητα:

 

 Ο Ιανουάριος οφείλει την ονομασία του στο θεό Ιανό

 Ο Φεβρουάριος έχει πάρει την ονομασία του από το λατινικό ρήμα februare(= εξαγνίζω) λόγω θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού που γίνονταν αυτό το μήνα

 Ο Μάρτιος ήταν αφιερωμένος στον Θεό του πολέμου Mars

Ο Απρίλιος προέρχεται από το λατινικό ρήμα aperire (= ανοίγω) και σχετίζεται με την ανθοφορία

 Ο Μάιος έχει πάρει το όνομα του από την λέξη maja που σημαίνει τροφός (ενν. τροφός τού θεού Ερμή)

Ο Ιούνιος οφείλει το όνομα του στην θεά Ήρα (Juno) στην οποία και ήταν αφιερωμένος 

Ο Ιούλιος προς τιμήν τού Ιούλιου Καίσαρα

Ο Αύγουστος προς τιμήν τού Οκταβιανού Αύγουστου

Ο Σεπτέμβριος προέρχεται από το λατινικό septem (= επτά) καθώς ήταν αρχικά ο έβδομος από τους δέκα μήνες τού παλαιού ρωμαϊκού ημερολογίου 

Ο Οκτώβριος προέρχεται από την λατινική λέξη octo (= οχτώ) ως ο όγδοος μήνας του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου 

Ο Νοέμβριος προέρχεται από το λατινικό novem(= εννιά) διότι ήταν ο ένατος μήνας του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου 

Ο Δεκέμβριος προέρχεται από το λατινικό decem(= δέκα) διότι ήταν ο δέκατος μήνας του αρχαίου ρωμαϊκού ημερολογίου 

 

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος (325), ανέθεσε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας να μελετήσει και να παρουσιάσει έναν κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο όλες οι Χριστιανικές Εκκλησίες θα συνεόρταζαν το Πάσχα. Τότε θεσπίστηκε ο Πασχάλιος Κανών, που προέβλεπε το Χριστιανικό Πάσχα να τελείται κάθε χρόνο, την Κυριακή μετά από την πρώτη πανσέληνο, που έπεται της εαρινής ισημερίας. Εάν συνέπιπτε με το Εβραϊκό Πάσχα τότε το Χριστιανικό Πάσχα μετατίθετο την επόμενη Κυριακή.

Όμως και από το Ιουλιανό Ημερολόγιο, προέκυπτε σφάλμα λίγων λεπτών, με αποτέλεσμα τον 16ο αι. η εαρινή ισημερία να έχει μετατοπιστεί σημαντικά. Ο πάπας Γρηγόριος θέσπισε τότε ένα πιο σωστά επεξεργασμένο ημερολογιακό σύστημα, το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (1582). Στην Ελλάδα έγινε δεκτό μόλις το 1923 από την Πολιτεία και το 1924 από την Εκκλησία, η οποία ακολουθεί πλέον το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, που δεν είναι ακριβώς ίδιο με το Γρηγοριανό, αλλά ακόμη πιο άρτιο.

Όπως κατανοούμε εκ των παραπάνω, η Εκκλησία, προσπαθώντας να είναι δίπλα στον άνθρωπο, κάνει κάποια βήματα εξέλιξης σε ό,τι αφορά τον σύγχρονο κόσμο. Δεν θέλει να αποκοπεί και να δημιουργήσει σύγχυση στο ποίμνιο, με το να εμμένει σε ένα ημερολόγιο διαφορετικό από αυτό που έχει θεσπίσει η Πολιτεία. Αυτά όσον αφορά στο ζήτημα τού ημερολογίου, ένα ζήτημα παράδοσης.

(Συνεχίζεται)

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μάθαμε να προστατευόμαστε και να δρούμε προληπτικά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

O τελευταίος χιονιάς ήταν μία ακόμα σαφής απόδειξη ενός κράτους που αρχίζει να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή, αλλά και μία ακόμα σαφής απόδειξη ότι ο Έλληνας… βρίσκει πάντα τρόπο να γκρινιάζει και αφορμή για να κάνει αντιπολίτευση.

Η πρώτη απόδειξη αυτής της αλλαγής ήρθε το περασμένο καλοκαίρι όταν, βάσει του σχεδιασμού που έγινε και της εμπειρίας που αντλήθηκε από το καταστροφικό καλοκαίρι του 2021, είχαμε ελάχιστες πολύ μεγάλες πυρκαγιές στην Ελλάδα ενώ τα «πύρινα» περιστατικά ήσαν χιλιάδες. Στη συντριπτική πλειοψηφία όμως, οι φωτιές αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα και το «112» δούλευε… υπερωρίες, έστω και τελικά δεν υπήρξε κίνδυνος απώλειας ζωών στο 99% των περιπτώσεων.

Η δεύτερη απόδειξη ήρθε τώρα, στο πρώτο σφοδρό κύμα κακοκαιρίας αυτού του χειμώνα, που μάλιστα έπληξε την πρωτεύουσα, η οποία έχει αποδείξει πολλαπλώς ότι είναι ο «μεγάλος ασθενής» της χώρας, ως προς την ανθεκτικότητά της απέναντι σε ακραία φυσικά φαινόμενα. Τα μέτρα που ελήφθησαν έγκαιρα, ακόμα και οι απαγορεύσεις, λειτούργησαν ευεργετικά. Και τελικά, πάρα πολλοί άνθρωποι γλίτωσαν τα χειρότερα.

Την ίδια ώρα όμως, στα… πληκτρολόγια της εύκολης κριτικής και στα social media της ανέξοδης παρόλας, κάποιοι από το «ανύπαρκτο κράτος» πέρασαν με ευκολία στο «γιατί κλείνουν δρόμους και σχολεία» και στο ότι «η εύκολη λύση είναι να μην κουνιέται φύλλο». Βέβαια, όλοι αυτοί που σχολιάζουν περί «ευκόλων λύσεων» εάν είχαμε ανθρώπους να ταλαιπωρούνται μέσα στον χιονιά, πάλι θα έκαναν αντιπολίτευση.

Έτσι είναι όμως η «τακτική της κριτικής για την κριτική» και έτσι λειτουργούν, εδικά τα social media. Καθένας και… η εξυπνάδα του.

Η ουσία δεν αλλάζει. Και η ουσία είναι, ότι ως κράτος αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας αλλά και ότι, απέναντι σε ακραία φυσικά φαινόμενα δεν υπάρχουν ουσιαστικές άμυνες. Μας το δείχνουν και οι ισχυροί σεισμοί στην Τουρκία. Ο άνθρωπος μπροστά στη δύναμη της φύσης μοιάζει με ένα μικρό μυρμήγκι. Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν ότι μάθαμε να… προστατευόμαστε, να λαμβάνουμε μέτρα, να δρούμε προληπτικά. Ακόμα και όταν τελικά… δεν χρειάζεται.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο όρκος του Παμφίρ- Pamfir

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Τι αξία άραγε θα είχε μια κοινωνία η οποία δεν  φροντίζει τους αδύναμους και δεν προστατεύει  τους αποτυχημένους; Εκτός πια κι αν θέλουμε μια κοινωνία η οποία μας βυθίζει σε πολιτικά, ηθικά, αξιακά, θρησκευτικά πρότυπα και πεποιθήσεις οι οποίες θα κοιμίζουν τη σκέψη μας και θα καθοδηγούν τις πράξεις μας, αφήνοντας τα σπουδαία και σημαντικά για τους αρμόδιους και επιτήδειους. Σε άρρωστες κοινωνίες είναι υγιές το άτομο να μην προσαρμόζεται, να μην παραδίδεται, να μην συμφιλιώνεται με το στρεβλό, το άρρωστο και το άδικο.    

Στον  «όρκο του Παμφίρ» βρισκόμαστε στα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας εκεί που βρίσκονται τα σύνορα της χώρας με τη Ρουμανία, ο λαθρέμπορος Παμφίρ (πέτρα) «αναπτύσσει» τις δουλειές του με ρίσκο, θάρρος κι αυταπάρνηση για το καλό της οικογένειας. Παραμονές ενός τοπικού καρναβαλιού που έχει παγανιστικές ρίζες, ο Παμφίρ επιστρέφει στο χωριό του. Μετά  από μισό χρόνο «εργασιών» ο Λεονίντ όπως είναι το όνομα του «πετρώδους» ήρωα μας, αποφασίζει να επιστρέψει στην οικογένεια του να περάσει λίγο ξέγνοιαστα μαζί της  και σιγά σιγά να αποχωρήσει από τη δουλειά του διακινητή μεταξύ των όμορων χωρών. Η οικογένειά του τον υποδέχεται γεμάτη χαρά και αγαλλίαση.  Η γυναίκα του τον στηρίζει στη μεγάλη αυτή προσπάθειά, για να τον μεταπείσει πλήρως χρησιμοποιεί και το γιό τους ως τελευταίο αλλά πανίσχυρο επιχείρημα και σε κάποια τρυφερή στιγμή τους, όταν λαμβάνονται οι μεγάλες και καθοριστικές αποφάσεις, λέει ήρεμα, αποφασιστικά και πειστικά στον Λεονίντ: 

-Ο Ναζάρ δεν έχει αντρικό πρότυπο, εσύ πρέπει να τον προσέχεις και συνεχίζει, τα λεφτά σου δεν  σε κάνουν καλύτερο πατέρα. Ο Παμφίρ έχει ραγίσει και η απόφαση έχει ληφθεί όμως όπως λέει ο παπάς της ενορίας:

-Ο Θεός μας δοκιμάζει όλους.

Ο γιος του Παμφίρ ο Ναζάρ βάζει φωτιά στην εκκλησία με το ρητορικό ερώτημα να συνοδεύει την πράξη του «πού ήταν ο Θεός όταν τον χρειαζόμασταν;». Μέσα από τις φωτιές πετάχτηκαν όλοι οι διάβολοι, ο Ναζάρ παραδέχεται ότι αυτός έβαλε τη φωτιά στον χώρο και ο έρμος ο Λεονίντ κάνοντας την καρδιά του πέτρα, ξεκινάει για ένα τελευταίο καλό, προσοδοφόρο  δρομολόγιο για να ξεχρεώσει τα σπασμένα του γιου του και τα χρωστούμενα μιας ολόκληρης ζωής.

Όπου όμως υπάρχει εύκολο χρήμα και πονηρές μπίζνες «αναφύονται» και κάμποσοι διεκδικητές, πολλώ  μάλλον όταν δίνεται η ευκαιρία στον επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας να ελέγξει το παιχνίδι του λαθραίου τρόπου διαβίωσης. Ο επικεφαλής του νόμου στην περιοχή έχει φτιάξει τη δική του συμμορία ή οποία εφάπτεται των αρχών και επιβάλλεται με άνεση και ευχέρεια στους αφελείς φτωχοδιαβόλους και τους ερασιτέχνες ευήθεις ανταγωνιστές του.

Οσονούπω κλείνει ένας χρόνος από τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν ο Πούτιν με τις ορδές του εισέβαλε στην Ουκρανία από τα βόρεια και ανατολικά  της χώρας. Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ εκείνο το διάστημα βρισκόταν στο μοντάζ και την επεξεργασία του «Παμφίρ». Η ταινία τελικά ολοκληρώθηκε με κόπους και με βάσανα και προβλήθηκε λίγο καιρό αργότερα στο “Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών” του φεστιβάλ Καννών. Πρωταγωνιστούν: Ολεκσάντρ Γιάτσεντιουκ, Στάνισλαβ Πότιακ, Σολομίγια Κιρίλοβα.

Ο σκηνοθέτης Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ ντύνει την ταινία του με τις αμφιέσεις του παγανιστικού καρναβαλιού που επίκειται. Κάτω από μια μεταμφίεση μπορεί να βρίσκεται ο πατέρας ο οποίος λαχταρά να σφίξει στην αγκαλιά του τον γιό του, ο γείτονας που ετοιμάζει κάποιο χωρατό ή και κάποιος ανταγωνιστής που δεν έχει το μυαλό του στη διασκέδαση αλλά την μπάζα και το όφελος. Οι γκρίζοι ουρανοί, τα πυκνά δάση, ο λασπωμένος τόπος δίνουν ψυχή στη φωτογραφία του Νικίτα Κουζμένκο. Στην ταινία ο κυρίαρχος ρεαλισμός τρέπεται σε φυγή όταν εισβάλουν από κάθε πλευρά του κάδρου οι αλλόκοτες αμφιέσεις, τρομακτικές μάσκες, οι μουσικές, η διασκέδαση και το καρναβάλι, αλλά κυριαρχεί όταν η κάμερα σφηνώνεται σε γκρο-πλαν στον Παμφίρ και μετράμε δεξιά κι αριστερά του αδιέξοδα, εξαρτήσεις, ήττες και απελπισίες να τον κυνηγούν, χωρίς να έχει κάποια πιθανότητα διαφυγής σε μια προδιαγραμμένη ήττα η οποία περιμένει τα γεγονότα απλώς να κάνουν τον κύκλο τους και  να την ολοκληρώσουν.   Τα χρώματα με τα οποία ντύνει του ήρωες του στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ο Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ πνίγονται μέσα στην καταχνιά του τοπίου και το έρεβος της ζωής τους. Κάθε στιγμιαίο μικρό χαμόγελο γιορτής, έρχεται και το θερίζει στην επόμενη σκηνή η άγρια, ακανόνιστη, σμπαραλιασμένη πραγματικότητα την οποία βιώνουν οι αδύναμοι ήρωες μας. Έχουν αξία και σημασία τα πρότυπα σε έναν τέτοιο αλλόφρονα κόσμο; ποιος είναι ο ρόλος της θρησκείας, της κατήχησης μέσα σε μια τέτοια ζούγκλα στην οποία νικητής στέφεται πάντα ο ισχυρότερος; Αυτά τα ερωτήματα αφήνει ο σκηνοθέτης σαν τις σταγόνες της υγρασίας πάνω στα φύλλα των δένδρων και ξεμακραίνει με βαρύ και πένθιμο βήμα. Όλα δυστυχώς είναι λεπτομερώς προσχεδιασμένα και από καιρό προδιαγραμμένα. Σε μια κοινωνία που από την κορυφή μέχρι τα νύχια όλα είναι φτιαγμένα λάθος και οι κυρίαρχοι  νόμοι της είναι το άδικο, το άνισο και το ανήθικο, η φιλευσπλαχνία και η συμπόνια μοιάζουν αμυδρές ακτίνες που βέβαια ποτέ δεν θα μπορέσουν να ζεστάνουν το παγωμένο τοπίο της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς.

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα