Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Maestro- Από τον μικρόκοσμο του Ιονίου σε διεθνή καριέρα;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Ιόνιο και ιδιαίτερα βόρειο Ιόνιο, Παξοί και Κέρκυρα, εκεί που όπου γυρίσεις τη ματιά σου, τον φωτογραφικό ή τον κινηματογραφικό σου φακό, έχεις ένα υπέροχο κάδρο και αν υπάρχουν χρήματα, δηλαδή χρόνος, πλήρης ανεξαρτησία αλλά και αρκετή υπομονή,  περιμένει κάποιος  τον καλό θεούλη να δώσει τη δέουσα φώτιση στον χώρο κι όλα γίνονται υπέροχα, μαγικά, θαυμαστά και λίγο θλιμμένα γιατί όπως έλεγε ο Σαρλ Μπωντλαίρ «Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία». Ειδικά όποιος έχει την τύχη να επισκεφθεί την περιοχή φθινόπωρο, θα έχει επιβεβαιώσει τον σπουδαίο ποιητή, θα έχει διευρύνει τον ορισμό του για το κάλλος και θα έχει εμπλουτίσει με χιλιάδες  εικόνες  την έννοια της ομορφιάς. 

Στον «Maestro» με φόντο τις γειτονιές των Παξών, βλέπουμε από τα πρώτα πλάνα, πάνω σε βέσπα μια νεαρή γυναίκα, η οποία όταν  αγκαλιάζει ναζιάρικα τον πατέρα της, τη γιαγιά της ή όποιον οικείο της επιθυμεί, μεταμορφώνεται σε αθώα έφηβη, που  μπορεί να πείσει τους πάντες και τα πάντα γι αυτά που θέλει, είναι η Κλέλια, η ίδια κοπέλα, που όταν γουστάρει αλλάζει και γίνεται γυναίκα, η οποία μπορεί να κολάσει από τον πιο ηθικό μεσήλικα μέχρι και τον ανυποψίαστο  «Maestro». Σε κάποια στιγμή ακούγεται η Κλέλια να λέει «Κάπου άκουσα ότι την εποχή της πανδημίας λόγω του lockdown είχε καθαρίσει η ατμόσφαιρα τόσο πολύ που μπορούσες να δεις τον Μεσαίωνα να έρχεται. Από εδώ δεν έφυγε ποτέ». Αυτός είναι και ο πυρήνας της σειράς, εννέα επεισοδίων με κάθε φορά διαφορετικό πρωταγωνιστή. Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε την εξέλιξη της κεντρικής ιδέας, μέσα από την οπτική κάθε φορά διαφορετικού ήρωα. Ο μαέστρος μας είναι ένας μεσήλιξ μεν, αλλά καλοστεκούμενος δε και εύμορφος, ο οποίος οδηγώντας ένα αυτοκίνητο που δεν θα καταδεχόταν να το χρησιμοποιήσουν ούτε στα «Μαγνητικά Πεδία» για να αντικαταστήσει τον συφοριασμένο Ζορζ με το φούξια φτερό, μαζεύει πληροφορίες και βλέμματα θαυμασμού από τους κατοίκους των περίκλειστων Παξών. Ο δάσκαλος έχει φτάσει στη θύρα του Παραδείσου, γιατί όταν μιλάμε για το Ιόνιο και μάλιστα το βόρειο, σε κάτι τέτοιο παραπέμπουν οι προσλαμβάνουσες μας από τα βιβλία των θρησκευτικών και οι εμπειρίες μας από τις επισκέψεις μας στα όμορφα νησιά, για να στήσει ή μάλλον να αναστήσει ένα μουσικό φεστιβάλ. Πιθανόν ο καλοραμμένος μαέστρος μας, (δεν του πάει του Παπακαλιάτη να του γράφουμε καλοστεκούμενος), να θέλει να στήσει ή και να αναστήσει την ίδια τη ζωή του, η οποία είναι φανερά αβέβαιη, σκορπισμένη στους πέντε ανέμους και φθαρμένη μέχρι την τελευταίας της ραφή.

Ο Ορέστης (Χριστόφορος Παπακαλιάτης) και η  Κλέλια (Κλέλια Ανδριολάτου) είναι το δίδυμο που όλο το νησί θα μεριάσει ελαφρώς την κουρτίνα του, να το παρατηρήσει, να το κουτσομπολέψει, να το κακολογήσει. Ο Παπακαλιάτης τώρα ως δημιουργός του εγχειρήματος, σκοπεύει να μεριάσει την κουρτίνα του για να δούμε μια κοινωνία μικρή, ερμητικά κλειστή και πνιγηρά σιωπηλή, κρυμμένη πίσω από μυστικά, ψέματα, καθωσπρεπισμούς και υποκρισίες. Τη βάση της μικρής κοινωνίας την  αποτελούν  κατά κύριο λόγο η οικογένεια της Κλέλιας  της οποίας ο Φάνης (Φάνης Μουρατίδης) είναι ο πατέρας της και είναι υποψήφιος δήμαρχος, είναι ακόμα έξυπνος, καπάτσος, πετυχημένος, φροντίζει για το καλό της μικρής κοινωνίας και γενικά έχει όλα τα χαρακτηριστικά του «υποψήφιου», αυτός κάλεσε τον Ορέστη στο νησί, γιατί διαθέτει και κάποιο ψιλοοραματάκι για την μικρή κοινωνία, λατρεύει την Κλέλια, έχει πολλές κόντρες με τον Αντώνη, τον γιό του και ανοιχτούς λογαριασμούς με τη ζωή γενικώς και τη Σοφία (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου) τη γυναίκα του ειδικώς, η οποία είναι καλή, ευγενική, τρυφερή, και προσεκτική  χωρίς να αποφεύγει όμως τις κακοτοπιές. Έχει συμβιβαστεί η Σοφία με αυτά που έχει αποκτήσει στη ζωή της και προσπαθεί να μη βλέπει τα όνειρα που έχει αφήσει πίσω της, ακόμα και τον γάμο της, τον συντηρεί για να επιβιώσει η ίδια  και τα παιδιά σε ένα πλαίσιο ασφάλειας και κοινωνικής αξιοπρέπειας. Ο Αντώνης (Ορέστης Χαλκιάς) είναι ο μικρότερος αδελφός της Κλέλιας. Ο οποίος είναι ένας ταλαντούχος νέος, με ερωτικές ανησυχίες, γεμάτος πάθος για τη ζωή, με χιούμορ, αγωνίες και αυτοσαρκασμό. Οι προστριβές με τον πατέρα του είναι συνεχείς και έντονες, η δε άφιξη του δάσκαλου ανοίγει ένα παράθυρο αισιοδοξίας στη ζωή του. Τέλος η γιαγιά (Χάρις Αλεξίου) είναι η αυτή που γνωρίζει τα πάντα, φροντίζει τα πάντα και ξέρει να αγαπά του πάντες. Την ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων, νοιάζεται για τα δυο εγγόνια της και θέλει να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, έχει χιούμορ, αιχμηρή ματιά και αποτελεί την ηθική σταθερά της οικογένειας, θα έλεγε κανείς και του τόπου που ζει. Φαίνεται ότι κι αυτή παραμέρισε τα όνειρά της για το οικογενειακό καλό, αλλά δεν θέλει να συμβεί κάτι τέτοιο και στα εγγόνια της και γι αυτό φαίνεται πως θα πασκίσει σε όλο το σίριαλ. «Πρέπει όλοι να έχουμε ένα πρόσωπο που ξέρει να μας ευλογεί παρά τα αποδεικτικά στοιχεία»  σημείωνε η συγγραφέας Phyllis Theroux και η γιαγιά Χάρις φαίνεται ότι θα παίξει με άνεση και ευχέρεια αυτόν τον ρόλο.

Υπάρχουν κι άλλοι ενδιαφέροντες και σημαντικοί χαρακτήρες όπως αυτός της Μαρίας,  εξαιρετική η (Μαρία Καβογιάννη), του Χαράλαμπου (Γιάννης Τσορτέκης) του γιου τους  Σπύρου (Γιώργος Μπένος), του γιατρού Μιχάλη (Αντίνοος Αλμπάνης) ο οποίος πρέπει να κρύβει μεγάλα ερωτικά και άλλα μυστικά, όμως όλα αυτά θα τα δούμε σιγά, σιγά για την ώρα έχουμε να σημειώσουμε πως όλες οι ερμηνείες με εξαίρεση του ίδιου του Παπακαλιάτη βρίσκονται σε καλό κάποιες φορές δε σε υψηλό επίπεδο. Ο Παπακαλιάτης εξυπηρετεί τον ρόλο του, δεν μπορεί να πει κανείς το αντίθετο, αλλά παίζει πάντα τον ίδιο ρόλο ίδιο και απαράλλαχτο, αναρωτιέται κανείς δεν τον έχει κουράσει αυτό;

Ας πάμε όμως στα της παραγωγής. Αν για κάτι είναι αξιοζήλευτος ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης είναι γιατί στον σκληρό, αδυσώπητο και άναρχο πόλεμο των καναλιών έχει επιβάλει τους όρους του. Μια καλή παραγωγή απαιτεί χρόνο, χώρο και χρήμα και προϋποθέτει ταλέντο. Ο Παπακαλιάτης έχει καταφέρει με το ταλέντο του και τη δουλειά του να κερδίσει και τα υπόλοιπα. Ο δημιουργός του Maestro, γιατί ο Παπακαλιάτης δεν παίζει μόνο, δεν γράφει, δεν σκηνοθετεί μόνο το σίριαλ, το δημιουργεί από το μηδέν, από την ιδέα, μέχρι την επιλογή των ηθοποιών, το ρεπεράζ των χώρων, το γύρισμα, το post production όλα είναι πάνω του, γύρω  του και εντός του. Έχει καταφέρει σ’ αυτό το δύσκολο παιχνίδι να επιβάλει τους όρους του κι αυτό είναι ολοφάνερο γιατί έχει χρόνο να κάνει τις αναγκαίες πρόβες με τους ηθοποιούς του, υπάρχει χρόνος και χρήμα για να φωτιστούν σωστά και καλά οι σκηνές, ενδιαφέρον έχουν τα γενικά του πλάνα, ακόμα και τα πλάνα που γίνονται στο νησί είτε από drone, είτε από κάποιο σταθερό σημείο, υπάρχει η άνεση χρόνου για να μην γίνεται γύρισμα, όποτε βολεύει την διεκπεραίωση, αλλά τότε που πρέπει, γι αυτό βλέπουμε προσεγμένα τα πλάνα του νησιού, τις ώρες που το φως της μέρας ντύνει το χώρο με τα καλύτερά του χρώματα, σχήματα και εικόνες. «Αυτό που κάνει τη φωτογραφία μια παράξενη εφεύρεση είναι ότι οι πρώτες ύλες της, είναι φως και χρόνος» έγραφε ο Βρετανός συγγραφέας John Berger, στην περίπτωσή μας όμως και τα βόρεια Ιόνια, αποτελούν μια εξαιρετική πρώτη ύλη, που αν αξιοποιηθεί σωστά φέρνει σπουδαία αποτελέσματα.

Αυτά όμως σε μεγάλο βαθμό το γνωρίζαμε κι από τις προηγούμενες δουλειές του Παπακαλιάτη, το  ερώτημα που αιωρείται είναι αν ο δημιουργός του «Maestro» θα καταφέρει να τρυπήσει το κουκούλι που έχει ο ίδιος δημιουργήσει και να μας προσφέρει κάτι καινούργιο, κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό. Αυτό που επιτυγχάνεται σε ένα βαθμό από τις πρώτες εικόνες είναι να αποδοθεί η ασφυκτική ατμόσφαιρα της περίκλειστης, συντηρητικής  και στερημένης κοινωνίας. Αυτή η καλά προετοιμασμένη ατμόσφαιρα, η καλά δομημένη παραγωγή και η γνωστή σκηνοθετική κατεύθυνση, είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε απρόσμενες εξελίξεις, σε αναπάντεχες εκρήξεις και σε άγριες   ανατροπές. Επειδή όμως οι προϋπολογισμοί του «Maestro» είναι αστρονομικοί για τα ελληνικά δεδομένα και την περιορισμένη μας αγορά κι αυτά τα χρήματα δεν μπορούν να βγουν από τις διαφημίσεις  κανενός καναλιού, το ερώτημα είναι,  θα βρει τρόπο ο «Maestro» να μιλήσει και σε ευρύτερο κοινό, εκτός  από το περιορισμένο ελληνικό και τελικά θα καταφέρει να ακολουθήσει, η όλη προσπάθεια, διεθνή καριέρα;

Ο «Maestro», οι γείτονες oι γονείς και τα παιδιά της οικογένειας, θα έχουν τον πρώτο λόγο στη συνέχεια του σίριαλ, αλλά όπως ταχυδακτυλουργικά το έθετε ο αμερικανός  Robert Orben «Το πρώτο πρόβλημα των γονιών είναι να μάθουν στα παιδιά τους πώς να συμπεριφέρονται σε μια καλή κοινωνία, και το δεύτερο είναι να βρουν μια τέτοια κοινωνία», το βέβαιο είναι ότι μια τέτοια κοινωνία, δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο περίκλειστη, τόσο αφυδατωμένη, τόσο άγρια, τόσο συντηρητική και κυρίως τόσο υποκριτική. 

Άρθρα-Συνεργασίες

Oι προτάσεις για το πρώην 409

Δημοσιεύθηκε

στις

 

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΟΛΩΜΟΥ (*)

Είναι σαφές ότι το κληροδότημα, που αφορά το πρώην 409, προβλέπει ρητά ότι το κτίριο θα χρησιμοποιείται για τις υγειονομικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σήμερα έχουμε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο αναξιοποίητο, 5. 500τ.μ. στη πόλη, ενώ η συγκεκριμένη δομή δημοπρατείται προς ενοικίαση στις 22/02/2023 από τις υπηρεσίες Ενόπλων Δυνάμεων (Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ένοπλων Δυνάμεων).
Η δημοπρασία προβλέπει παραχώρηση του κτιρίου σε ιδιώτες (50+20χρόνια) για εμπορική χρήση με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα περί τις 18.000 ευρώ και με απαλλαγή ενοικίου για τα πρώτα δύο έτη σαν συμβολή στο κόστος ανακατασκευής.
Το ερώτημα που τίθεται πρώτο, είναι πως οι κρατικές υπηρεσίες ξεπέρασαν τους όρους του κληροδοτήματος Μαραγκοπούλου και προχωρούν στη διαδικασία αυτή.
Προβλέπεται μετά πάροδο ετών η άρση των όρων του κληροδοτήματος ή οι νομικές υπηρεσίες βρήκαν κάποιο παράθυρο για την δημοπρασία;
Εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις για την ακύρωση του διαγωνισμού και την αξιοποίηση του κτιρίου προς την κατεύθυνση της κάλυψης αναγκών για υγειονομικές δομές, που μπορεί να είναι:
1) Δημιουργία Κέντρου Υγείας αστικού τύπου με τμήμα επειγόντων και ημερήσιας νοσηλείας.
2) Λειτουργία μονάδας φροντίδας ασθενών τελικού σταδίου.
3) Ανάπτυξη μονάδων για ασθενείς με ψυχιατρικά νοσήματα
Μια ακόμη πιθανή εκδοχή, που θα πρέπει να εξετασθεί, είναι η παραχώρηση στο Δήμο Πατρέων (όπως του Λαδόπουλου), όπου στην περίπτωση αυτή, η δημοτική αρχή πρέπει να αποφασίσει για την χρήση του, με διάλογο με τους φορείς της πόλης, ώστε η χρήση του να αποδώσει πολλαπλά οφέλη για την πόλη μας.
Συνεπώς όλοι οι φορείς, συντεταγμένα, πρέπει να υψώσουμε φωνή αντίδρασης, για να σταματήσει η δημοπράτηση και να έχει αίσιο τέλος η διεκδίκηση.
(*) Καθηγήτρια Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, Αν. Τομεάρχης Υγείας ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων)

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ένα παράθυρο ευκαιρίας (και) για το ΠΑΣΟΚ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όπως γράψαμε και χθες, αυτή η «λευκή αποχή» του ΣΥΡΙΖΑ από τις ψηφοφορίες στη Βουλή, πρακτική βγαλμένη από τα… εγχειρίδια των σχολικών διαμαρτυριών, αποτελεί μία σαφέστατη «στροφή» του Αλέξη Τσίπρα προς την αριστερή δεξαμενή ψηφοφόρων, αυτή δηλαδή που έχασε μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο, το 2015. Πιθανότατα, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι εάν επανακτήσουν ένα σημαντικό τμήμα αυτής της «δεξαμενής», τότε ίσως μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τη συσπείρωση και να μειώσουν τη διαφορά με τη ΝΔ.

Ταυτόχρονα όμως, αυτή η πολιτική επιλογή δείχνει να απομακρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τον μεσαίο χώρο και να «χαρίζει» τους κεντρώους μετριοπαθείς πολίτες στη ΝΔ κατά κύριο λόγο, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.  Συνιστά λοιπόν αυτή η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα μία επιστροφή στον χαρακτήρα που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τελικά, ένα στρατηγικό λάθος που θα το πληρώσει; Ή μήπως είναι η μόνη επιλογή που είχε στα χέρια του προκειμένου να προσπαθήσει για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα του επιτρέψει να διατηρήσει την ηγεμονία του στον κεντροαριστερό χώρο ακόμα και μετά από μία πιθανή ήττα;

Προφανώς, όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και όλες οι πιθανές εξηγήσεις είναι αποδεκτές, έως ότου φτάσουμε στην αλήθεια της κάλπης, τη μοναδική αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, διαφαίνεται ένα παράθυρο ευκαιρίας, όχι μόνο για τη ΝΔ, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, να ενισχύσει τις δυνάμεις του. Και μάλιστα, σε μία χρονική στιγμή που το κόμμα έδειχνε να «ξεφουσκώνει» και να αγωνίζεται για να διατηρήσει διψήφιο ποσοστό (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις).

Πάντως, δεδομένου ότι μέχρι τις εκλογές έχουμε περίπου 2 μήνες μπροστά μας (ή και παραπάνω), όπως ήδη έχουμε γράψει, υπάρχουν ακόμα «πολλές στροφές» μέχρι την τελική ευθεία. Γι’ αυτό και είναι μάλλον βέβαιο πως έχουμε πολλά ακόμα να δούμε και να ακούσουμε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Το Στέμμα – The Crown 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η αβάσταχτη ανία της μοναρχίας 

Θα είμαι αυταρχική, 

αυτή είναι η δουλειά μου. 

Και ο Θεός θα με συγχωρέσει,

 αυτή είναι η δική του δουλειά. 

Μεγάλη Αικατερίνη.

 

Οι προβολές της πέμπτης σεζόν του «The Crown» κατευόδωσαν την βασίλισσα Ελισάβετ στο μεγάλο της ταξίδι. Η νέα περίοδος της σειράς  που ακολουθεί τη ζωή του βρετανικού στέμματος, βρίσκεται ήδη στον αέρα του Netflix και σε αυτή πέρα από την ταραχώδη για τη βασιλική οικογένεια δεκαετία του ‘90, βλέπουμε και νέους ηθοποιούς στους βασικούς ρόλους. Στο ρόλο της Ελισάβετ στα νέα  επεισόδια της καινούργιας περιόδου  μετά την Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν εμφανίζεται η Ιμέλντα Στόντον.

Το καστ αλλάζει κάθε δύο σεζόν, όπως έχουν αποφασίσει οι υπεύθυνοι της σειράς με αυτόν τον τρόπο εκτός των άλλων υπογραμμίζεται και  το πέρασμα του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι η Olivia Colman, ο Josh O’Connor και η Emma Corrin έχουν ολοκληρώσει τη θητεία τους, κάνοντας χώρο για μια νέα ομάδα ηθοποιών που ανέλαβε. Η Imelda Staunton όπως προαναφέραμε , παίρνει το στέμμα ως βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ ο ο High Sparrow Jonathan Pryce θα υποδυθεί τον πρίγκιπα Φίλιππο. Ακόμα εμφανίζεται η Lesley Manville ως πριγκίπισσα Margaret (που παίρνει τη θέση της Helena Bonham Carter) και τον Dominic West ως πρίγκιπα Κάρολο. Την Έμα Κόριν στο ρόλο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας διαδέχεται η Elizabeth Debicki, η οποία τελευταία φορά την είδαμε ως Kat στο Tenet του Christopher Nolan. «Είναι πραγματικό προνόμιο και τιμή μου να συμμετέχω σε αυτή την αριστουργηματική σειρά, η οποία με έχει καθηλώσει απόλυτα από το πρώτο επεισόδιο», δήλωσε η ηθοποιός για τον ρόλο της. 

Κάθε σεζόν του «The Crown» καλύπτει περίπου μια δεκαετία. Σ’ αυτή τη σεζόν έχουμε πολλά και σημαντικά γεγονότα. Την εκφώνηση ομιλίας της βασίλισσας για την 40ή επέτειο από την ενθρόνισή της, στην οποία χαρακτήρισε τη χρονιά εκείνη ως το «annus horribilis». Σ’ αυτήν την δεκαετία η βασίλισσα βίωσε τη διάλυση τριών γάμων των παιδιών της: τον χωρισμό του πρίγκιπα Άντριου και της Σάρα Φέργκιουσον, το διαζύγιο της πριγκίπισσας Άνα από τον Μαρκ Φίλιπς, και τον χωρισμό του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Η πυρκαγιά στο Κάστρο του Ουίνδσορ, η οποία οδήγησε τελικά τη βασίλισσα να πληρώσει φόρους για τα εισοδήματά της και να ανοίξει τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο κοινό για να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση. Έχουμε στη σειρά την περίφημη συνέντευξη της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Panorama τον Νοέμβριο του 1995 η οποία αποτέλεσε το υλικό ενός ολόκληρου επεισοδίου στην εν λόγω σεζόν. Στην εκπομπή διάρκειας σχεδόν μιας ώρας, είπε στον Μάρτιν Μπασίρ του BBC για τη σχέση της με τον πρίγκιπα Κάρολο και την πεποίθησή της ότι «ήμασταν τρεις σε αυτόν τον γάμο». Είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς, η δε συνέντευξη συμβαίνει σε παράλληλη δράση με μια συναυλία την οποία παρακολουθεί η βασίλισσα και όλη η βασιλική οικογένεια.

 

Ολόκληρο επεισόδιο πραγματεύεται το τελικό διαζύγιο του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τη βοήθεια του πρωθυπουργό Μέιτζορ. Το δέκατο επεισόδιο  έχει τον υπαινικτικό τίτλο «παροπλισμός» που αφορά την βασιλική θαλαμηγό. Φαίνεται όμως ότι ο παροπλισμός αφορά ολόκληρη τη μοναρχία, μια και σε τηλεοπτικές εκπομπές και σε μετρήσεις της κοινής γνώμης διαπιστώνεται η αντιδημοφιλία της βασιλείας και κυρίως του πρίγκιπα Κάρολου, ιδίως μετά τα δηλητηριώδη βέλη που εξαπέλυσε η Νταϊάνα εναντίον του. Αξίζει να αναφερθούμε στο 3ο επεισόδιο της σειράς και στη σκηνή στην ο οποία ο πατήρ Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ συναντιέται με την Νταϊάνα σε αγώνες ιπποδρομίας τους οποίους χρηματοδοτεί ο ίδιος για να καθίσει δίπλα στην βασίλισσα. Η σκηνή είναι βουτηγμένη στην ειρωνεία και το χιούμορ και δίνει ωραίες ανάσες στο  « The Crown», θα μπορούσε να είναι οδηγός και για τα επόμενα επεισόδια αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Αντίθετα ο νέος κύκλος επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς μοιάζει να έχει εξαντλήσει την δυναμική της και τη σφριγηλότατα της. Δεν λείπουν τα γεγονότα, τα θέματα και τα περιστατικά πάνω στα οποία στηρίζεται η σειρά, λείπει όμως η καινούργια αντιμετώπιση και η ανανεωμένη ματιά. Μειώνεται δραματικά το ενδιαφέρον στην εν λόγω σεζόν και πράγματα και αφηγήσεις που είχαν ενδιαφέρον στις τέσσερις πρώτες σεζόν στην πέμπτη ατονούν, κουράζουν και επαναλαμβάνονται. Η γραμμική αφήγηση των γεγονότων συντείνει σ’ αυτήν την κατεύθυνση και η υπερπλήρωση παίρνει μερίδιο από το ενδιαφέρον και την προσήλωση στα τεκταινόμενα του στέμματος. Φαίνεται ότι η επανάληψη αφυδατώνει σιγά – σιγά το Crown και το χτυπά με το μικρόβιο της ελεγχόμενης μεν αδιαφορίας δε, η οποία όμως οδηγεί στον μαρασμό και την κούραση. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια σειρά η οποία στηρίζεται σε ιστορικές αναδρομές και πραγματικά γεγονότα δεν έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει δραματικές ανατροπές, σεναριακές εκπλήξεις και εντυπωσιακές αλλαγές για να απορροφήσει την κούραση της επανάληψης και η οποία μοιραία οδηγεί την υποβάθμιση του ενδιαφέροντος. Το ερώτημα είναι πώς θα υποδεχτεί το κοινό την 6η περίοδο της σειράς. Ο Πίτερ Μόργκαν είχε αρχικά ανακοινώσει ότι η πέμπτη σεζόν θα ήταν η τελευταία του «The Crown», αργότερα άλλαξε γνώμη, επιβεβαιώνοντας ότι θα υπάρξει και έκτη σεζόν. «Καθώς αρχίσαμε να συζητάμε τις ιστορίες για τον πέμπτο κύκλο, σύντομα έγινε σαφές ότι για να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της ιστορίας θα έπρεπε να επιστρέψουμε στο αρχικό σχέδιο και να κάνουμε έξι σεζόν», δήλωσε ο Μόργκαν. Αυτά όμως θα τα δούμε αν δικαιώνονται ή όχι  όταν με το καλό, αρχίσουν να προβάλλονται τα πρώτα επεισόδια. Καταλήγοντας για 5η σεζόν του «The Crown» φαίνεται ότι η «στέψη» της Ιμέλντα Στόντον ως Ελισάβετ, μετά τις Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν, δεν στέφεται και με την μεγαλύτερη επιτυχία κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί η πρώτη είναι υποδεέστερη ηθοποιός από τις άλλες δύο, αλλά μέσα στην  μερική καθίζηση της 5ης σεζόν, παρασύρεται και η  Ιμέλντα Στόντον στη μετριότητα, η οποία ούτως ή άλλως επιλέγει να αποφύγει παντελώς τις μιμήσεις κι έτσι μένει να υποδύεται μια μικροαστή ευγενική κυρία, η οποία προσιδιάζει με κυρία των τιμών της βασίλισσας αλλά όχι με την ίδια τη βασίλισσα.

Η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι εμφανισιακά πλησιάζει την πριγκίπισσα όσο καμιά άλλη, αλλά η μίμηση ξεφεύγει από κάθε όριο, όπως ξεφεύγει και η Νταϊάνα του 5ου επεισοδίου του στέμματος και φαντάζει λαϊκίστρια δεύτερης διαλογής, η οποία έχει μόνο ένα σκοπό να πλήξει την βασιλική οικογένεια με κάθε κόστος και με οποιοδήποτε μέσο.  

Μετά από τέσσερις περιόδους το The Crown είναι αλήθεια ότι δύσκολα δεν θα κούραζε κι από τη στιγμή μάλιστα που όλα όσα προβάλλονται στην οθόνη μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων των τελευταίων χρόνων, έχει εξατμιστεί η μαγεία της παρακολούθησης. Ακόμα η δημιουργική ανάμιξη της ιστορίας, της έμπνευσης των δημιουργών, της φαντασίας και του ντοκουμέντου που κυριαρχούσε στις τέσσερις προηγούμενες περιόδους, περιορίστηκε στην τελευταία, στην ρεπορταζιακού τύπου ρηχή απεικόνιση αμφιλεγόμενων περιστατικών, χωρίς ενδιαφέρον και δραματική ανέλιξη. Οι κραδασμοί που δέχεται το στέμμα στη Μεγάλη Βρετανία όπως αποτυπώνονται στη 5η σεζόν της σειράς είναι μεγάλοι και καλό θα είναι αυτοί που νοιάζονται για την παράδοση της βρετανικής μοναρχίας και για την αποδοχή της στο λαό να προσέξουν λίγο τα λόγια του Λάο Τσε  «Τους μεγάλους ηγέτες ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες ο λαός τους αγαπά και τους εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί».

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα