Κυριακή 14 Απριλίου 2024
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Το κράξιμο του κόρακα»

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Νικολέττα Κατσιδήμα – Λάγιου (*)

Ήταν γείτονές μας για περίπου δέκα χρόνια. Κατάγονταν από ένα χωριό κοντά στους Αγίους Σαράντα κι ήταν από τους πρώτους που ήρθαν στην Ελλάδα για μία καλύτερη τύχη. Νοίκιασαν το παλιό, πέτρινο σπίτι στο τέλος του δρόμου, που τώρα δεν υπάρχει πια, και ρίχτηκαν στη δουλειά. Ο παππούς της οικογένειας είχε εντυπωσιαστεί που σπούδαζα τα “αρχαία”.

Με ρώταγε συχνά για το τι είχαν πει οι “παλιοί”. Είχε μεγάλη δίψα και μια κρουστή, κρυστάλλινη περηφάνια. Όταν έμαθε πως ορκίστηκα ήρθε στο σπίτι μας επίσκεψη. Φορούσε το σακάκι του κι όχι την πλεχτή ζακέτα που έβαζε τις καθημερινές. Η μάνα μου του έβγαλε γλυκό και τσίπουρο στον καλό μας τον δίσκο. Αυτόν που φύλαγε στη σερβάντα κι ήταν προικιό από τη δική της τη μάνα. Μου τον έδωσε να τον πάω εγώ. Ο παππούς κεράστηκε, ευχήθηκε καλή σταδιοδρομία και μετά μιλήσανε λίγο με τον πατέρα μου για την “κατάσταση” καθισμένοι στη βεράντα. Φεύγοντας είπε πως μου έχει ένα δώρο για το πτυχίο. Έβγαλε από το σακάκι του ένα διπλωμένο μαντήλι κι ανοίγοντάς το φάνηκε ένα παλιό ρολόι τσέπης, από αυτά που τα κρέμαγαν με αλυσιδίτσα στο γιλέκο. Αλυσίδα τώρα δεν υπήρχε. Ούτε τζάμι, ούτε δείκτες. Κι από την επιχρύσωση, ελάχιστα υπολείμματα είχαν μείνει. Ένα ρολόι που δε μέτραγε πια τον χρόνο. Μέτραγε όμως το πολύτιμο με άλλα, δικά του καράτια. Ένας Έλληνας στρατιώτης στον πόλεμο του ’40 το είχε δώσει στον πατέρα του κι ο πατέρας του το άφησε σε αυτόν. Δεν μπορούσα να το δεχτώ.. Δε σήκωνε κουβέντα. Θυμάμαι πως παίρνοντάς το στα χέρια μου, η πρώτη αίσθηση που είχα ήταν η έκπληξη για το πόσο βαρύ ήταν. Το βάρος της Ελλάδας, σκέφτηκα. Αυτής που κείται εκτός των συμφωνημένων με χίλιες δυο υποχωρήσεις κι αδικίες συνόρων, της εντός όμως πάντα των συνόρων της ψυχής.

Την ίδια Ελλάδα, με τα ίδια καράτια και το ίδιο βάρος, είδα να αναδύεται από το βιβλίο του Βαγγέλη Ζαφειράτη “Το κράξιμο του κόρακα”.

Υπάρχει μια ιερότητα κι ένα βάθος στο άρρητο όταν βρίσκει πράξεις δυνατές μέσα στην αφοπλιστική απλότητά τους για να εκφραστεί. Και σε αυτήν τη συλλογή διηγημάτων, αυτό το άρρητο είναι που πυροδοτεί τη συγκίνηση. Πρόκειται για διηγήματα εμπνευσμένα από τη ζωή των Ελλήνων στη Βόρεια Ήπειρο, διηγήματα γεμάτα ποίηση. Υπόκεινται στην ωραία μοίρα των πεζών που γράφονται από σπουδαίους ποιητές.

Ροή ειδήσεων

Advertisement