Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ρόδος: Το νησί του ήλιου και του πολιτισμού-Tης Νίκης Ευσταθοπούλου  

ME AΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Νίκη Ευσταθοπούλου, φιλόλογος στο Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας

Στο άκουσμά της άλλοι σκέφτονται μαγευτικές παραλίες και πλήθος τουριστών, άλλοι το ξακουστό νησί των ιπποτών και άλλοι απλά ότι είναι πολύ μακριά. Έτσι και ’γώ ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα μαζί πριν επισκεφθώ το νησί της Ρόδου στην αρχή της τουριστικής περιόδου, την πρώτη εβδομάδα του Απρίλη. Σκοπός επίσκεψης: εκπαιδευτικός. Τρόπος προσέγγισης του προορισμού: αεροπορικώς. Παρέα: οι συνάδελφοι και οι μαθητές μου απ’ το Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας.

Αλλά δεν μπορώ να πω, η Ρόδος μάς καλοδέχθηκε: ζέστη, ήλιος τόσος ώστε να μην καείς (για μένα αποτελεί πρόβλημα), λίγοι τουρίστες και πολλοί φιλικοί και κατατοπιστικοί ντόπιοι. Στάση πρώτη: το Αρχαιολογικό Μουσείο που στεγάζεται στο Νοσοκομείο των Ναϊτών Ιπποτών. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1440, αλλά τελείωσε επί Μεγάλου Μαγίστρου d’ Aubusson στα 1489. Αν και Νοσοκομείο τού τότε έχει ανέσεις, όπως προσωπικό τζάκι σε κάθε δωμάτιο, αλλά και τεράστιες αίθουσες για τους όχι τόσο VIP ασθενείς. Πλήθος ψηφιδωτά, άριστα συντηρημένα, μαζί με κήπους και μικρές λιμνούλες με ψαράκια. Αυτό το Νοσοκομείο, δηλαδή, είχε λίγ’ απ’ όλα.

Στο μεταξύ, η αύρα της Παλιάς Πόλης σε σαγηνεύει, σε απορροφά. Σε λιγότερο από 24 ώρες ξέραμε όλοι την πύλη Αμπουάζ, ξέραμε σε ποιο στενό του ιπποτικού Κάστρου να στρίψουμε για να βρεθούμε στο λιμάνι, αλλά και ποια φιλόξενα λιθόστρωτα σοκάκια θα σε οδηγούσαν στη νέα πόλη. Χθες και σήμερα, σφιχταγκαλιασμένα, δεν έκαναν το ένα χωρίς το άλλο… Και ’μείς, οι ξέμαθοι της Πάτρας, προσαρμοστήκαμε σαν παλιοί γνώριμοι. Περνούσαμε κάθε μέρα την τάφρο του Κάστρου, προσέχοντας τ’ αμάξια και τα μηχανάκια που διέσχιζαν τις σκοτεινές στοές, αγνοώντας τους πεζούς και τους τουρίστες.

Μέρα δεύτερη, μικρή στάση στην Παναγία την Τσαμπίκα. Η σύνδεση της Ρόδου με την Κύπρο, τα δύο νησιά σαν μεσοπέλαγα ομορφοντυμένες κόρες κονταροχτυπιούνται για την εικόνα της Παναγίας, έτσι λέει ο θρύλος. Οι Κύπριοι την παίρνουν στη Μονή του Κύκκου, αλλά το βράδυ η εικόνα γυρνάει μόνη της στη Ρόδο, κοντά στην περιοχή του Αρχαγγέλου. Τρεις φορές έγινε το θαύμα, μέχρι που οι άνθρωποι το δεχτήκανε. Η Παναγιά θ’ αποφασίσει πού θα μείνει κι έμεινε για πάντα στη Ρόδο. Και επειδή οι «άπιστοι» ποτέ δεν λείπουν, τη δεύτερη φορά που η εικόνα μεταφέρθηκε στην Κύπρο έκαψαν το ξύλο της εικόνας από πίσω, για να ξέρουν αν γυρίζει η αυθεντική ή αντίγραφό της. Αλλά φευ, τελικά η αυθεντική γύρισε και πάλι πίσω. Και έτσι, εγκαταστάθηκε πια σε ένα όμορφο ύψωμα με φοβερή θέα και έρχονται οι πιστοί να την προσκυνήσουν, κυρίως οι γυναίκες που δυσκολεύονται να τεκνοποιήσουν. Και αν δεν το ξέρετε, η Ρόδος έχει πολλούς Τσαμπίκους και Τσαμπίκες (σαν να λέμε Παναγιώτης και Παναγιώτα), που συνεχίζουν να τιμούν την «τσάμπα», τη φλόγα στη ροδίτικη διάλεκτο, που οδήγησε στην ανακάλυψη της Παναγιάς.

Η επίσκεψη συνεχίστηκε στη μαγευτική Λίνδο. Με λίγα λόγια, οι αρχαίοι είχαν έμπνευση και γούστο. Ατενίζεις τα χώματα της Μικράς Ασίας, βλέπεις μπλε όσο φτάνει το μάτι και σκεπτόμενος αμυντικά, όποιο εχθρικό καράβι και να πλησίαζε φαίνεται από απόσταση. Ναι, αυτό το καράβι που είναι σκαλισμένο στο βράχο, τριήρης σωστή και απέριττη. Ο αρχαίος ναός στον βράχο δεσπόζει ακόμα, αλλά δίπλα του βλέπεις και τη μεσαιωνική εκκλησία. Ίδιος χώρος, άλλα υλικά μα στόχος ο ίδιος «αν δε δοξάσεις τον Θεό από εδώ πάνω; Αν δεν δεχτείς ότι αυτή η ομορφιά είναι θεόσταλτη και πρέπει να τη λατρεύουμε, τότε πού αλλού;». Κατεβαίνοντας τον βράχο, βαδίζοντας στα πλακόστρωτα σοκάκια δίπλα στους ασπρισμένους τοίχους, θα μπούμε σε ένα μαγαζί-παραδοσιακό σπίτι. Διατηρημένο καλά με το ξύλο να δεσπόζει στον χώρο, αλλά και το πλακόστρωτο, ψηφιδωτό φτιαγμένο βοτσαλάκι βοτσαλάκι. Σ’ εντυπωσιάζει το σχέδιο, αλλά και το ότι δεν υπάρχει ίχνος ενωτικού υλικού, απλά χώμα και μεράκι. Κι αν πειράξεις και βγάλεις μια πετρούλα, πάει και το μωσαϊκό και το σχέδιο! Συναρμογή, πρακτικότητα και ομορφιά: να τι λείπει στις μέρες μας!

Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε τον επονομαζόμενο Λόφο του Μόντε Σμιθ, την αρχαία ακρόπολη της Ρόδου που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο. Διασχίζοντας με τα πόδια από το μικρό σχετικά αμφιθέατρο και το όμορφο στάδιο του Διαγόρα, περνώντας μέσα από τον οικισμό, θαυμάζοντας τους κίονες του ναού του Πύθιου Απόλλωνα, σκέφτεσαι ότι σίγουρα οι Αρχαίοι ήξεραν να χτίζουν τις πόλεις τους «γεωκλιματικά»: φως, αέρας, προσανατολισμός στη θάλασσα, το μέρος ακόμη και σήμερα είναι τόσο ευλογημένο και όμορφο, κατάφυτο από ελιές και λουλουδάκια. Άντε να βρεις τώρα γειτονιά μέσα σε πόλη που να τα έχει όλα αυτά! Γι’ αυτό και ο εκκεντρικός διοικητής των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων στα τέλη του 18ου αιώνα, Σερ Σίντνεϋ Σμιθ, εγκατέστησε εδώ το παρατηρητήριό του. Παρακολουθούσε όλες τις κινήσεις φίλων και αντιπάλων δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποιο καλύτερο μέρος μπορούσε να βρει;

Στάση τελευταία, αν όχι η πιο σημαντική, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, πρακτικά το Διοικητήριο της Ρόδου απ’ το 1309. Τότε το νησί κατελήφθη από Σταυροφόρους, συγκεκριμένα από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι γνωστοί ως Ιωαννίτες ή Ναΐτες Ιππότες. Στα 1522 το νησί καταλαμβάνουν οι Οθωμανοί, το κτίριο ήταν ήδη μισοκατεστραμμένο από την πολιορκία και εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, τη φθορά. Ευτυχώς, θα ανακατασκευαστεί και θα ζήσει τη δεύτερή του δόξα, όταν το νησί περιέρχεται στα χέρια των Ιταλών το 1912. Οι Ιταλοί αναστήλωσαν το σημαντικό αυτό μνημείο, σεβόμενοι όμως τον χαρακτήρα του και εμπλουτίζοντάς το. Θαυμάσαμε τα ελληνιστικά ψηφιδωτά που μεταφέρθηκαν από την Κω και κοσμούν το Παλάτι, αλλά και τις νεότερες στολές Ιπποτών από τη Μάλτα, ενώ ακριβά έπιπλα-αντίκες κοσμούν τα πάμπολλα δωμάτιά του. Το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι το χρησιμοποιεί και πάλι ως Διοικητήριο, γι’ αυτό και ο επισκέπτης θα βρει ακόμη και το όνομα του Μουσολίνι σε κάποια από τις εντοιχισμένες επιγραφές. Αναρωτιέμαι πόσοι σημαντικοί αξιωματούχοι και επισκέπτες φιλοξενήθηκαν εδώ, πόσες συνεδριάσεις, πόσες σημαντικές αποφάσεις έγιναν μέσα σ’ αυτούς τους τοίχους. Τι θα είχαν να μας πουν οι τοίχοι αν μιλούσαν;

Αλλά κάπου εκεί, το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε. Φυσικά τέσσερεις μέρες δεν έφτασαν. Η Ρόδος έχει τόσα ακόμη να δεις, ν’ απολαύσεις, να γευτείς. Όμως, ήταν μια καλή πρόγευση και υπόσχεση για την επόμενη επίσκεψή μας. Μαθητές και εκπαιδευτικοί γεμίσαμε μπαταρίες, φορτώσαμε αναμνήσεις και εμπνευστήκαμε από το παρελθόν και το παρόν του τόπου μας για το μέλλον.

Εις το επανιδείν λοιπόν για παραλίες, νυχτερινή ζωή και περισσότερα ροδίτικα αξιοθέατα.

Ατενίζοντας το Αιγαίο από την Ακρόπολη της Λίνδου

Διασχίζοντας τη μεσαιωνική τάφρο της Παλιάς Πόλης

Εικόνα από την είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου

Η μαγευτική εικόνα του λιμανιού το σούρουπο

 

(από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Γνώμη” 15/5/2022)

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Άποψη: Ανατολίτικα παζάρια στον… δυτικό κόσμο

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

O Ερντογάν έπαιξε τα χαρτιά του όλες τις προηγούμενες μέρες, ανεβάζοντας στα ύψη το θερμόμετρο της έντασης με την Ελλάδα, αλλά και με το ίδιο το ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας απεγνωσμένα μία «νίκη» που θα τον αναβάθμιζε στα μάτια της κοινής γνώμης στην Τουρκία ή τουλάχιστον, θα του έδινε το δικαίωμα να πανηγυρίσει.

Και όλα δείχνουν, ότι εκμεταλλευόμενος την ανάγκη που έχει προκαλέσει στο ΝΑΤΟ η ρωσική απειλή, πέτυχε αυτή τη νίκη, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο. Και θα δούμε και ως προς την ουσία…

Η επικοινωνιακή νίκη ήταν η υπογραφή μίας συμφωνίας με τις δύο χώρες που είναι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, σχετικά με κάποιες οργανώσεις που θεωρούνται ως τρομοκρατικές στην Τουρκία και βέβαια, η συνάντηση με τον Μπάϊντεν.

Έτσι, τα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία μπορούν να πανηγυρίσουν, να αναδείξουν τον Ερντογάν ως «τροπαιοφόρο» και σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για τους πολίτες στην Τουρκία, να επιχειρήσουν ένα «λίφτινγκ» στο πρόσωπο του Προέδρου της Τουρκίας.

Ποιά φαίνεται όμως να είναι η αλήθεια και η ουσία;

Ότι για ακόμα μία φορά, η Τουρκία τραβάει το σκοινί μέχρι εκεί που γνωρίζει ότι δεν θα σπάσει. Σκληρό παζάρι και πολλά λόγια, αλλά την κρίσιμη ώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει για να μην εκτεθεί. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το κατηγορήσει απριόρι. Μπορεί εμείς, ως Έλληνες, να μιλάμε για «ανατολίτικα παζάρια», για «επιτήδειες ουδετερότητες» και να ξέρουμε ότι η Τουρκία αποτελεί μία χώρα που βρίσκεται με το ένα πόδι στην δύση και με το άλλο στην ανατολή. Αυτό είναι κάτι που το ξέρουν και οι άλλοι. Όμως, η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας είναι επίσης πολύ σημαντική και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι Τούρκοι διαχρονικά το εκμεταλλεύονται καλύτερα από εμάς. Και αυτό ακριβώς, κάνει ακόμα μεγαλύτερη την επιτυχία της σημερινής κυβέρνησης, που έχει μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά σε ζήτημα της Ευρώπης (και της Δύσης συνολικότερα) έχοντας στο πλευρό της ισχυρές φωνές σε όλες τις τουρκικές προκλήσεις, είτε αφορούν τις ορδές μεταναστών στον Έβρο, είτε την τουρκολιβυκή ΑΟΖ, είτε τις τελευταίες «κραυγές» περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, κρατάμε την… αφωνία του Ερντογάν για τα ελληνοτουρκικά. Αλλά δεν πρέπει να εφησυχάσουμε. Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και άλλα «επεισόδια», καθώς ο Ερντογάν δεν κέρδισε ακόμα τις εκλογές…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Στην τρίτη φάση της πανδημίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο κορωνοιός είναι πάντα εδώ και από καιρό σε καιρό, φροντίζει να μας το… θυμίζει. Και μας το θυμίζει κάθε φορά που εμείς ρίχνουμε τις «ασπίδες» και παραδιδόμαστε στην ανεμελιά.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στις μέρες μας, εν μέσω θέρους. Μία νέα σημαντική αύξηση κρουσμάτων, που δεν έχει σημασία σε ποια παραλλαγή ή υποπαραλλαγή οφείλεται. Γιατί, τελικά, οφείλεται μόνο στο γεγονός πως η άρση των περιοριστικών μέτρων της Πολιτείας συνδυάστηκε με μία ισχυρή αίσθηση «νέας ελευθερίας» σε ατομικό επίπεδο.

Κακά τα ψέματα. Δεν ζούμε στην πρώτη φάση της πανδημίας, τότε που αγνοούσαμε σχεδόν ολοκληρωτικά τον «εχθρό» και βλέποντας να δημιουργεί θύματα, προσπαθούσαμε να τον αποφύγουμε κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια μας.

Δεν ζούμε ούτε καν στη δεύτερη φάση της πανδημίας, τότε που άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα εμβόλια και με αδημονία, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα περίμενε ως σωτηρία.

Ζούμε πλέον σε μία τρίτη φάση της πανδημίας, κατά την οποία η επιστήμη έχει αποκωδικοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τον ιό και όλοι έχουμε καταλάβει πως τα εμβόλια δεν σηματοδοτούν το τέλος της πανδημίας.

Ό,τι συνέβη μέχρι τώρα, ήταν μία πορεία γνώσης της ανθρωπότητας. Με σωστές και λανθασμένες αποφάσεις. Και κατά τη γνώμη μας, με ισχυροποίηση της άποψης ότι μόνο η αλήθεια της επιστήμης μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο απέναντι σε τέτοιου είδους μεγάλες απειλές.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όμως ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει πολλά ακόμα. Δεν ξέρει ούτε καν τους οργανισμούς που βρίσκονται τριγύρω του. Και κάθε φορά, ξεκινάει να βαδίζει στα τυφλά, σε έναν μακρύ δρόμο προς τη γνώση.

Θα ήταν ευχής έργο, αυτή η αίσθηση να υπάρχει σε όλους μας, δηλαδή σε κάθε πολίτη. Και όχι μόνο στους ερευνητές και του επιστήμονες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης. Γιατί εάν είχαμε όλοι συνειδητοποιήσει αυτή τη μακρά και δύσκολη πορεία γνώσης του ανθρώπου προς τη γνώση, τότε μάλλον θα ήμασταν λιγότερο ανέμελοι και ίσως πιο υπεύθυνοι για τον εαυτό μας και τους άλλους, γύρω μας.

Ο άνθρωπος όμως είναι ένα ον που κάνει λάθη. Και ξανακάνει. Και ξανακάνει… Μέχρι τελικά να μάθει από τα λάθη του. Οπότε, ας μην είμαστε και πολύ αυστηροί με τους εαυτούς μας και την ανθρώπινη φύση μας.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια ζωή στην άρνηση

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά να κλαίνε. Κάποιοι σε απόγνωση, να φωνάζουν, άλλοι να δακρύζουν. Και κάπου παραπέρα, παραταγμένες δυνάμεις των ΜΑΤ.

Αυτό ήταν το σκηνικό που στήθηκε μια μέρα εδώ και πολλά χρόνια στη Μυρτιά Αιγίου, όπου κάτοικοι είχαν αναγάγει σε ζήτημα ζωής και θανάτου τη (μη) λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή τους.

Οι άνδρες των ΜΑΤ διατάχθηκαν κάποια στιγμή να προχωρήσουν, να σπάσουν τον κλοιό των κατοίκων και να ανοίξουν τον δρόμο στα συνεργεία για να ξεκινήσουν το έργο της εγκατάστασης. Εκείνη τη στιγμή το… δράμα κορυφώθηκε, χωρίς ευτυχώς παραπέρα παρατράγουδα.

Ο εκεί βιολογικός καθαρισμός έγινε και λειτουργεί με τα γνωστά ευεργετικά αποτελέσματα, όπως άλλωστε και όλοι ανά την Ελλάδα, σε αρκετά μέρη της οποίας, επίσης, τοπικές κοινωνίες αντιδρούν στην εγκατάσταση τους.

Κάτι ανάλογο βιώνουμε στις μέρες μας με τις ανεμογεννήτριες, που πήραν στο κάδρο της άρνησης τη θέση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας.

Προχθές, λοιπόν, ήταν οι βιολογικοί καθαρισμοί, χθες οι κεραίες, σήμερα οι ανεμογεννήτριες, αύριο θα είναι κάτι άλλο, νέο, που θα αντιμετωπίζεται με έντονη επιφύλαξη, έως και εχθρότητα.

Είναι ένας συνδυασμός άγνοιας, πολιτικής σκοπιμότητας και στενής τοπικιστικής αντίληψης, μπολιασμένης με γερές δόσεις ατομικού συμφέροντος, που πυροδοτεί τις σημερινές αντιδράσεις για τις ανεμογεννήτριες. Και για να μην πάμε μακριά, να υπενθυμίσουμε ότι μετά από τις περυσινές, καταστροφικές, πυρκαγιές, στα ανέλεγκτα (και ανεξέλεγκτα) μέσα κοινωνικής δικτύωσης διοχετεύθηκε και ανακυκλώθηκε ο ισχυρισμός ότι αυτές ήταν το αποτέλεσμα εμπρησμών, ώστε στη συνέχεια, στις καμένες εκτάσεις, να εγκατασταθούν αιολικά πάρκα!

Βιώνοντας τις επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης, με τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος να εκτοξεύονται στα ύψη, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μια χώρα προικισμένη με ήλιο και αέρα.

Ως εκ τούτου, η στροφή μας στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι μονόδρομος, ώστε να εξασφαλίσουμε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και την ενεργειακή αυτονομία μας. Χρειάζεται να διαθέτεις υψηλό δείκτη νοημοσύνης για να αντιληφθείς το προφανές;

Σε πολλές περιπτώσεις, πάντως, η απάντηση δίνεται από την οργισμένη αντίδραση κάποιου για τον «τσουχτερό» λογαριασμό της ΔΕΗ ή άλλου παρόχου ενέργειας, όταν δεν κρίνει σκόπιμο να έχει στο σπίτι του ηλιακό θερμοσίφωνα, αν και μπορεί.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα