Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ρόδος: Το νησί του ήλιου και του πολιτισμού-Tης Νίκης Ευσταθοπούλου  

ME AΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Νίκη Ευσταθοπούλου, φιλόλογος στο Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας

Στο άκουσμά της άλλοι σκέφτονται μαγευτικές παραλίες και πλήθος τουριστών, άλλοι το ξακουστό νησί των ιπποτών και άλλοι απλά ότι είναι πολύ μακριά. Έτσι και ’γώ ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα μαζί πριν επισκεφθώ το νησί της Ρόδου στην αρχή της τουριστικής περιόδου, την πρώτη εβδομάδα του Απρίλη. Σκοπός επίσκεψης: εκπαιδευτικός. Τρόπος προσέγγισης του προορισμού: αεροπορικώς. Παρέα: οι συνάδελφοι και οι μαθητές μου απ’ το Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας.

Αλλά δεν μπορώ να πω, η Ρόδος μάς καλοδέχθηκε: ζέστη, ήλιος τόσος ώστε να μην καείς (για μένα αποτελεί πρόβλημα), λίγοι τουρίστες και πολλοί φιλικοί και κατατοπιστικοί ντόπιοι. Στάση πρώτη: το Αρχαιολογικό Μουσείο που στεγάζεται στο Νοσοκομείο των Ναϊτών Ιπποτών. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1440, αλλά τελείωσε επί Μεγάλου Μαγίστρου d’ Aubusson στα 1489. Αν και Νοσοκομείο τού τότε έχει ανέσεις, όπως προσωπικό τζάκι σε κάθε δωμάτιο, αλλά και τεράστιες αίθουσες για τους όχι τόσο VIP ασθενείς. Πλήθος ψηφιδωτά, άριστα συντηρημένα, μαζί με κήπους και μικρές λιμνούλες με ψαράκια. Αυτό το Νοσοκομείο, δηλαδή, είχε λίγ’ απ’ όλα.

Στο μεταξύ, η αύρα της Παλιάς Πόλης σε σαγηνεύει, σε απορροφά. Σε λιγότερο από 24 ώρες ξέραμε όλοι την πύλη Αμπουάζ, ξέραμε σε ποιο στενό του ιπποτικού Κάστρου να στρίψουμε για να βρεθούμε στο λιμάνι, αλλά και ποια φιλόξενα λιθόστρωτα σοκάκια θα σε οδηγούσαν στη νέα πόλη. Χθες και σήμερα, σφιχταγκαλιασμένα, δεν έκαναν το ένα χωρίς το άλλο… Και ’μείς, οι ξέμαθοι της Πάτρας, προσαρμοστήκαμε σαν παλιοί γνώριμοι. Περνούσαμε κάθε μέρα την τάφρο του Κάστρου, προσέχοντας τ’ αμάξια και τα μηχανάκια που διέσχιζαν τις σκοτεινές στοές, αγνοώντας τους πεζούς και τους τουρίστες.

Μέρα δεύτερη, μικρή στάση στην Παναγία την Τσαμπίκα. Η σύνδεση της Ρόδου με την Κύπρο, τα δύο νησιά σαν μεσοπέλαγα ομορφοντυμένες κόρες κονταροχτυπιούνται για την εικόνα της Παναγίας, έτσι λέει ο θρύλος. Οι Κύπριοι την παίρνουν στη Μονή του Κύκκου, αλλά το βράδυ η εικόνα γυρνάει μόνη της στη Ρόδο, κοντά στην περιοχή του Αρχαγγέλου. Τρεις φορές έγινε το θαύμα, μέχρι που οι άνθρωποι το δεχτήκανε. Η Παναγιά θ’ αποφασίσει πού θα μείνει κι έμεινε για πάντα στη Ρόδο. Και επειδή οι «άπιστοι» ποτέ δεν λείπουν, τη δεύτερη φορά που η εικόνα μεταφέρθηκε στην Κύπρο έκαψαν το ξύλο της εικόνας από πίσω, για να ξέρουν αν γυρίζει η αυθεντική ή αντίγραφό της. Αλλά φευ, τελικά η αυθεντική γύρισε και πάλι πίσω. Και έτσι, εγκαταστάθηκε πια σε ένα όμορφο ύψωμα με φοβερή θέα και έρχονται οι πιστοί να την προσκυνήσουν, κυρίως οι γυναίκες που δυσκολεύονται να τεκνοποιήσουν. Και αν δεν το ξέρετε, η Ρόδος έχει πολλούς Τσαμπίκους και Τσαμπίκες (σαν να λέμε Παναγιώτης και Παναγιώτα), που συνεχίζουν να τιμούν την «τσάμπα», τη φλόγα στη ροδίτικη διάλεκτο, που οδήγησε στην ανακάλυψη της Παναγιάς.

Η επίσκεψη συνεχίστηκε στη μαγευτική Λίνδο. Με λίγα λόγια, οι αρχαίοι είχαν έμπνευση και γούστο. Ατενίζεις τα χώματα της Μικράς Ασίας, βλέπεις μπλε όσο φτάνει το μάτι και σκεπτόμενος αμυντικά, όποιο εχθρικό καράβι και να πλησίαζε φαίνεται από απόσταση. Ναι, αυτό το καράβι που είναι σκαλισμένο στο βράχο, τριήρης σωστή και απέριττη. Ο αρχαίος ναός στον βράχο δεσπόζει ακόμα, αλλά δίπλα του βλέπεις και τη μεσαιωνική εκκλησία. Ίδιος χώρος, άλλα υλικά μα στόχος ο ίδιος «αν δε δοξάσεις τον Θεό από εδώ πάνω; Αν δεν δεχτείς ότι αυτή η ομορφιά είναι θεόσταλτη και πρέπει να τη λατρεύουμε, τότε πού αλλού;». Κατεβαίνοντας τον βράχο, βαδίζοντας στα πλακόστρωτα σοκάκια δίπλα στους ασπρισμένους τοίχους, θα μπούμε σε ένα μαγαζί-παραδοσιακό σπίτι. Διατηρημένο καλά με το ξύλο να δεσπόζει στον χώρο, αλλά και το πλακόστρωτο, ψηφιδωτό φτιαγμένο βοτσαλάκι βοτσαλάκι. Σ’ εντυπωσιάζει το σχέδιο, αλλά και το ότι δεν υπάρχει ίχνος ενωτικού υλικού, απλά χώμα και μεράκι. Κι αν πειράξεις και βγάλεις μια πετρούλα, πάει και το μωσαϊκό και το σχέδιο! Συναρμογή, πρακτικότητα και ομορφιά: να τι λείπει στις μέρες μας!

Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε τον επονομαζόμενο Λόφο του Μόντε Σμιθ, την αρχαία ακρόπολη της Ρόδου που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο. Διασχίζοντας με τα πόδια από το μικρό σχετικά αμφιθέατρο και το όμορφο στάδιο του Διαγόρα, περνώντας μέσα από τον οικισμό, θαυμάζοντας τους κίονες του ναού του Πύθιου Απόλλωνα, σκέφτεσαι ότι σίγουρα οι Αρχαίοι ήξεραν να χτίζουν τις πόλεις τους «γεωκλιματικά»: φως, αέρας, προσανατολισμός στη θάλασσα, το μέρος ακόμη και σήμερα είναι τόσο ευλογημένο και όμορφο, κατάφυτο από ελιές και λουλουδάκια. Άντε να βρεις τώρα γειτονιά μέσα σε πόλη που να τα έχει όλα αυτά! Γι’ αυτό και ο εκκεντρικός διοικητής των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων στα τέλη του 18ου αιώνα, Σερ Σίντνεϋ Σμιθ, εγκατέστησε εδώ το παρατηρητήριό του. Παρακολουθούσε όλες τις κινήσεις φίλων και αντιπάλων δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποιο καλύτερο μέρος μπορούσε να βρει;

Στάση τελευταία, αν όχι η πιο σημαντική, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, πρακτικά το Διοικητήριο της Ρόδου απ’ το 1309. Τότε το νησί κατελήφθη από Σταυροφόρους, συγκεκριμένα από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι γνωστοί ως Ιωαννίτες ή Ναΐτες Ιππότες. Στα 1522 το νησί καταλαμβάνουν οι Οθωμανοί, το κτίριο ήταν ήδη μισοκατεστραμμένο από την πολιορκία και εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, τη φθορά. Ευτυχώς, θα ανακατασκευαστεί και θα ζήσει τη δεύτερή του δόξα, όταν το νησί περιέρχεται στα χέρια των Ιταλών το 1912. Οι Ιταλοί αναστήλωσαν το σημαντικό αυτό μνημείο, σεβόμενοι όμως τον χαρακτήρα του και εμπλουτίζοντάς το. Θαυμάσαμε τα ελληνιστικά ψηφιδωτά που μεταφέρθηκαν από την Κω και κοσμούν το Παλάτι, αλλά και τις νεότερες στολές Ιπποτών από τη Μάλτα, ενώ ακριβά έπιπλα-αντίκες κοσμούν τα πάμπολλα δωμάτιά του. Το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι το χρησιμοποιεί και πάλι ως Διοικητήριο, γι’ αυτό και ο επισκέπτης θα βρει ακόμη και το όνομα του Μουσολίνι σε κάποια από τις εντοιχισμένες επιγραφές. Αναρωτιέμαι πόσοι σημαντικοί αξιωματούχοι και επισκέπτες φιλοξενήθηκαν εδώ, πόσες συνεδριάσεις, πόσες σημαντικές αποφάσεις έγιναν μέσα σ’ αυτούς τους τοίχους. Τι θα είχαν να μας πουν οι τοίχοι αν μιλούσαν;

Αλλά κάπου εκεί, το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε. Φυσικά τέσσερεις μέρες δεν έφτασαν. Η Ρόδος έχει τόσα ακόμη να δεις, ν’ απολαύσεις, να γευτείς. Όμως, ήταν μια καλή πρόγευση και υπόσχεση για την επόμενη επίσκεψή μας. Μαθητές και εκπαιδευτικοί γεμίσαμε μπαταρίες, φορτώσαμε αναμνήσεις και εμπνευστήκαμε από το παρελθόν και το παρόν του τόπου μας για το μέλλον.

Εις το επανιδείν λοιπόν για παραλίες, νυχτερινή ζωή και περισσότερα ροδίτικα αξιοθέατα.

Ατενίζοντας το Αιγαίο από την Ακρόπολη της Λίνδου

Διασχίζοντας τη μεσαιωνική τάφρο της Παλιάς Πόλης

Εικόνα από την είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου

Η μαγευτική εικόνα του λιμανιού το σούρουπο

 

(από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Γνώμη” 15/5/2022)

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποντάρισμα στην όξυνση και στα… αριστερά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Γιατί, άραγε, θεωρούν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτή η ιστορία των υποκλοπών και των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων έχει πολιτικό «ψωμί» και επιμένουν, ενώ σε όλες τις δημοσκοπήσεις το θέμα αξιολογείται αρκετά χαμηλά από τους πολίτες (όπου κυριαρχεί το ζήτημα της ακρίβειας);

Η απάντηση μάλλον έχει τρία σκέλη:

Πρώτον, γιατί με αυτόν τον τρόπο εκτιμάται ότι μπορεί να πληγεί η ηθική ακεραιότητα προσωπικά του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι και το «βαρύ χαρτί» της κυβέρνησης και της Ν.Δ.

Δεύτερον, γιατί μία ισχυρή πολιτική κόντρα κορυφής ανεβάζει την συσπείρωση του κόμματος (όπως και της Ν.Δ., βέβαια), κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ενόψει των εκλογών της απλής αναλογικής καθώς μειώνει τις διαρροές προς τα κεντροαριστερά.

Τρίτον, γιατί αντιλαμβάνονται ίσως ότι δεν μπορούν να «χτυπήσουν» της Ν.Δ. στα θέματα της οικονομίας, της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής (εθνικά θέματα).

Με βάση τα παραπάνω πάντως, εξάγεται ένα συμπέρασμα: Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποσκοπεί τόσο στο να μειώσει τα ποσοστά της Ν.Δ., όσο στο να αυξήσει τα δικά του. Να κερδίσει ψήφους κυρίως από την πιο «αριστερή πτέρυγα» και ενδεχομένως, να «επαναπατρίσει» ψηφοφόρους που έχασε μετά το τρίτο μνημόνιο. Πρόκειται για μία «δεξαμενή», στην οποία προφανώς ποντάρουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Και από εκεί και πέρα, θα προσπαθήσουν να «γρατσουνίσουν» τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο περισσότερο γίνεται.

Δεν ξέρουμε εάν το συγκεκριμένο θα είναι το κορυφαίο «πολιτικό επεισόδιο» πάνω στο οποίο θα δομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την προεκλογική του εκστρατεία, μιλώντας για «ήθος», για «κάθαρση», για «δημοκρατία». Ενδεχομένως να δούμε κι άλλα. Είναι ολοφάνερο όμως ότι αποτελεί έναν από τους πιο μεγάλους -αν όχι τον μεγαλύτερο- πυλώνα της προεκλογικής του στρατηγικής.

Και είναι επίσης χαρακτηριστικό όσων ακολουθήσουν ότι την ώρα που η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρωνόταν στην Αθήνα και ετοιμαζόταν για την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιόδευε σε έργα στην Κρήτη. Το έχουμε ξαναγράψει: Ο πρωθυπουργός και η Ν.Δ. θα πάνε στις εκλογές, δείχνοντας έργο και επιλέγοντας το προφίλ της αποτελεσματικότητας και της νηφαλιότητας. Δεν ποντάρουν στην «αριστερή» πτέρυγα, αλλά στο πιο μετριοπαθές ακροατήριο του μεσαίου χώρου. Και οι κάλπες θα δείξουν ποια πλευρά θα έχει το καλύτερο αποτέλεσμα.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η δημοκρατία ποτέ δεν φοβάται τον διάλογο και την άποψη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ούτε λόγος πως μία εκδήλωση που έχει τίτλο: «Μένουμε Ευρώπη»; και υπότιτλο: «Υποκλοπές, Δικαιώματα και Κράτος Δικαίου», μοιάζει να ειρωνεύεται το «Μένουμε Ευρώπη», ένα ψευτοδίλημμα που τέθηκε πριν μερικά χρόνια στον δημόσιο διάλογο με την αφορμή ενός ακατανόητου δημοψηφίσματος που συσσώρευσε δεινά στην χώρα (capital controls και τρίτο μνημόνιο) για να καταρρεύσει αμέσως μετά το δημοψήφισμα σαν χάρτινος πύργος.

Όσοι ζήσαμε εκείνα τα γεγονότα και είχαμε ταχθεί υπέρ του μετώπου της λογικής και κατά οποιασδήποτε προσπάθειας διχασμού των Ελλήνων – όλοι θυμόμαστε τους «μενουμευρωπαίους», τους «γερμανοτσολιάδες», κλπ – προφανώς και πιστεύουμε πως δεν υπάρχει δίλημμα, ειδικά σε μία άλλη δύσκολη εποχή, όπου η Ευρώπη, με τα καλά και τα κακά της, είναι το μοναδικό «σπίτι» που έχουμε.

Επ’ αυτού, βέβαια, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Κάποιοι, ενδεχομένως και σήμερα, να πιστεύουν ότι η Ευρώπη είναι «λάκκος λεόντων» και «κόλαση» για την Ελλάδα. Παντού και πάντοτε, για οποιοδήποτε ζήτημα, θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Έως και ακραίες… Αυτή είναι όμως η δημοκρατία. Ακόμα και η ελάσσονα μειοψηφία μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψή της, από τη στιγμή βέβαια που δεν απειλεί την ίδια την δημοκρατία και δεν προσβάλλει τις άλλες απόψεις.

Εν πάση περιπτώσει όμως, το ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι αυτή καθαυτή η εκδήλωση, αλλά η πρόσκληση στον Βαγγέλη Βενιζέλο να μιλήσει σε αυτή την εκδήλωση και η διαδικτυακή αντίδραση της Άννας Διαμαντοπούλου και άλλων γνωστών ανθρώπων στον δημόσιο διάλογο.

Ο ίδιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος, στις επικριτικές αναρτήσεις, απάντησε ως εξής: «Μένουμε Ευρώπη αλλά δεν ανεχόμαστε προσβολές των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των εγγυήσεων του κράτους δικαίου για να μη επωφεληθούν πολιτικά οι αντίπαλοι του “Μένουμε Ευρώπη” την περίοδο 2015-2019».  Προφανώς και θα πάει στην εκδήλωση λοιπόν, η οποία μέσα από όλα αυτά πέτυχε να συγκεντρώσει και τα φώτα της δημοσιότητας.

Ωστόσο, ας σκεφτούμε και κάτι άλλο: Όλος αυτός ο θόρυβος για μία εκδήλωση στην οποία είναι προφανές ότι θα ακουστούν πολλές και διαφορετικές απόψεις, δεν συνιστά την αναγέννηση ενός διχαστικού διλήμματος που δεν θα έπρεπε να υπάρχει; Στο κάτω – κάτω όλοι ξέρουμε τη θέση και την ιδεολογική τοποθέτηση του Βενιζέλου. Και τις περισσότερες φορές, η μη συμμετοχή είναι χειρότερη από τη συμμετοχή σε ένα δημόσιο βήμα. Κανένας δεν πρέπει να… τρελαίνεται, λοιπόν.  Και οι αντιδράσεις, μάλλον ήσαν αρκετά βιαστικές…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β’: Βασιλεύς, πατριώτης, οικογενειάρχης, ολυμπιονίκης- Γράφει η Αμαλία Κουσαδιανού-Διδάχου (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

Από την σημερινή έντυπη έκδοση της Γνώμης 

 Ο Κωνσταντίνος Β΄ που υπήρξε βασιλιάς της Ελλάδας, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στην 10/1/2023, μετά από νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας και σε ηλικία 83 ετών.

Το 1964, στα 24 μόλις χρόνια του, διάδοχος τότε, μετά τον θάνατο του πατέρα του βασιλέως Παύλου Α΄, έχοντας το βάρος της απώλειας του γονέα που λάτρεψε, ανέλαβε κι έναν θρόνο που ασφαλώς και δεν θα ήθελε τόσο νωρίς. Και πώς να τον ήθελε ένας νεαρός άντρας με έντονα αθλητικά ενδιαφέροντα, με την ανεμελιά της ηλικίας του, που έσφυζε από ζωή, την οποία καλείτο να φυλακίσει στις ευθύνες και υποχρεώσεις που θα απέρρεαν μετά την ενθρόνισή του.

–   Μια μοιραία στιγμή για τον νεαρό μονάρχη, ήταν η διαφωνία του, το 1965, με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ως προς το πρόσωπο που θα ηγείτο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Ο Κωνσταντίνος θεώρησε ασφαλέστερο να μην το αναλάβει ο πρωθυπουργός, ο οποίος και το διεκδικούσε, προφυλάσσοντας τον ίσως από την δύσκολη θέση που θα βρισκόταν, σε πιθανές αρνητικές εξελίξεις λόγω της οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, όπου συμμετείχε ο υιός Παπανδρέου, Ανδρέας.

–   Ο Κωνσταντίνος προέβαλε τότε το Σύνταγμα του 1952 (που ίσχυε και το 1965), το οποίο του έδινε το δικαίωμα να έχει καθοριστικό λόγο για τα μέλη της Κυβέρνησης. Συνεπώς ενήργησε βάσει του συντάγματος, τηρώντας το κατά γράμμα.

Το αν θα έπρεπε να λειτουργήσει πιο απελευθερωμένα και ίσως με περισσότερη δημοκρατική χροιά, αυτό συμπεραίνεται μόνο μετά την πάροδο των χρόνων από αυτούς που έχουν την πολυτέλεια της εκ των υστέρων κριτικής. Αλλά, αναπόφευκτα, υπό την επήρεια και των προσωπικών πολιτικών πεποιθήσεών τους.

–   Ο Κωνσταντίνος ποτέ δεν αποδέχθηκε κι ούτε «ευλόγησε» το πραξικόπημα του Απριλίου 1967. Αντίθετα προσπάθησε με όποια δυνατότητα είχε να το ανατρέψει.

Κατέστρωσε ένα σχέδιο αντίστασης και αποφάσισε να συναντήσει με την ιδιότητά του ως αρχιστράτηγος κάποιους ανώτατους αξιωματικούς, προκειμένου να προχωρήσουν στην πράξη. Έμελλε να συναντήσει μόνο χουντικούς, αφού οι υπόλοιποι είχαν ήδη αποπεμφθεί από τους πραξικοπηματίες. Έτσι ο Κωνσταντίνος προδόθηκε! Ακόμη και από την φρουρά του!

–   Με τον ίδιο τρόπο που δεν υλοποίησε τη δέσμευση του, ο  τότε πρωθυπουργός Κων)νος Καραμανλής, όταν ο τελευταίος του υποσχόταν στις καθημερινές τηλεφωνικές επαφές τους, πως θα του τηλεφωνήσει να έλθει στην Ελλάδα, αφού πρώτα ταξιδέψει ο ίδιος για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ένα τηλεφώνημα που δεν έγινε ποτέ.

–   Εδώ, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι, στον κύκλο της ιστορίας που επαναλαμβάνεται και ο Κων)νος Καραμανλής ξεγελάστηκε από τον Α. Παπανδρέου, επειδή ενώ τον είχε διαβεβαιώσει, ουδέποτε τον ψήφισε για Πρόεδρο Δημοκρατίας, προτείνοντας τον Χρ. Σαρτζετάκη.

–   Φαίνεται ότι στον βωμό των ατομικών πολιτικών φιλοδοξιών, θυσιάζεται και η συνέπεια…

–   Αν δεχτούμε ότι η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, ο Κωνσταντίνος ως βασιλεύς μάλλον θα συμπεριληφθεί στους ηττημένους, αφού έχασε το βασίλειο του.

Ο Κωνσταντίνος Β’, όμως σεβάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, την απόφαση του ελληνικού λαού για την κατάργηση της βασιλευομένης δημοκρατίας, με το δημοψήφισμα του 1974. Γεγονός που θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο, λόγω της αγωγής, της διαπαιδαγώγησης και των συμβουλών που του κληροδότησε ο πατέρας του.

Προσωπικά τον κατατάσσω σ’ εκείνη την αξιοθαύμαστη κατηγορία ανθρώπων που γαλούχησαν με αρχές και αξίες τα παιδιά τους και κράτησαν άρρηκτα δεμένη την οικογένειά τους. Η λατρεία του για την πατρίδα μεταλαμπαδεύτηκε στους απογόνους του και μετουσιώθηκε σε αθόρυβη φιλανθρωπική δράση και σε γενναιόδωρες προσφορές.

Αλλά και με τον  πρόσχαρο και εξωστρεφή χαρακτήρα του, μακριά από υψηλά καθήκοντα και πρωτόκολλα, απέδειξε με κάθε τρόπο και πέρα από κάθε αμφιβολία, τη βαθιά αγάπη και έννοια του για τους απανταχού Έλληνες.

–   Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μου αν δεν αναφερόμουν στην αγαπημένη του Άννα-Μαρία, ίνδαλμα μεγάλης μερίδας της έφηβης, τότε γενιάς μου. Η πανέμορφη, αέρινη, λεπτεπίλεπτη πριγκίπισσα του Βορρά, βγαλμένη λες από τα παραμύθια, στάθηκε βράχος ακλόνητος στο πλευρό του συζύγου της, ως την τελευταία στιγμή της ζωής του.

–   Η γυναίκα που στο πρόσωπό της αποτυπώθηκαν το αβάσταχτο πένθος, το απύθμενο άλγος. Η Δανέζα πριγκίπισσα, η οποία υπήρξε Βασίλισσα της Ελλάδος, έσφιγγε στο στήθος της την ελληνική σημαία που της παρεδόθη μετά την ταφή, σαν ανεκτίμητο θησαυρό! Πιστεύω ότι αξίζει να θεωρείται «γνήσια Ελληνίδα»!

–   Ελπίζω ότι ιστορικοί και μη θα χαρακτηρίσουν την νεκρώσιμη τελετή της 16ης.1.2023 ως μία από τις πιο ευπρεπείς και σεμνές τελετές που έγιναν ποτέ. Αυτό οφείλεται στην οικογένεια του εκλιπόντος, η οποία ανέλαβε όλο το βάρος της, ως την τελευταία λεπτομέρεια. Εδώ αποδεικνύεται το μεγαλείο των αρχών, των αξιών και της υψηλού επιπέδου συμπεριφοράς που άφησε ως πολύτιμη κληρονομιά στα παιδιά του.

–   Και είναι αυτή η εικόνα που μεταδόθηκε τηλεοπτικά και που τιμά την χώρα μας.  Είναι όμως και το πλήθος! Από τα χαράματα  συνέρρεε για το «ύστατο χαίρε», με τάξη και καρτερία, αποδεικνύοντας έτσι και την ποιότητα του. Αυτή η αξιοπρέπεια ήταν ο μέγιστος φόρος τιμής για εκείνον που υπήρξε βασιλιάς!

Θα πρέπει θαρραλέα να παραδεχτούμε, ότι ο μηχανισμός του Κράτους λειτούργησε υποδειγματικά και η λύση της κυβερνητικής ηγεσίας  ως προς τον τρόπο πραγματοποίησης της τελετής, θα καταγραφεί ως η ενδεδειγμένη.

–   Αντίο Κωνσταντίνε, Έλληνα πατριώτη, άριστε οικογενειάρχη, χρυσέ ολυμπιονίκη, «όστις βασιλεύς ημών εγένεσο».

     (*) Πτυχιούχος Φιλοσοφίας-Συγγραφέας

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα