Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2022
Connect with us

Ταξίδι

Τα χωριά του Ζαγορίου που κερδίζουν τις εντυπώσεις

Υπέροχοι προορισμοί με πρωταγωνιστή την πέτρα και το στοιχείο της φύσης

Δημοσιεύθηκε

στις

Αν ένα μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας φημίζεται για τα υπέροχα χωριά του, αυτό είναι σίγουρα η Ήπειρος και πιο συγκεκριμένα ο νομός Ιωαννίνων.

Εκεί, στην «αγκαλιά» της πλούσιας φύσης του Ζαγορίου ανακαλύπτει κανείς μικρούς θησαυρούς γεμάτους υπέροχες γραφικές εικόνες, που συγκαταλέγονται αμέσως στους αγαπημένους του προορισμούς. Όπως και οι τρεις οικισμοί που ακολουθούν παρακάτω.

Βραδέτο

Το ψηλότερο χωριό των Ιωαννίνων, συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και πιο συγκεκριμένα στο κεντρικό Ζαγόρι, συναντάται σε υψόμετρο 1.340 μέτρων και αποκαλείται, δικαίως, ως το «μπαλκόνι» του Ζαγορίου.

Με θέα στους επιβλητικούς ορεινούς όγκους ολόγυρα που κόβει την ανάσα, το Βραδέτο είναι χτισμένο στις νοτιοδευτικές πλαγιές της Τύμφης πάνω σε έναν βράχο, με το φαράγγι του Βίκου να τον «αγκαλιάζει» από τις τρεις πλευρές του. Σημείο αναφοράς για το χωριό η περίφημη σκάλα του, που μετρά περίπου 1200 σκαλοπάτια, 39 στροφές και μια διαδρομή διάρκειας μιας ώρας περίπου, με θέα που κόβει την ανάσα.

Βοβούσα

Σε ένα παραμυθένιο σκηνικό στην ανατολική πλευρά του Ζαγορίου, η Βοβούσα ή Βωβούσα, είναι ένα μικρό και πανέμορφο χωριό σε απόσταση 77 χλ. από τα Ιωάννινα και 60 χλμ. από τα Γρεβενά. Σε υψόμετρο 1.000 μέτρων, αποτελεί μία από τις «εισόδους» στον Εθνικό Δρυμό της Βάλιας Κάλντα, ενώ είναι χτισμένη στις δύο όχθες του Αώου, ο οποίος στην ουσία την χωρίζει στα δύο.

Από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του χωριού ένα από τα ωραιότερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια του Ζαγορίου, το οποίο χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξιο Μήσιο και είναι αναγνωρισμένο ως νεότερο αρχαιλογικό μνημείο. Βρίσκεται στη μέση του χωριού και στην ουσία ενώνει τις δύο όχθες και γειτονιές της Βοβούσας.

Αρίστη

Χτισμένος σε υψόμετρο 650 μέτρων, ο παραδοσιακός οικισμός της Αρίστης χαίρει άπλετης θέας στις γύρω βουνοκορφές, ενώ ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη τέχνη των μαστόρων της πέτρας που λάξευσαν το κάθε τι εδώ με ιδιαίτερη μαεστρία.

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Ζαγορίου, σε απόσταση 48 χλμ. από τα Ιωάννινα, το οποίο διακρίνεται για την πληθώρα σε εντυπωσιακά πετρόχτιστα αρχοντικά, λιθόστρωτα σοκάκια και προσεγμένες εκκλησίες.

Σημείο αναφοράς του χωριού η κεντρική πλατεία με τα παραδοσιακά καφενεδάκια -εδώ πρωταγωνιστές είναι οι τοπικές λαχταριστές πίτες, τα εξαιρετικά μαγειρευτά και τα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού- κάτω από τον χαρακτηριστικό γεροπλάτανο και την όμορφη θέα.

Άρθρα-Συνεργασίες

Ρόδος: Το νησί του ήλιου και του πολιτισμού-Tης Νίκης Ευσταθοπούλου  

ME AΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Νίκη Ευσταθοπούλου, φιλόλογος στο Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας

Στο άκουσμά της άλλοι σκέφτονται μαγευτικές παραλίες και πλήθος τουριστών, άλλοι το ξακουστό νησί των ιπποτών και άλλοι απλά ότι είναι πολύ μακριά. Έτσι και ’γώ ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα μαζί πριν επισκεφθώ το νησί της Ρόδου στην αρχή της τουριστικής περιόδου, την πρώτη εβδομάδα του Απρίλη. Σκοπός επίσκεψης: εκπαιδευτικός. Τρόπος προσέγγισης του προορισμού: αεροπορικώς. Παρέα: οι συνάδελφοι και οι μαθητές μου απ’ το Πρότυπο Γυμνάσιο Πάτρας.

Αλλά δεν μπορώ να πω, η Ρόδος μάς καλοδέχθηκε: ζέστη, ήλιος τόσος ώστε να μην καείς (για μένα αποτελεί πρόβλημα), λίγοι τουρίστες και πολλοί φιλικοί και κατατοπιστικοί ντόπιοι. Στάση πρώτη: το Αρχαιολογικό Μουσείο που στεγάζεται στο Νοσοκομείο των Ναϊτών Ιπποτών. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1440, αλλά τελείωσε επί Μεγάλου Μαγίστρου d’ Aubusson στα 1489. Αν και Νοσοκομείο τού τότε έχει ανέσεις, όπως προσωπικό τζάκι σε κάθε δωμάτιο, αλλά και τεράστιες αίθουσες για τους όχι τόσο VIP ασθενείς. Πλήθος ψηφιδωτά, άριστα συντηρημένα, μαζί με κήπους και μικρές λιμνούλες με ψαράκια. Αυτό το Νοσοκομείο, δηλαδή, είχε λίγ’ απ’ όλα.

Στο μεταξύ, η αύρα της Παλιάς Πόλης σε σαγηνεύει, σε απορροφά. Σε λιγότερο από 24 ώρες ξέραμε όλοι την πύλη Αμπουάζ, ξέραμε σε ποιο στενό του ιπποτικού Κάστρου να στρίψουμε για να βρεθούμε στο λιμάνι, αλλά και ποια φιλόξενα λιθόστρωτα σοκάκια θα σε οδηγούσαν στη νέα πόλη. Χθες και σήμερα, σφιχταγκαλιασμένα, δεν έκαναν το ένα χωρίς το άλλο… Και ’μείς, οι ξέμαθοι της Πάτρας, προσαρμοστήκαμε σαν παλιοί γνώριμοι. Περνούσαμε κάθε μέρα την τάφρο του Κάστρου, προσέχοντας τ’ αμάξια και τα μηχανάκια που διέσχιζαν τις σκοτεινές στοές, αγνοώντας τους πεζούς και τους τουρίστες.

Μέρα δεύτερη, μικρή στάση στην Παναγία την Τσαμπίκα. Η σύνδεση της Ρόδου με την Κύπρο, τα δύο νησιά σαν μεσοπέλαγα ομορφοντυμένες κόρες κονταροχτυπιούνται για την εικόνα της Παναγίας, έτσι λέει ο θρύλος. Οι Κύπριοι την παίρνουν στη Μονή του Κύκκου, αλλά το βράδυ η εικόνα γυρνάει μόνη της στη Ρόδο, κοντά στην περιοχή του Αρχαγγέλου. Τρεις φορές έγινε το θαύμα, μέχρι που οι άνθρωποι το δεχτήκανε. Η Παναγιά θ’ αποφασίσει πού θα μείνει κι έμεινε για πάντα στη Ρόδο. Και επειδή οι «άπιστοι» ποτέ δεν λείπουν, τη δεύτερη φορά που η εικόνα μεταφέρθηκε στην Κύπρο έκαψαν το ξύλο της εικόνας από πίσω, για να ξέρουν αν γυρίζει η αυθεντική ή αντίγραφό της. Αλλά φευ, τελικά η αυθεντική γύρισε και πάλι πίσω. Και έτσι, εγκαταστάθηκε πια σε ένα όμορφο ύψωμα με φοβερή θέα και έρχονται οι πιστοί να την προσκυνήσουν, κυρίως οι γυναίκες που δυσκολεύονται να τεκνοποιήσουν. Και αν δεν το ξέρετε, η Ρόδος έχει πολλούς Τσαμπίκους και Τσαμπίκες (σαν να λέμε Παναγιώτης και Παναγιώτα), που συνεχίζουν να τιμούν την «τσάμπα», τη φλόγα στη ροδίτικη διάλεκτο, που οδήγησε στην ανακάλυψη της Παναγιάς.

Η επίσκεψη συνεχίστηκε στη μαγευτική Λίνδο. Με λίγα λόγια, οι αρχαίοι είχαν έμπνευση και γούστο. Ατενίζεις τα χώματα της Μικράς Ασίας, βλέπεις μπλε όσο φτάνει το μάτι και σκεπτόμενος αμυντικά, όποιο εχθρικό καράβι και να πλησίαζε φαίνεται από απόσταση. Ναι, αυτό το καράβι που είναι σκαλισμένο στο βράχο, τριήρης σωστή και απέριττη. Ο αρχαίος ναός στον βράχο δεσπόζει ακόμα, αλλά δίπλα του βλέπεις και τη μεσαιωνική εκκλησία. Ίδιος χώρος, άλλα υλικά μα στόχος ο ίδιος «αν δε δοξάσεις τον Θεό από εδώ πάνω; Αν δεν δεχτείς ότι αυτή η ομορφιά είναι θεόσταλτη και πρέπει να τη λατρεύουμε, τότε πού αλλού;». Κατεβαίνοντας τον βράχο, βαδίζοντας στα πλακόστρωτα σοκάκια δίπλα στους ασπρισμένους τοίχους, θα μπούμε σε ένα μαγαζί-παραδοσιακό σπίτι. Διατηρημένο καλά με το ξύλο να δεσπόζει στον χώρο, αλλά και το πλακόστρωτο, ψηφιδωτό φτιαγμένο βοτσαλάκι βοτσαλάκι. Σ’ εντυπωσιάζει το σχέδιο, αλλά και το ότι δεν υπάρχει ίχνος ενωτικού υλικού, απλά χώμα και μεράκι. Κι αν πειράξεις και βγάλεις μια πετρούλα, πάει και το μωσαϊκό και το σχέδιο! Συναρμογή, πρακτικότητα και ομορφιά: να τι λείπει στις μέρες μας!

Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε τον επονομαζόμενο Λόφο του Μόντε Σμιθ, την αρχαία ακρόπολη της Ρόδου που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο. Διασχίζοντας με τα πόδια από το μικρό σχετικά αμφιθέατρο και το όμορφο στάδιο του Διαγόρα, περνώντας μέσα από τον οικισμό, θαυμάζοντας τους κίονες του ναού του Πύθιου Απόλλωνα, σκέφτεσαι ότι σίγουρα οι Αρχαίοι ήξεραν να χτίζουν τις πόλεις τους «γεωκλιματικά»: φως, αέρας, προσανατολισμός στη θάλασσα, το μέρος ακόμη και σήμερα είναι τόσο ευλογημένο και όμορφο, κατάφυτο από ελιές και λουλουδάκια. Άντε να βρεις τώρα γειτονιά μέσα σε πόλη που να τα έχει όλα αυτά! Γι’ αυτό και ο εκκεντρικός διοικητής των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων στα τέλη του 18ου αιώνα, Σερ Σίντνεϋ Σμιθ, εγκατέστησε εδώ το παρατηρητήριό του. Παρακολουθούσε όλες τις κινήσεις φίλων και αντιπάλων δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποιο καλύτερο μέρος μπορούσε να βρει;

Στάση τελευταία, αν όχι η πιο σημαντική, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, πρακτικά το Διοικητήριο της Ρόδου απ’ το 1309. Τότε το νησί κατελήφθη από Σταυροφόρους, συγκεκριμένα από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι γνωστοί ως Ιωαννίτες ή Ναΐτες Ιππότες. Στα 1522 το νησί καταλαμβάνουν οι Οθωμανοί, το κτίριο ήταν ήδη μισοκατεστραμμένο από την πολιορκία και εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, τη φθορά. Ευτυχώς, θα ανακατασκευαστεί και θα ζήσει τη δεύτερή του δόξα, όταν το νησί περιέρχεται στα χέρια των Ιταλών το 1912. Οι Ιταλοί αναστήλωσαν το σημαντικό αυτό μνημείο, σεβόμενοι όμως τον χαρακτήρα του και εμπλουτίζοντάς το. Θαυμάσαμε τα ελληνιστικά ψηφιδωτά που μεταφέρθηκαν από την Κω και κοσμούν το Παλάτι, αλλά και τις νεότερες στολές Ιπποτών από τη Μάλτα, ενώ ακριβά έπιπλα-αντίκες κοσμούν τα πάμπολλα δωμάτιά του. Το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι το χρησιμοποιεί και πάλι ως Διοικητήριο, γι’ αυτό και ο επισκέπτης θα βρει ακόμη και το όνομα του Μουσολίνι σε κάποια από τις εντοιχισμένες επιγραφές. Αναρωτιέμαι πόσοι σημαντικοί αξιωματούχοι και επισκέπτες φιλοξενήθηκαν εδώ, πόσες συνεδριάσεις, πόσες σημαντικές αποφάσεις έγιναν μέσα σ’ αυτούς τους τοίχους. Τι θα είχαν να μας πουν οι τοίχοι αν μιλούσαν;

Αλλά κάπου εκεί, το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε. Φυσικά τέσσερεις μέρες δεν έφτασαν. Η Ρόδος έχει τόσα ακόμη να δεις, ν’ απολαύσεις, να γευτείς. Όμως, ήταν μια καλή πρόγευση και υπόσχεση για την επόμενη επίσκεψή μας. Μαθητές και εκπαιδευτικοί γεμίσαμε μπαταρίες, φορτώσαμε αναμνήσεις και εμπνευστήκαμε από το παρελθόν και το παρόν του τόπου μας για το μέλλον.

Εις το επανιδείν λοιπόν για παραλίες, νυχτερινή ζωή και περισσότερα ροδίτικα αξιοθέατα.

Ατενίζοντας το Αιγαίο από την Ακρόπολη της Λίνδου

Διασχίζοντας τη μεσαιωνική τάφρο της Παλιάς Πόλης

Εικόνα από την είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου

Η μαγευτική εικόνα του λιμανιού το σούρουπο

 

(από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Γνώμη” 15/5/2022)

 

Περισσότερα

Διεθνή

Πες μου τι εμβόλιο έκανες να σου πω που μπορείς να πας…

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η Ε.Ε. θα επιτρέψει την είσοδο σε πολίτες τρίτων χωρών που έχουν εμβολιαστεί με εμβόλια εγκεκριμένα από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων.

 

Και αυτό, για παράδειγμα, σημαίνει ότι στην Ευρώπη μπορούν να έρθουν Αμερικάνοι που έχουν εμβολιαστεί με Pfizer ή Moderna, όμως δεν μπορούν να έρθουν Κινέζοι που έχουν εμβολιαστεί με Sinovac. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα αναγνωρίζει μέχρι στιγμής μόνο τα δικά της εμβόλια και άρα, πάρα πολλοί «δυτικοί» δεν θα μπορούν να επισκεφθούν την Κίνα. Πρόκειται για ένα ακόμα… μπέρδεμα που προφανώς κάνει τεράστια «ζημιά» στον τουρισμό, αλλά και στην επιχειρηματικότητα. Ειδικά από τη στιγμή που εκατομμύρια πολίτες δεν μπορούν να επιλέξουν τι είδους εμβόλιο θα κάνουν…

 

Περισσότερα

Ταξίδι

Tο πιο χρωματιστό χωριό στην Ιταλία

Δημοσιεύθηκε

στις

Ξεκινάει με λίγα μπουμπούκια. Στη συνέχεια, τον Μάιο, οι πολύχρωμες άγριες ορχιδέες ανθίζουν, με τις κίτρινες τουλίπες να ακολουθούν. Τον Ιούνιο, τα χωράφια γεμίζουν με κόκκινες παπαρούνες. Και τελικά, έρχεται ο Ιούλιος με τα μοβ κενταύρια να ξεδιπλώνουν τα πέταλά τους. Ολα αυτά τα ανθισμένα λουλούδια δημιουργούν ένα μωσαϊκό χρώματος στα χωράφια του ιταλικού χωριού Castelluccio.

 

Μάλιστα κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο συρρέουν στο χωριό για το φλοράλ γεγονός της χρονιάς, το λεγόμενο la fioritura. Μάθετε τα πάντα για το χωριουδάκι Castelluccio που μπορεί να είναι το μικρότερο της γειτονικής Ιταλίας, με μόλις 150 κατοίκους, όμως η θέα και τα χρώματά του είναι μαγικά.

 

Πού ακριβώς βρίσκεται το χωριό

Το Castelluccio είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό χωριό της επαρχίας Ούμπρια στην κεντρική Ιταλία. Το Castelluccio είναι ένα συναίσθημα, ένα μέρος μαγικό όπου άνθρωπος και φύση γίνονται ένα και βρίσκουν την αρμονία τους.

 

Το σημείο άλλωστε στο οποίο βρίσκεται το χωριό μιλάει από μόνο του: στα Απέννινα Όρη, σε υψόμετρο 1.452 μέτρων, η θέα από την κορυφή προς το Εθνικό Πάρκο Monti Sibillini που βρίσκεται στους πρόποδες είναι απίστευτη!

 

Το σπάνιο θέαμα στο χωριό

Μπορεί το χωριό να σείστηκε από έναν ισχυρό σεισμό το 2016, με τις ζημιές που είχαν τότε προκληθεί να μην έχουν ακόμη ξεπεραστεί, όμως αυτό δεν εμποδίζει το Castelluccio και τις πεδιάδες του να προσφέρουν ένα υπέροχο θέαμα μια συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου.

 

Από τα τέλη Μαΐου έως τις αρχές Ιουλίου κάθε έτους, οι πεδιάδες αλλάζουν «πρόσωπο» και γίνονται πολύχρωμες, χάρη στο φαινόμενο της φύσης που ονομάζεται «Fioritura», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ανθοφορία.

 

Χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια ανθίζουν τότε, με αποχρώσεις που κυμαίνονται από απαλό κίτρινο έως κόκκινο και από βιολετί έως λευκό.

Ορχιδέες, τουλίπες, παπαρούνες, νάρκισσοι, βιολέτες, τριφύλλια είναι κάποια από τα λουλούδια που μπορείτε να θαυμάσετε, εάν επιλέξετε να κάνετε αυτό το ταξίδι κάποια στιγμή στη ζωή σας.

 

 

Πεζοπορία στο Castelluccio

Για τους πιο δραστήριους, οι διακοπές στο Castelluccio δεν περιορίζονται μόνο στο υπέροχο θέαμα.

Με τα χρόνια, το μικρό αυτό χωριό μεταξύ της πόλης Ούμπρια και του Μάρκε έχει γίνει σημείο αναφοράς για όσους αγαπούν την πεζοπορία, το παραπέντε, την ορεινή ποδηλασία, την τοξοβολία, καθώς και την ιππασία ή μια ειδική πεζοπορία με γαϊδούρια και άλογα!

Δείτε φωτογραφίες από το φλοράλ αυτό θέαμα στο μικρό χωριό της Ιταλίας:

Όχι, δεν κάνουν παιχνίδια τα μάτια σας, αυτές οι πολύχρωμες ρίγες είναι πραγματικά λουλούδια!

Πηγή: iefimerida.gr

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα