Δευτέρα 12 Απριλίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Βίβιαν Σαμούρη για την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

Δημοσιεύθηκε

στις

Η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, εν μέσω πανδημίας της νόσου COVID-19, αποτελεί μια ιδιαίτερη αφορμή, για την ανάδειξη των λόγων που η χώρα μας βρίσκεται σήμερα σε εξαιρετικά δεινή θέση, εξαιτίας της -ανεξέλεγκτης πλέον- εκτόξευσης των κρουσμάτων, με δραματικά αποτελέσματα: οι νεκροί από τη νόσο ξεπερνούν τους 8.000, στις ΜΕΘ καταγράφεται 100% πληρότητα, με συνέπεια ασθενείς να διασωληνώνονται σε πρόχειρες κλίνες, ενώ οι λοιπές νοσηρότητες (καρδιακές παθήσεις, καρκίνοι κ.ά.) δεν αντιμετωπίζονται από το δημόσιο σύστημα υγείας…

Που σημαίνει ότι, μόνον οι ευκατάστατοι έχουν τη δυνατότητα να αποτρέψουν ένα πιθανό πρόωρο θάνατο από άλλες ασθένειες, απευθυνόμενοι στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, ενώ οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις -που το ποσοστό τους διευρύνθηκε ανησυχητικά το τελευταίο έτος, λόγω της όξυνσης των ανισοτήτων- εγκαταλείπονται στην τύχη τους.

Η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, λοιπόν, βρίσκει αποδομημένο το δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς δεν καλύφθηκαν -μολονότι είχαν τη μορφή του κατεπείγοντος- οι ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές και εξοπλισμό, με συνέπεια εδώ και ένα χρόνο γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό να δίνουν έναν άνισο αγώνα…

Είναι πασιφανές πως οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες, ενώ προβληματισμό και συνεπακόλουθα αγανάκτηση προκαλεί το γεγονός ότι ακόμη και αυτή, την ύστατη ώρα, που χάνονται καθημερινά δεκάδες ζωές, συνεχίζει να αδιαφορεί επιδεικτικά για τα άμεσα αιτήματα 90 σωματείων, συλλόγων και φορέων της Πάτρας, που όλο αυτό το διάστημα απαιτούν συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας και την προστασία της ζωής και της υγείας μας. Μέτρα που σχετίζονται με την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, τη δημιουργία ικανού μηχανισμού  επιδημιολογικής επιτήρησης, παρακολούθησης και ελέγχου…

Δυστυχώς, η σημερινή απελπιστική κατάσταση, επαληθεύει το πόσο δίκιο έχουμε ως Δημοτική Αρχή, όταν εδώ και ένα χρόνο, διεκδικούμε μέτρα ατομικής προστασίας, προσλήψεις γιατρών και προσωπικού, ώστε να λειτουργεί όπως πρέπει, με τους κανόνες της επιστήμης και της τεχνολογίας, τόσο η πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας όσο και η δευτεροβάθμια. 

Επαληθεύει επίσης, την ορθότητα του αιτήματός μας για την επαναλειτουργία του νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος -κάτι που απορρίπτει αδικαιολόγητα η κυβέρνηση-, καθώς και την άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας και την ένταξή του στον κρατικό σχεδιασμό αντιμετώπισης του ιού.

Τη συγκεκριμένη στιγμή, όμως, πρέπει να σωθούν ανθρώπινες ζωές και με δεδομένη την «κατάρρευση» των δύο μεγάλων νοσοκομείων της πόλης μας, επείγει η επίταξη του μεγάλου ιδιωτικού θεραπευτηρίου της Πάτρας.

Συνοψίζοντας, η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, είναι μέρα διεκδίκησης και αγώνα, για μέτρα που θα «θωρακίσουν» την υγεία των πολιτών, μέσω ενίσχυσης των δημόσιων νοσοκομείων -με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, με εξοπλισμό και υποδομές-, επίταξης χωρίς αποζημίωση του ιδιωτικού τομέα και εξασφάλισης όλων των ασφαλών και αποτελεσματικών εμβολίων, για το μαζικό και έγκαιρο εμβολιασμό του λαού.

Η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, εν μέσω πανδημίας της νόσου COVID-19, αποτελεί μια ιδιαίτερη αφορμή, για την ανάδειξη των λόγων που η χώρα μας βρίσκεται σήμερα σε εξαιρετικά δεινή θέση, εξαιτίας της -ανεξέλεγκτης πλέον- εκτόξευσης των κρουσμάτων, με δραματικά αποτελέσματα: οι νεκροί από τη νόσο ξεπερνούν τους 8.000, στις ΜΕΘ καταγράφεται 100% πληρότητα, με συνέπεια ασθενείς να διασωληνώνονται σε πρόχειρες κλίνες, ενώ οι λοιπές νοσηρότητες (καρδιακές παθήσεις, καρκίνοι κ.ά.) δεν αντιμετωπίζονται από το δημόσιο σύστημα υγείας… Που σημαίνει ότι, μόνον οι ευκατάστατοι έχουν τη δυνατότητα να αποτρέψουν ένα πιθανό πρόωρο θάνατο από άλλες ασθένειες, απευθυνόμενοι στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, ενώ οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις -που το ποσοστό τους διευρύνθηκε ανησυχητικά το τελευταίο έτος, λόγω της όξυνσης των ανισοτήτων- εγκαταλείπονται στην τύχη τους.

Η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, λοιπόν, βρίσκει αποδομημένο το δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς δεν καλύφθηκαν -μολονότι είχαν τη μορφή του κατεπείγοντος- οι ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές και εξοπλισμό, με συνέπεια εδώ και ένα χρόνο γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό να δίνουν έναν άνισο αγώνα…

Είναι πασιφανές πως οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες, ενώ προβληματισμό και συνεπακόλουθα αγανάκτηση προκαλεί το γεγονός ότι ακόμη και αυτή, την ύστατη ώρα, που χάνονται καθημερινά δεκάδες ζωές, συνεχίζει να αδιαφορεί επιδεικτικά για τα άμεσα αιτήματα 90 σωματείων, συλλόγων και φορέων της Πάτρας, που όλο αυτό το διάστημα απαιτούν συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας και την προστασία της ζωής και της υγείας μας. Μέτρα που σχετίζονται με την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, τη δημιουργία ικανού μηχανισμού  επιδημιολογικής επιτήρησης, παρακολούθησης και ελέγχου…

Δυστυχώς, η σημερινή απελπιστική κατάσταση, επαληθεύει το πόσο δίκιο έχουμε ως Δημοτική Αρχή, όταν εδώ και ένα χρόνο, διεκδικούμε μέτρα ατομικής προστασίας, προσλήψεις γιατρών και προσωπικού, ώστε να λειτουργεί όπως πρέπει, με τους κανόνες της επιστήμης και της τεχνολογίας, τόσο η πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας όσο και η δευτεροβάθμια. 

Επαληθεύει επίσης, την ορθότητα του αιτήματός μας για την επαναλειτουργία του νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος -κάτι που απορρίπτει αδικαιολόγητα η κυβέρνηση-, καθώς και την άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας και την ένταξή του στον κρατικό σχεδιασμό αντιμετώπισης του ιού.

Τη συγκεκριμένη στιγμή, όμως, πρέπει να σωθούν ανθρώπινες ζωές και με δεδομένη την «κατάρρευση» των δύο μεγάλων νοσοκομείων της πόλης μας, επείγει η επίταξη του μεγάλου ιδιωτικού θεραπευτηρίου της Πάτρας.

Συνοψίζοντας, η φετινή Παγκόσμια Μέρα Υγείας, είναι μέρα διεκδίκησης και αγώνα, για μέτρα που θα «θωρακίσουν» την υγεία των πολιτών, μέσω ενίσχυσης των δημόσιων νοσοκομείων -με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, με εξοπλισμό και υποδομές-, επίταξης χωρίς αποζημίωση του ιδιωτικού τομέα και εξασφάλισης όλων των ασφαλών και αποτελεσματικών εμβολίων, για το μαζικό και έγκαιρο εμβολιασμό του λαού.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Το Δικαιϊκό Πλαίσιο πριν και κατά την Ελληνική Επανάσταση-Του Άγγελου Μπαρμπούνη

Νομικού-ΜSc Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

 

Kατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης διαμορφώθηκαν τρείς αντιλεγόμενες μεταξύ τους δικαιοταξίες. Το επίσημο δίκαιο, ήτοι το οθωμανικό, το βυζαντινό και το λαϊκό εθιμικό. Φορέας του πρώτου ήταν ο τούρκος δυνάστης, που αντικατέστησε το δημόσιο δίκαιο των βυζαντινών και το επέβαλε δια των ιεροδικείων. Φορέας της δεύτερης δικαιοταξίας ήταν ο κλήρος που εφάρμοζε με τα προνόμια που δόθηκαν από τον κατακτητή, ουσιαστικά το βυζαντινό-ρωμαικό δίκαιο στις ιδιωτικές διαφορές, με όργανο τα εκκλησιαστικά δικαστήρια .Και ο τρίτος φορέας του άγραφου λαϊκού-εθιμικού δικαίου ήταν οι διάφορες κοινωνικές συσσωματώσεις (κοινότητες, συντεχνίες) των Ελλήνων με όργανο επιβολής τα λαϊκά δικαστήρια

Το λαϊκό, ως ζωντανό δίκαιο εξέφρασε μια δυναμική και βασιζόμενο πάνω στις γενικές ρήτρες της επιείκειας, της καλοπιστίας και δια της αιρετοκρισίας, απέσπασε και από την Εκκλησία σταδιακά και σε πολλές περιπτώσεις και αστικές διαφορές που υπάγονταν σ΄ αυτή και εξελίχθηκε κωδικοποιημένο πολλές φορές, κυρίως στη περιφέρεια των νήσων του Αιγαίου, όπου στην εξέλιξη του συμπεριέλαβε στοιχεία και αλλοδαπού δικαίου, όπως τον γαλλικό εμπορικό κώδικα  .

Με το ανεπανάληπτο αυτό φαινόμενο παράλληλων δικαστικών μηχανισμών των υποδούλων Ελλήνων στα πλαίσια του Οθωμανικού κράτους ,εξελίχθηκε μεταξύ αυτών των δικαιοταξιών μια αντιπαράθεση για την επικράτηση της μιας, απέναντι στις άλλες, μέσα στο πλαίσιο του πολυκρατισμού που κυριάρχησε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, η οποία έφτασε μέχρι τα χρόνια της Επανάστασης και δυσχέρανε τις προσπάθειες για συγκρότηση ενιαίου κράτους και ενιαίου δικαίου ως ζητούμενο των εξεγερθέντων ελλήνων.

Οι επαναστατικές συνελεύσεις των Ελλήνων επηρεασμένες από το πνεύμα του διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης διακήρυξαν στα καταστατικά τους κείμενα, με τρόπο πανηγυρικό, τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος, καθώς και την διασφάλιση τους. Αυτό προϋπόθετε την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας .Η εκτελεστική όμως εξουσία, τόσο στα τοπικά πολιτεύματα, όσο και στην Ελληνική πολιτεία, επενέβαιναν στην λειτουργία της δικαιοσύνης και σε πολλές περιπτώσεις την υποκαθιστούσαν, με κύριο στόχο την πολιτική επικράτηση .

Αναποτελεσματικά υπήρξαν και τα νομοθετικά μέτρα που ελήφθησαν για την οργάνωση της δικαιοσύνης και για λόγους αντικειμενικούς ,όπως η διεξαγωγή του πολέμου ,αλλά και οι ελλείψεις της απαραίτητης υποδομής (δικαστές και διαμορφωμένο δικαιϊκό πεδίο).

Οι πολίτες εθισμένοι στην επίλυση των διαφορών τους από τους δικαστικούς μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν στην τουρκοκρατία, στα πλαίσια του κοινοτικού και εκκλησιαστικού περιβάλλοντος ,δυσφορούσαν στην προοπτική της ετερόνομης ρύθμισης των συμφερόντων τους, μέσω των δικαστικών επιτροπών και των έκτακτων δικαστηρίων που συγκροτήθηκαν από τα κυβερνητικά όργανα.

Με την έλευση του Καποδίστρια και την συγκρότηση ενιαίου κυβερνητικού σχήματος, έγινε απόπειρα άσκησης νομοθετικής πολιτικής για την οργάνωση της δικαιοσύνης στο πλαίσιο που καθόρισαν οι διατάξεις των τριών συνταγμάτων της Επανάστασης. Οι προσπάθειες αυτές αντιμετώπισαν πολλά εμπόδια, από τις δυνάμεις που έβλεπαν στις ενέργειες αυτές, πρόθεση να περιοριστεί η πολιτική τους επιρροή.

Ιδιαίτερα την δεύτερη καποδιστριακή περίοδο συνεχίστηκε η έντονη νομοθετική δραστηριότητα που είχε προοδευτικό πρόσημο και στόχευση στην προσαρμογή της δικαιοσύνης σε ευρωπαϊκά πρότυπα, όμως για να αντιμετωπιστεί η αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων της καποδιστριακής διακυβέρνησης ,ασκήθηκε δυναμική πολιτική με σκοπό την υπαγωγή της δικαστικής λειτουργίας κάτω από κυβερνητική εποπτεία.

Η πολιτική αυτή έχει την ερμηνεία της στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν στην καθημαγμένη από τον πόλεμο χώρα και στις πολιτικές καταστάσεις ανωμαλίας που παρήγαγε ο φατριασμός της πολιτικής ζωής. Συνεπώς υπό το πρίσμα αυτό πρέπει να αξιολογηθούν τα βασικά νομοθετήματα της περιόδου αυτής, όπως ο διοργανισμός των δικαστηρίων (152 ψήφισμα της 15 Αυγούστου 1830) και η Πολιτική και Εγκληματική διαδικασία  που εκδόθηκαν ταυτόχρονα.

Διαπιστώνουμε επίσης ότι η αιρετοκρισία αργά αλλά σταθερά αναγνωρίζεται ως μέσο επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών, από την νομοθεσία τόσο των επαναστατικών συνελεύσεων, όσο και της καποδιστριακής περιόδου ,παρά τις τάσεις να ακολουθηθούν παλαιά, όπως οι νόμοι των αυτοκρατόρων  και ξένα πρότυπα, όπως το γαλλικό δίκαιο.

Το κράτος υπεισήλθε στη διαδικασία αυτή της αυτόνομης δικαιοσύνης, που πολλοί έλληνες και κυρίως οι Μανιάτες θεωρούσαν νομικό τους φέουδο ,σαν διαιτητής κυρίως στο κλειστό πλαίσιο των αντιδικιών που προέρχονταν από ανθρωποκτονίες .Η διείσδυση αυτή ήταν δυσχερής γιατί δεν επρόκειτο για ζήτημα δικαίου, όπως πράγματι ήταν, αλλά για πρόβλημα τιμής που βασίζονταν στο κριτήριο του κοινωνικού ελέγχου και ιδιαίτερα στη Μάνη, που η τιμή ήταν πρώτη στο κώδικα της κοινωνικής συμπεριφοράς ,εν αντιθέσει με την αντίληψη του νομοθέτη που προέτασσε την ασφάλεια και τη ζωή, έναντι της τιμής. Υπό το πρίσμα αυτό αποτιμάται η προσπάθεια που έγινε για την παγίωση της ιδέας της δικαιοσύνης, μέσα από την νομοθετική πολιτική του Καποδίστρια.

Συμπερασματικά το σύνολο των νόμων για τη δικαιοσύνη στα πρώτα χρόνια της επανάστασης αποσκοπούσε στην οργάνωση σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους ,στόχος που τελικώς δεν επιτεύχθηκε ,αφού ο κύκλος που άρχισε με την πρώτη εθνοσυνέλευση και ολοκληρώθηκε με την πέμπτη δεν επέφερε σημαντική πρόοδο στην αποτελεσματική οργάνωση του δικαίου, ιδιαίτερα δε, μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη και τα νομοθετικά μέτρα που ελήφθησαν, τα γεγονότα αυτά, απέδειξαν το πισωγύρισμα στις συνθήκες που επικρατούσαν με το ξεκίνημα της εθνικής προσπάθειας.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

‹‹Σαν τη μύγα μες το γάλα››-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας ή αλλιώς η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μια νομοθετική εφαρμογή που προάγει και συνάμα προασπίζει την αξία του κάθε φύλου. Η Σύμβαση αυτή, στοχεύει στην εξάλειψη της βίας σε βάρος γυναικών, σε μεγαλύτερο ποσοστό, ανδρών , παιδιών και ηλικιωμένων.

Με στατιστικούς όρους , το γυναικείο φύλο ευτελίζεται και αντικειμενοποιείται. Βίαιες συμπεριφορές, επιβολή αμβλώσεων, βιασμοί , ακρωτηριασμοί γεννητικών οργάνων , λεκτικές/ψυχολογικές επιθέσεις καθιστούν μέχρι σήμερα το γυναικείο φύλο σε κατάσταση βασανισμού. Οι κακοποιητικές συμπεριφορές εντοπίζονται τόσο στο οικογενειακό όσο και στο εργασιακό περιβάλλον. Την θετική νότα στην κοινωνική αυτή παράνοια δίνει το κίνημα #Metoo με στάση συμπαράστασης και υποστήριξης καθώς έχει φέρει στο φως , σε υπερεθνικό επίπεδο , πάμπολλες κακοποιητικές περιπτώσεις σε βάρος γυναικών. Ο δρόμος παρά τις δυσκολίες βρίσκει υποστήριξη.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ αντιφατική. Αφενός ,έχουμε μια Σύμβαση που βασικός στόχος της αποτελεί η εξάλειψη της βίας κι αφετέρου καθημερινά γίνονται αποκαλύψεις περιπτώσεων βίας και κακοποίησης. Αφενός , οι υπαίτιοι/θύτες εντοπίζονται και αποκαλύπτονται κι αφετέρου εγκλήματα παραγράφονται ή ίσως αγνοούνται. Στα πλαίσια της ευρωπαϊκής συνεργασίας και επικοινωνίας ,από τη μία έχουμε την συμμετοχή των Ευρωπαϊκών Κρατών στην Σύμβαση και από την άλλη η Τουρκία αποφασίζει να αποσυρθεί από το συγκεκριμένο διάταγμα.
Ας εστιάσουμε το συγγραφικό φακό στην περίπτωση της Τουρκίας. Ως βαθιά συντηρητικό κράτος με τάσεις και βλέψεις εθνικού ιμπεριαλισμού με γνώμονα την απομόνωση αλλά κα την επιβολή, η Τουρκία αποχωρεί από μια Σύμβαση που προασπίζει και προστατεύει την αξία του φύλου. Η απόφαση αυτή , που λήφθηκε από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ,έχει ως βασικό επιχείρημα την ήδη υπάρχουσα κάλυψη των δικαιωμάτων των γυναικών από μια εθνική νομοθεσία. Ακόμα, η Σύμβαση αναφερόμενη σε ζητήματα έμφυλης ισότητας μάλλον αντιτάσσεται στον υπερσυντηρισμό που χαρακτηρίζει την τουρκική κοινότητα. Η απόφαση για την αποχώρηση μέσα στο τουρκικό κράτος βρίσκει υποστηρικτές και μαχητές. Διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις , περισσότερο με γυναικείο στίγμα , πραγματοποιήθηκαν έπειτα από την ανακοίνωση της απόφασης.
Το πιο ανησυχητικό ζήτημα που ανάγεται εδώ, βρίσκεται στους υποστηρικτές πολίτες της απόφασης αυτής. Επιχειρήματα σχετικά με τον υποβιβασμό των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών , η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας τοποθετούνται στον πυρήνα της σκέψης. Άραγε , για πόσο ακόμα η έμφυλη ανισότητα , η απόρριψη και η ενοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας , η φαλκίδευση της ίδιας της ανθρώπινης αξίας θα αποτελούν θέματα προς συζήτηση και αιτίες σύγκρουσης; Άραγε , για τι είδους ελευθερία και δημοκρατισμό μιλάμε; Άραγε , τι σημαίνει να είσαι γυναίκα αλλά να υποφέρεις εξαιτίας των κοινωνικών στεγανών; Άραγε, τι σημαίνει να είσαι ομοφυλόφιλος/η, αμφιφυλόφιλος/η , διεμφυλικός/η και νιώθεις ένοχος/η για την ίδια σου την ύπαρξη;
Πόσα ζητήματα και πόσα ερωτήματα δημιουργούνται μέσα από την απαρχαιωμένη κίνηση της Τουρκίας. Η κίνηση αυτή θα έπρεπε να είναι καταδικαστέα από κάθε πλευρά , εθνική και υπερεθνική. Τα ζητήματα βίας όταν αυτή ασκείται με έμφυλα κίνητρα δεν περιορίζονται πλέον στο ατομικό και στενό περιβάλλον, αφορούν όλη την κοινότητα . Η ανθρώπινη αξία, ασχέτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, κατανόηση και αίσθημα αποδοχής. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξίας αποτελεί θεμέλιο για την κοινωνική ισορροπία, εξέλιξη , ισότητα ενώ η βία αποτελεί στοιχείο ενοχοποιητικό , καταδικαστέο και άξιο επιβολής κυρώσεων.
Η απόφαση της Τουρκίας υποδεικνύει οπισθοδρομική και ακρωτηριασμένη σκέψη. Κοινωνία που αποδέχεται την έμφυλη ανισότητα στο όνομα της παραδοσιακής πίστης , που νομιμοποιεί τις κακοποιητικές συμπεριφορές για λόγους φύλου αποτελεί κοινωνία με βαθιά κοινωνικά στερεοτυπικά στεγανά που δεν μπορεί να εντάσσεται στην παγκόσμια ολότητα. Κοινωνία που προσωποποιείται σε έναν παρωχημένο , προκλητικό με τάσεις μοναρχισμού ηγέτη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Είναι σχεδόν επικίνδυνη.

*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Άδικη απόφαση για τον εμπορικό κόσμο της Αχαΐας»

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Κατερίνας Σολωμού

 

Έχω τοποθετηθεί κατ’ επανάληψη δημοσίως πως κύρια προφύλαξη για την αποφυγή εξάπλωσης της επιδημίας μέχρι την ολοκλήρωση των εμβολιασμών, είναι η προσωπική υγιεινή, η καθολική χρήση μάσκας, η αποφυγή συναθροίσεων, και αναλόγως των περιπτώσεων η επιβολή lockdown σε διαβάθμιση.

Το lockdown με την απόλυτη έννοια δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα.

Ο κόσμος κυκλοφορεί ελεύθερα, συγχρωτίζεται, διασκεδάζει σε υπαίθρια party, η δε πολιτεία αδυνατεί να διασφαλίσει την τήρηση των μέτρων.

Στην περιοχή μας είμαστε σε κατάσταση περιορισμού από το Νοέμβριο. Το λιανεμπόριο άνοιξε κάποια χρονική περίοδο στις εορτές και δεν παρατηρήθηκε αύξηση των κρουσμάτων εκείνη την περίοδο στην Αχαΐα, προφανώς γιατί προς τιμή τους, οι καταστηματάρχες και οι πολίτες τήρησαν όλους τους κανόνες όπως όριζε το πρωτόκολλο.

Η αύξηση των κρουσμάτων στην Αχαΐα παρατηρείται τις τελευταίες έξι εβδομάδες με το λιανεμπόριο κλειστό.

Εφόσον υπάρξουν κανόνες λειτουργίας και τηρηθούν, ποιος ο λόγος καταδίκης του εμπορικού κόσμου σε περαιτέρω οικονομικό μαρασμό, όταν μάλιστα το λιανεμπόριο δεν έχει τύχει της ίδιας στήριξης όπως η εστίαση;

Ποιος ο λόγος διάκρισης της Αχαΐας σε σύγκριση με την Αττική όπου ο μέσος αριθμός κρουσμάτων ανά 100.000 κατοίκους είναι μεγαλύτερος;

Τι άλλαξε από την αρχική σας αναγγελία και εξαιρέθηκε η Αχαΐα;

Κύριοι, έστω και την ύστατη στιγμή οφείλεται να αναθεωρήσετε την απόφαση σας.

Ή κλειστό λιανεμπόριο σε όλη την Ελλάδα με οικονομική στήριξη των εμπόρων ή ανοιχτό παντού με κανόνες και επαναξιολόγηση της υγειονομικής κατάστασης.

 

(*) Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα