Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2021
Connect with us

Συνεργασίες

To φωτεινό παράδειγμα του νοσηλευτικού προσωπικού- Της Ασπασίας Ρηγοπούλου     

Δημοσιεύθηκε

στις

Η άμεση ανταπόκριση, χωρίς δεύτερη σκέψη να μπουν στην πρώτη γραμμή της μάχης εθελοντικά δεκάδες νοσηλεύτριες της χώρας μας, δείχνει το μεγαλείο ψυχής που διαθέτουν αλλά και ότι το φιλότιμο δίνει πνοή στην ελληνική ψυχή.

Άλλωστε το φιλότιμο είναι αυτό που έσωσε τη χώρα μας σε όλες τις κρίσιμες καταστάσεις που βίωσε. Αυτό το φιλότιμο οφείλουμε να το τονίσουμε ακόμα περισσότερο σήμερα που γύρω μας όλα καταρρέουν.

Οι νοσηλεύτριες που μόλις άκουσαν τις εκκλήσεις για βοήθεια στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης ανταποκρίθηκαν χωρίς να το σκεφτούν μας δείχνουν τι έχει ανάγκη ο τόπος μας αυτή τη στιγμή. Αυτή η μάχη μας θέλει όλους στην ίδια πλευρά χωρίς αντιθέσεις, διαξιφισμούς και μουρμούρες. Μας θέλει σε ένα κοινό μέτωπο προσφοράς και αυτοθυσίας. Διότι οι νοσηλεύτριες που μετακινήθηκαν στη Βόρεια Ελλάδα έχουν βαθειά μέσα τους το αίσθημα της αυτοθυσίας.

Γνωρίζουν τους κινδύνους και ανθρωπίνως έχουν και φόβο. Αλλά δεν επιτρέπουν στις προσωπικές τους φοβίες να  υπερισχύσουν του υψηλού αισθήματος του καθήκοντος που διαθέτουν και φυσικά της εσωτερικής ανάγκης για προσφορά στον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Αυτό έμαθαν να κάνουν. Να σκύβουν στο προσκεφάλι του ασθενή και να του δίνουν ζωή. Αυτό κάνουν καθημερινά στα νοσοκομεία και σε όποιες άλλες δομές υγείας εργάζονται. Αυτό αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν και τώρα ανταποκρινόμενες στο κάλεσμα εθελοντών  για το δύσκολο μέτωπο της πανδημίας που εξελίσσεται στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό πρέπει να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς όλους μας και να μας θυμίσει το πραγματικό νόημα της ζωής αλλά και το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης και πατριωτισμού. Η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη σε αυτό το μέτωπο κι όποιος σπεύδει να την καλύψει είναι ένας σύγχρονος ήρωας. Ένας σύγχρονος πολεμιστής που κερδίζει τον σεβασμό μας, την εκτίμησή μας και το χειροκρότημά μας τα οποία δυστυχώς πολύ σύντομα σταματήσαμε να εκδηλώνουμε και να εκφράζουμε προς όλο τον υγειονομικό κόσμο.

Όχι ότι οι ίδιοι το έχουν ανάγκη. Με το ίδιο σθένος, πάθος και συνέπεια συνεχίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον πάσχοντα. Εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε ανάγκη να ενωθούμε γύρω από αυτούς και με το χειροκρότημά μας να σκορπίσουμε αισιοδοξία και δύναμη. Έχουμε μπροστά μας μία δύσκολη διαδρομή κι έναν Γολγοθά και η απώλεια της ελπίδας δεν θα μας βοηθήσει να τα καταφέρουμε.

Το φωτεινό παράδειγμα του νοσηλευτικού προσωπικού της χώρας μας αλλά και του ιατρικού, των τραυματιοφορέων και του άλλου βοηθητικού προσωπικού ας φωτίσει τις προσωπικές επιλογές του καθενός μας ώστε να βγούμε όρθιοι από αυτή τη δοκιμασία.

 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και δρ. της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Άρθρα-Συνεργασίες

Κρατούμενοι και πανδημία-Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

Δημοσιεύθηκε

στις

Σε λίγο μπαίνουμε στον 11ο μήνα μιας μετέωρης περιόδου κατά την οποία όλοι μας έχουμε αναγκαστεί να πατήσουμε παύση στην καθημερινή μας ρουτίνα και έχουμε προσαρμοστεί σε μια νέα.

Αντισηπτικό, μάσκες, αποστάσεις και… καναπές. Θα έλεγε κανείς ότι κατ’ουσίαν ότι είμαστε όμηροι, φυλακισμένοι ενός ιού ο οποίος έχει επιβάλλει περιορισμό δικαιωμάτων και εν πολλοίς εγκλεισμό με συγεκριμένεςωρες “προαυλισμού”. Αυτό που θέλω να πω, με τον κοινότυπο αυτόν πρόλογο, είναι ότι έχουμε πάρει όλοι μια μικρή γεύση από της ζωή ενός έγκλειστου φυλακών. Έχει όμως πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δούμε πως έχει επηρεαστεί από την πανδημία η ζωή των πραγματικών κρατουμένων και συγκεκριμένα εκείνων που αναμένουν την εκδίκαση της υπόθεσής τους είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο βαθμό.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν για την αποφυγή μετάδοσης του κορωνοϊού στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά, αν και σήμερα σε πολλές χώρες έχουν τροποποιηθεί τα μέτρα, ήταν η αναστολή λειτουργίας των ποινικών δικαστηρίων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εκδικάζονται μόνο υποθέσεις με προσωρινά κρατούμενο ο οποίος συμπληρώνει το ανώτατο όριο κράτησης κατά περίπτωση και υποθέσεις οι οποίες είναι κοντά στην παραγραφή του αξιοποίνου. Κατά τους πρώτους μήνες μάλιστα δεν υπήρχε η δυνατότητα συζήτησης αιτήσεων αναστολής, ακύρωσης,μετατροπής ή δοσοποίησης οι οποίες κατά κανόνα διεξάγονται με έναν ή κανέναν μάρτυρα και κατά συνέπεια δεν αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης της ασθένειας.
Πρακτικά τι σημαίνει όμως αυτό για τους κρατούμενους; Στέρηση του φυσικού τους δικαστή και κατά συνέπεια στέρηση της ελπίδας. Από τον Μάρτιο όταν και ελήφθησαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα μέχρι και σήμερα χιλιάδες ποινικές υποθέσεις έχουν αποσυρθεί απο τα εκθέματα των δικαστηρίων και έχουν παραπεμφθεί στις καλένδες, δημιουργώντας ένα τεράστιο γραφειοκρατικό χάος στα δικαστήρια της επικράτειας και ένα αντίστοιχο χάος στα ήδη επιβαρυμένα καταστήματα κράτησης. Διότι μπορεί να μην αποτελούν πλέον “αποθήκες ψυχων”, όπως τα είχε χαρκτηρίσει σε παλαιότερη έκθεσή της η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά δεν παύουν να πάσχουν από υπερπληθυσμό, άθλιες υποδομές, κακή συντήρηση και υποτυπώδη υγειονομική περίθαψη. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα ήρθε να προστεθεί και η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ως μέτρο πρόληψης της μετάδοσης. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τη στιγμή αυτή (εξακολουθούν να) στοιβάζονται άνθρωποι στις φυλακές, σε άθλιες συνθήκες, αποκομμένοι από συγγενείς και φίλους και στερούμενοι το δικαίωμα ακρόασης σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό. Το αν η αποστέρηση του δικαιώματος αυτού είναι πρόσκαιρη δεν πρέπει να διαδραματίζει κανέναν ρόλο στη συζήτηση διότι όπως έχει γίνει πλεόν από όλους αντιληπτό, έστω και μια ημέρα εγκλεισμού παραπάνω (σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα) είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για τον ψυχισμό του ατόμου. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό μετά από αυτό της ζωής.
Με τη στάση που επιδεικνύει το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποσκάπτει ουσιαστικά τον ίδιο το θεσμό καθώς παραλείπει να λάβει τα ελάχιστα μέτρα τα οποία θα περισώσουν και το κύρος και τη λειτουργία αυτής. Και εδώ είναι που θα μπώ σε τεχνικά ζητήματα με την ελπίδα ότι θα βρω ευήκοα ώτα.
Είναι εξαιρετικά παράλογος ο όρος της συμπλήρωσης του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης καθώς η προσωρινή κράτηση αποτελεί το επαχθέστερο δικονομικό μέτρο καταναγκασμού το οποίο δυστυχώς δεν επιβάλλεται με τη φειδώ που θα έπρεπε. Στην πράξη κατηγορούμενοι των οποίων το δικαστήριο έχει προσδιοριστεί αλλά έχουν εκτίσει “μόνον” επτά ή οκτώ μήνες προσωρινής κράτησης θα πρέπει να αναμένουν άλλους τέσσερις ή πέντε μήνες προκειμένου να μπορέσουν να υπερασπισθούν εαυτόν ενώπιον του φυσικού τους Δικαστή. Το ακόμα πιο παράλογο είναι ότι σε πολλές από τις υποθέσεις στις οποίες έχει επιβληθεί προσωρινή κράτηση (ειδικότερα της αρμοδιότητας του Μονομελούς Εφετείου Κακ/των) καλέιται ένας μόνον μάρτυρας κατηγορίας και στο εδώλιο κάθεται ένας μόνον κατηγορούμενος, ήτοι κανένας συνωστισμός δεν δημιουργείται. Οι δε υποθέσεις αυτές δεν είναι παραπάνω από μία ή δύο ανά έκθεμα δικαστηρίου. Δεν υφίσταται δηλαδή κάποιος λόγος αναβολής των συγκεκριμένων υποθέσεων και υπερβαίνεται η εύλογη χρονική διάρκεια της διαδικασίας.
Περαιτέρω πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη για τους κρατούμενους οι οποίοι αναμένουν την εκδίκαση των υποθέσεών τους σε δεύτερο βαθμό. Σε όλες τις ΚΥΑ που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως σχετική πρόβλεψη με αποτέλεσμα κρατούμενοι οι οποίοι αναμένουν να διεκδικήσουν ότι τους αναλογεί σε δεύτερο βαθμό,να “βλέπουν” τις υποθέσεις τους να προσδιορίζονται προς εκδίκαση σχεδόν με καθυστέρηση ενός έτους.
Το έλλειμμα ασφάλειας δικαίου είναι τεράστιο. Στο θεωρητικό κατασκεύασμα στο οποίο δύο κατηγορούμενοι, ο Α και ο Β, έχουν διαπράξει το ίδιο αδίκημα, κάτω από τις ίδιες περιστάσεις και έχουν παρόμοια προσωπικότητα και εν τέλει τους επιβάλλεται η ίδια ποινή, με μόνη διαφορά ότι τον Α τον “προλαβαίνει” η περίοδος των μέτρων αναστολής ενώ τον Β όχι, ο Α θα έχει παραμείνει κρατούμενος τουλάχιστον ένα έτος περισσότερο. Η αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας έχει καταπατηθεί.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η λειτουργία των δικαστηρίων σε περίοδο κρίσης πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα. Και αν αυτό ακούγεται θεωρητικό, για τους κρατούμενους αποτελεί απτή πραγματικότητα και ζήτημα ζωτικής σημασίας για την πραγματικότητα την οποία βιώνουν. Το κράτος πρέπει να ικανοποιήσει την ελάχιστη απαίτηση των κρατουμένων. Να παρασταθούν ενώπιον του φυσικού τους δικαστή και να ακουστούν.

 

Περισσότερα

Συνεργασίες

Με «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ανοίγει η INTERAMERICAN το 2021

Δημοσιεύθηκε

στις

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ο Οργανισμός που για την INTERAMERICAN συνδέεται σημειολογικά με την πιο σημαντική προσδοκία για το νέο έτος και το μέλλον: «να χαμογελούν όλα τα παιδιά». Ο Οργανισμός έχει σημαντικό αποτύπωμα έργου κοινωνικής προσφοράς 25 ετών γι’ αυτόν τον σκοπό. Γι’ αυτό η εταιρεία ανανέωσε και φέτος όλα τα ασφαλιστήρια συμβόλαια που του παρέχει χορηγικά και προσέθεσε ακόμη 11 για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών του.

Συγκεκριμένα, η INTERAMERICAN χορηγεί την ασφάλιση του στόλου 124 οχημάτων διαφόρων χρήσεων (αυτοκινήτων, δικύκλων, ασθενοφόρων, λεωφορείων, φορτηγών, οχημάτων ειδικού τύπου για επιχειρησιακές ανάγκες σε εξαφανίσεις κ.ά.) που «Το Χαμόγελο του Παιδιού» χρησιμοποιεί για άμεση επέμβαση, για την ασφαλή μεταφορά παιδιών, για μεταφορά αγαθών και για παροχή υπηρεσιών υγείας. Ακόμη, παρέχει την ασφάλιση σε 2 κτήρια: στο Κέντρο Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας στη Νέα Μάκρη Αττικής και στο Σπίτι στο Περιστέρι.

Επιπλέον, κατά τον περασμένο Δεκέμβριο, με αφορμή έρευνα που η εταιρεία διενήργησε για την ικανοποίηση του πελατολογίου της από τις υπηρεσίες του ιδιόκτητου CARPOINT, Κέντρου Aποζημίωσης και Eπισκευής Aυτοκινήτου, προσέφερε στον Οργανισμό ένα ποσόν με βάση τον αριθμό των ερωτηματολογίων που συμπληρώθηκαν, ευαισθητοποιώντας με αυτό τον τρόπο τους πελάτες της για «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Ας σημειωθεί ότι η INTERAMERICAN – με εξαίρεση το 2020 λόγω των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας – καλύπτει ασφαλιστικά και όλες τις εκδηλώσεις εορταστικών πωλήσεων που πραγματοποιεί ο Οργανισμός σε δημόσιους χώρους.

Από το 1995 έως σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού», αναγνωρισμένο στην Ελλάδα και διεθνώς για τις δραστηριότητες που έχει αναπτύξει, έχει υποστηρίξει χιλιάδες παιδιά θύματα βίας και εξαφάνισης, παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Όπως υπογραμμίζει ο Κώστας Γιαννόπουλος, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού»: «κάθε παιδί είναι μοναδικό και η επιστημονική ομάδα του Οργανισμού εργάζεται εντατικά για να παρέχει σε κάθε παιδί όλα όσα έχει ανάγκη, δίνοντας άμεσα λύσεις σε συνεργασία με τον αρμόδιο κατά περίπτωση φορέα». Αναφερόμενος ειδικότερα στη συνεργασία με την INTERAMERICAN, ο κ. Γιαννόπουλος τονίζει: «η εταιρεία παρέχει στον Οργανισμό επί 20ετία και πλέον πολύτιμη υποστήριξη, επιδεικνύοντας σταθερή εμπιστοσύνη στο έργο του και απαλλάσσοντάς τον από τη σημαντική οικονομική επιβάρυνση της ασφάλισης περιουσιακών στοιχείων».


«Το Χαμόγελο του Παιδιού» μεγαλώνει στα 11 Σπίτια που λειτουργεί σε όλη την Ελλάδα 301 παιδιά και στηρίζει 74 ενήλικα παιδιά που μεγάλωσαν στα Σπίτια του Οργανισμού. Στο «Σπίτι του Παιδιού», ένα Κέντρο Ημέρας Εξατομικευμένης Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας πραγματοποιούνται καθημερινά θεραπευτικές συνεδρίες για παιδιά και εφήβους θύματα κάθε μορφής βίας, ενώ σχετικά με την εξαφάνιση παιδιών και ενηλίκων ο Οργανισμός διαχειρίζεται συνεχώς περιστατικά με σύγχρονη οργανωτική δομή, μεθοδολογία και δικτύωση αναζήτησης και εντοπισμού, αλλά και με εφαρμογές ψηφιακής τεχνολογίας. Επίσης, φροντίζει ετησίως χιλιάδες παιδιά με προβλήματα υγείας και για την αντιμετώπιση της φτώχειας. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει, μεταξύ άλλων, τον συντονισμό του προγράμματος Amber Alert για την Ελλάδα, ενώ λειτουργεί την Εθνική  Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, που δέχεται ετησίως περισσότερες από 250.000 κλήσεις.

 

Περισσότερα

Συνεργασίες

Σκανδάμης: «Έμποροι στο απόσπασμα»

Δημοσιεύθηκε

στις

Με δήλωσή του ο Μαρίνος Σκανδάμης, στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής, στρέφεται κατά της συνεχιζόμενης εγκατάλειψης των εμπόρων από το κράτος, μετά και το νέο lock down που ισχύει μέχρι τις 11 Ιανουαρίου.

Ο Aχαιός νομικός επισήμανε :«Οι βίαιες παλινδρομήσεις στα μέτρα για τη λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων, παίζουν με την ψυχή και τις αντοχές εκατοντάδων χιλιάδων επαγγελματιών και εργαζομένων. Από το lock down στο click away και από εκεί, στο ολοκληρωτικό μαύρο του νέου lock down μέχρι τις 11 Ιανουαρίου, προκύπτει πως η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το λιανεμπόριο, ούτε νοιάζεται γι’ αυτό.

Εκτός και αν ο κυβερνητικός στόχος είναι η εξόντωση των μικρομεσαίων επαγγελματιών, όπως με αγωνία επισημαίνουν τα μέλη των εμπορικών συλλόγων Αιγίου και Πατρών στις πρόσφατες κινητοποιήσεις και ανακοινώσεις τους.

Το βέβαιο είναι ότι με τις υποχρεώσεις των εμπόρων προς το κράτος και σε τρίτους να αναμένουν την αποπληρωμή τους, κάθε μέρα που πέρνα οδηγεί στην οριστική έξοδο από την εμπορική δραστηριότητα χιλιάδες ανθρώπους.

Και οι προφανώς ωφελούμενοι φαίνεται πως είναι μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις, που έχουν τα διαθέσιμα για να συντηρηθούν και να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά.

 Ως Κίνημα Αλλαγής θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τα μέτρα στήριξης και ελάφρυνσης που έχουμε ανακοινώσει, απαιτώντας τώρα από την κυβέρνηση να μην εκτελέσει την απόφαση θανατικής ποινής του εμπορικού κλάδου και των εργαζομένων σε αυτόν».

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα