Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Ψυχική Υγεία εν μέσω πανδημίας COVID-19- Της Βίβιαν Σαμούρη

Αντιδημάρχου Υγείας και Πρόνοιας του Δήμου Πατρέων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, εν μέσω πανδημίας της νόσου COVID-19, αποτελεί μια ιδιαίτερη αφορμή, για την ανάδειξη των διαχρονικών δυσεπίλυτων προβλημάτων των πασχόντων και των οικογενειών τους, τα οποία επιδεινώθηκαν λόγω του κορονοϊού, καθώς και της αύξησης των ψυχικών διαταραχών, που προέκυψαν από τις αλλαγές που συνέβησαν στη ζωή και την καθημερινότητα των πολιτών.

Μολονότι οι επιδράσεις της εν εξελίξει πανδημίας στην ψυχική υγεία δεν έχουν μελετηθεί συστηματικά, αναμένεται -κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών- να επιφέρουν εξαιρετικά δυσχερή αποτελέσματα, σε πολλά επίπεδα.

Η σημερινή κατάσταση, έχοντας στο επίκεντρο την πανδημία, προωθεί το φόβο σε κοινωνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα την επιδείνωση του άγχους και τη δημιουργία ποικίλων ψυχωτικών διαταραχών, προβλήματα που λαμβάνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις στις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες του πληθυσμού, όταν συνδυάζονται με ένταση της φτώχειας, εξαιτίας της μεγάλης μείωσης των οικογενειακών προϋπολογισμών.

Εάν, δε, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δηλαδή στα αρχικά στάδια μιας ψυχικής διαταραχής, δεν υπάρξει έγκαιρη ανίχνευση και θεραπεία, τότε το ήδη υψηλό ποσοστό (10-12%) των πασχόντων στη χώρα, θα εκτοξευτεί σε εφιαλτικά επίπεδα.

ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ

Ωστόσο, οι προβλέψεις δεν είναι ευοίωνες…

Δεδομένου ότι και υπό τις σημερινές συνθήκες όπου η κυβέρνηση καθημερινά διαφημίζει «μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης» ενώ στην πραγματικότητα τα λαϊκά νοικοκυριά βιώνουν της αύξηση της ανεργίας, την απώλεια του εισοδήματος, τη φτώχεια εξαιτίας των αυξήσεων στην ενέργεια και στα άλλα είδη πρώτης ανάγκης και οι μικροεπιχειρηματίες ζουν με το φόβο του «λουκέτου», η όξυνση των ανισοτήτων ή, σαφέστερα, η εγκατάσταση νέων μορφών ανισοτήτων, βρίσκεται προ των πυλών -και θα έχει ως φυσική συνέπεια, μεταξύ άλλων, την περαιτέρω συρρίκνωση της υφιστάμενης ελλειμματικής υγειονομικής περίθαλψης στον τομέα της ψυχικής υγείας και της πρόνοιας.

Αν στα κεντρικά χαρακτηριστικά των επιπτώσεων της σύγχρονης πανδημίας, αθροίσουμε και την επιδείνωση -λόγω διεύρυνσης των οικονομικών προβλημάτων- της ήδη εντατικής φροντίδας που παρέχουν πολλά νοικοκυριά σε μέλη τους με ψυχικά νοσήματα, τότε γίνεται ευθέως αντιληπτό ποια είναι τα μεγαλύτερα θύματα, των δύσκολων ημερών που διανύουμε: Οι πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, που προέρχονται από τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις.

Σε ό,τι αφορά τα άτομα, που ήδη πάσχουν από χρόνιες ψυχικές διαταραχές, τα οποία είναι ευάλωτα στην έκθεση σε ανησυχητικά γεγονότα (όπως η εξάπλωση του κορονοϊού), είναι πιθανόν να οδηγηθούν, σύμφωνα με τους ειδικούς, σε ακραίες μορφές παραληρήματος, ακόμη και στην αυτοκτονία, εάν δεν τους παρασχεθεί έγκαιρα η κατάλληλη βοήθεια.

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Σημειωτέον, ήδη από το μακρινό 2004 ξεκίνησε στη χώρα η αποδόμηση της Ψυχικής Υγείας, καθώς υιοθετήσαμε την υποτιθέμενη «Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» της ΕΕ, που δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μια παράδοση της Ψυχικής Υγείας σε ΜΚΟ, με στόχο να απαλλαγεί το Κράτος από την ευθύνη της χρηματοδότησης. Έτσι, οι ΜΚΟ έχουν επιδοθεί σε ένα κυνήγι εύρεσης διαφόρων κοινοτικών προγραμμάτων, χορηγών και δωρεών. Ορισμένες δομές παρακρατούν μέρος της σύνταξης των ασθενών και επιλέγουν φιλοξενούμενους με αυτό το κριτήριο, ενώ αρκετοί φορείς δέχονται παραπάνω φιλοξενούμενους από το προβλεπόμενο όριο, επειδή η χρηματοδότηση γίνεται «κατά κεφαλήν».

Τα αποτελέσματα της παραπάνω δυσχερούς εξέλιξης, που εντάθηκε από το 2014 και μετά, καταγράφονται σήμερα, εν μέσω πανδημίας κορονοϊού, σε δραματικές διαστάσεις, στα ελάχιστα εναπομείναντα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα ψυχικής Υγείας, όπου επικρατούν απάνθρωπες καταστάσεις.

Εκ των παραπάνω, καθίσταται σαφές πως τα ολοένα και αυξανόμενα προβλήματα στο χώρο της ψυχικής υγείας έχουν, ειδικά στις μέρες μας, τη μορφή του κατεπείγοντος, γι’ αυτό πρέπει να δράσουμε άπαντες άμεσα, διεκδικώντας ουσιαστική αύξηση των κονδυλίων στο συγκεκριμένο τομέα, για ενίσχυση των δημόσιων νοσηλευτικών δομών και της στοχευμένης προνοιακής πολιτικής.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ καφενεία, που αργοσβήνουν!- Του Νίκου Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αν έκαναν ένα καλό οι Τούρκοι στο βίαιο πέρασμα τους από την Ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι που έμαθαν στους Ευρωπαίους να εκτιμούν και να πίνουν καφέ. Ο Ελληνισμός πέριξ του Αιγαίου άρχισε να πίνει το καφεδάκι του ήδη από τον 15ο αιώνα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και τα πρώτα καφενεία, αρχικά στην Κων/πολη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. μόνο με Τούρκους πελάτες στην αρχή αλλά σύντομα προστέθηκαν και Έλληνες Στην πρώτη φάση ύπαρξης τους τα καφενεία συνδύαζαν την απόλαυση του αρωματικού καφέ ψημένου στη χόβολη με το κάπνισμα του ναργιλέ. Μεγάλη ιστορία ο ναργιλές με πολλούς και φανατικούς οπαδούς που αποκαλούνταν “Θεριακλήδες” και “Ναργιλεδοφουμαδόροι” Το 1931 η Αστυνομία απαγόρεψε τη χρήση του, τουλάχιστον στο κέντρο των μεγάλων πόλεων αν και μέχρι τη δεκαετία του 60 υπήρχαν πολλά καφενεία με ναργιλέδες -με την ανοχή του Κράτους. Προσωπικά έβλεπα καθημερινά να καπνίζουν ναργιλέ σε καφενείο σε υπόγεια στοά στην Ομόνοια μέχρι τις αρχές του 1980. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία είχαν διπλό και τριπλό ρόλο. Προσέφεραν καφέ αλλά ταυτόχρονα σερβίριζαν και ουζάκι ή ρακή (με μεζέ ελίτσες και ντοματούλα, ίσως και τυρί ή παστή σαρδέλα και τουρσί), παράλληλα όμως ήταν και μπακάλικα. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την κλασική φιγούρα του Ζήκου (Χατζηχρήστος) στον Μπακαλόγατο να εκτελεί χρέη σερβιτόρου και μπακάλη ταυτόχρονα; Ακόμα και πριν λίγα χρόνια όμως, έτσι συνέχιζαν να λειτουργούν στα πολύ μικρά και απομακρυσμένα χωριά. Το μενού περιλάμβανε και μπύρα, ακόμα και να σερβίρεται φασολάδα 8 η ώρα το πρωί είχα πετύχει σε ορεινό καφενείο σχετικά πρόσφατα. Πολυδιάστατος ο ρόλος των Ελληνικών καφενείων λοιπόν αλλά πάντα με μία και απαράβατη αρχή :Οι χώροι ήταν ανδροκρατούμενοι. Οι γυναίκες-και ειδικά οι ανύπαντρες η οι ασυνόδευτες απλά αντιμετώπιζαν το Αβατο του Αγίου Ορους. Ο χώρος μύριζε από μακριά τεστοστερόνη και ήταν θολός από την κάπνα ναργιλέδων και σέρτικων τσιγάρων. Στα εξωτερικά τραπεζάκια αν μία κυρία συνοδευόταν από τον σύζυγο, θα μπορούσε να καθίσει σεμνά και να απολαύσει γλυκό του κουταλιού ή βανίλια-υποβρύχιο, με νεράκι σκέτο φυσικά. Το καφενείο ήταν χώρος για άντρες αποκλειστικά. Χαρτιά, τάβλι, εφημερίδες, κουβέντες για ποδόσφαιρο και πολιτική. Πολλά καφενεία “χρωματίζονταν” ανάλογα με τις προτιμήσεις του φανατικού ιδιοκτήτη και γίνονταν κόκκινα ή πράσινα (ποδοσφαιρικά) και μπλε ή πράσινα (πολιτικά) ιδιαίτερα μετά την Μεταπολίτευση Καθώς λοιπόν το DNA του Ελληνα παραμένει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, το Ελληνικό καφενείο ξεχώρισε και από το Τούρκικο-τεκέ και από το Ευρωπαϊκό κυριλέ καφέ μετά γλυκισμάτων. Το δικό μας ήρθε και ανέλαβε το ρόλο της Αρχαίας Αγοράς. Παθιασμένες συζητήσεις, διαφωνίες, καυγάδες, λογύδρια, κουβέντες επί παντός του επιστητού. Και έπειτα ερχόταν η συμφιλίωση μέσα από μιά παρτίδα τάβλι ή πρέφα, με φωνές και πειράγματα. “Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι, αδερφέ” που τραγουδούσε ο Χατζής. Και κατόπιν επιστροφή στο σπίτι όπου περίμενε το φρεσκο-μαγειρεμένο φαγητό από τα χεράκια της συζύγου η της μαμάς. Σιγά σιγά τα καφενεία μας εξαφανίζονται και καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία “φεύγουν” σβήνουν και οι αναμνήσεις. Ο Ελληνικός καφές αντικαταστάθηκε από τον εσπρέσσο και το καπουτσίνο και κανείς πιά δεν διανοείται να απαγορεύσει σε γυναίκες να καθίσουν όπου τους αρέσει. Η πολιτική και το ποδόσφαιρο έχουν πιά χάσει το ενδιαφέρον τους και επικρατούν οι συζητήσεις για τα κοινωνικά και τις προσωπικές σχέσεις. Η ξένη μουσική, η ατμόσφαιρα, η απαγόρευση του καπνίσματος μας κάνουν πιά περισσότερο “Ευρωπαίους”. Τα δε αυτο-αποκαλούμενα “Παραδοσιακά καφενεία” είναι τα περισσότερα ντεμέκ καταστάσεις -ελάχιστα είναι πιά τα αυθεντικά, ιδιαίτερα στις πόλεις. Τα καφενεία όπως τα γνωρίσαμε οι παλαιότεροι είναι απόηχοι άλλων εποχών και χάνονται μαζί τους.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Εργάτες γης και ελληνική αγροτική παραγωγή

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγρότες στις μέρες μας είναι η έλλειψη εργατικών χεριών. Και όταν μιλάμε για «έλλειψη χεριών», αναφερόμαστε σε έλλειψη ξένων εργατών γης, καθώς όπως είναι γνωστό, ελάχιστοι είναι πλέον οι Έλληνες που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν σε αγροτικές εργασίες.

Το ερώτημα τέθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στην Πάτρα την περασμένη Τετάρτη και η απάντηση που δόθηκε ήταν πως γίνεται μία προσπάθεια μέσω διακρατικών συμφωνιών, να αυξηθεί ο χρόνος παραμονής ξένων εργατών γης στην Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός ανέφερε και κάτι άλλο όμως, που είναι και η «βάση» του προβλήματος: Είναι ζήτημα μεροκάματων. Όταν ο ξένος εργάτης παίρνει 30 ή 35 ευρώ μεροκάματο στην Ελλάδα και μπορεί να βρει 80 ευρώ σε κάποια άλλη χώρα (Ισπανία, π.χ.), τότε θα επιλέξει να πάει στην Ισπανία. Ο Βαλκάνιος εργάτης λοιπόν, μπορεί πολύ πιο εύκολα πλέον να βρει καλύτερα μεροκάματα σε άλλες χώρες και να μην προτιμήσει την Ελλάδα.

Αντέχει όμως ο Έλληνας παραγωγός να πληρώνει 80 και 100 ευρώ, μεροκάματο; Σαφώς και όχι. Και δεν αντέχει γιατί δεν πουλάει το προϊόν του σε τιμές που να μπορούν να καλύπτουν αυτά τα κόστη. Κάπως έτσι λοιπόν, μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο, στο τέλος του οποίου θα γυρίσουμε στη μόνη ουσιαστική συζήτηση που μπορεί να γίνει για την ελληνική αγροτική παραγωγή. Ο μόνος τρόπος να γίνει η ελληνική παραγωγή ανταγωνιστική είναι, οι μικροί κλήροι να ενωθούν και οι μεμονωμένες καλλιέργειες να αποκτήσουν μαζικότητα, αλλά και να αξιοποιηθούν όλες οι σύγχρονες τεχνολογίες για καλύτερα προϊόντα σε πιο φτηνές τιμές παραγωγής. Αν αυτά δεν συμβούν, ο αγροτικός τομέας θα συνεχίσει να «φυτοζωεί» και οι Έλληνες αγρότες θα περιμένουν εργαζόμενους από τρίτες χώρες για να μαζέψουν τις σοδειές τους…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η παραγωγική Ελλάδα επιστρέφει…

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μίλησε χθες (στο υπουργικό) ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τον προϋπολογισμό του 2023. Είπε ότι η χώρα έχει «κουμπαρά» 1 δις για να αντιμετωπίσει έκτακτες ανάγκες και να στηρίξει με πρόσθετα μέτρα την κοινωνία, αλλά στον πειρασμό του «δώστα όλα» δεν θα μπει γιατί η συνετή οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα αποδεικνύεται πως φέρνει αποτελέσματα.

Και κάπως έτσι είναι τα πράγματα, αλήθεια…

Δεν χρειάζεται να το πει ο Μητσοτάκης. Το λένε οι αριθμοί που δείχνουν ότι σε μία Ευρώπη που αντιμετωπίζει ύφεση, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που αναπτύσεται. Το λένε όμως και οι παγκόσμιοι τεχνολογικοί κολοσσοί που εκδηλώνουν ενδιαφέρον επένδυσης στη χώρα μας όπως και οι εξαγωγές προϊόντων που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.

Σιγά – σιγά, θα αρχίσουν να το καταλαβαίνουν και οι Έλληνες επιχειρηματίες, που από την εποχή της οικονομικής κρίσης μέχρι και τώρα, προτιμούν να «διατηρούν τα κεκτημένα» παρά να επενδύουν. Υπάρχουν όμως ήδη κάποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα που έχουν ξεκινήσει σημαντικές επενδύσεις. Και σταδιακά, θα τους ακολουθήσουν και άλλοι.

Διαμορφώνεται λοιπόν ένα περιβάλλον που μοιάζει ευνοϊκό. Που δείχνει ότι η Ελλάδα «επιστρέφει». Που ανοίγει τον δρόμο ώστε η παραγωγή ελληνικών προϊόντων να αυξηθεί. Πριν μερικά χρόνια γράφαμε – και ήταν αλήθεια – πως… ούτε μανταλάκια δεν παράγονται στην Ελλάδα. Σήμερα, υπάρχουν αρκετά προϊόντα που παράγονται και κάποια από αυτά εξάγονται με ιδιαίτερη επιτυχία στο εξωτερικό. Η παραγωγική Ελλάδα «επιστρέφει»…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα