Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Όχι μόνο μία ήμερα το χρόνο…»- Γράφει ο Παναγιώτης Καρασπήλιος

MED Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί από το 1992 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ως η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία. Ωστόσο, μέσα σε αυτά τα παραπάνω από 30 χρόνια αναρωτιέμαι τι αλλαγές έχουν γίνει και σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει, προκείμενου να μπορούμε να λέμε ότι η κοινωνία, η παιδεία, το κράτος παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες χωρίς διαχωρισμούς και εξαιρέσεις.

Σίγουρα, θα ήταν άδικο να είμαστε αφοριστικοί και να μην παραδεχτούμε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου ως προς την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την αναπηρία, αλλά κυρίως ως προς την παροχή ίσων ευκαιριών μεταξύ όλων των πολιτών.

Ωστόσο, δυστυχώς, η αναπηρία συνεχίζει να αποτελεί  κοινωνικό ταμπού που οδηγεί σε αποκλεισμούς, έχοντας αυτό φυσικά αντίκτυπο στην καθημερινότητα και στην ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας με αναπηρία.

Η έλλειψη παιδείας στην κοινωνία που πολλές φορές δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, το κράτος που πολλές φορές δεν αντιμετωπίζει επαρκώς τα προβλήματα που καλούνται να διαχειριστούν άνθρωποι, όπως τα προβλήματα του χώρου της Ειδικής Εκπαίδευσης, δυσχεραίνουν τη ζωή των ατόμων αυτών.

Όντας εκπαιδευτικός στο χώρο της Ειδικής Αγωγής, έχω βιώσει και βιώνω τις ελλείψεις και τα κενά που υπάρχουν στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης, ως προς την εκπαίδευση και κυρίως την ένταξη των παιδιών με αναπηρίες, αλλά πολλές φορές και την ανισότητά που βιώνουν ως προς τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε σχέση με τους συνομήλικους τους χωρίς κάποια αναπηρία. Ιδίως, η πανδημία επιδείνωσε την ήδη δύσκολη κατάσταση στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Γι’ αυτό και το κράτος είναι αναγκαίο να στηρίζει έμπρακτα ακόμα περισσότερο το χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Η ηθική ικανοποίηση που νιώθουμε ως εκπαιδευτικοί που κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες βλέπουμε ένα παιδί, ένα μαθητή μας, ο όποιος εκ των πραγμάτων αντιμετωπίζει ορισμένες δυσκολίες εξαιτίας μιας οποιαδήποτε μορφής αναπηρίας, να προοδεύει και να εξελίσσεται μέσω της εκπαίδευσης και να αποδεικνύει έμπρακτα ότι η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο στην εξέλιξη ενός ανθρώπου, όταν του παρέχονται οι ευκαιρίες που παρέχονται σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους χωρίς κάποια αναπηρία.

Αυτό το συναίσθημα που βιώνουμε βλέποντας τα παιδιά μας να προοδεύουν πάρα τα κακώς κείμενα που έρχονται πολλές φορές αντιμέτωπα τόσο αυτά, όσο και οι οικογένειες τους, όσο και εμείς οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Εκπαίδευσης, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, αποτυπώνεται, όμως, στα πρόσωπα των παιδιών που επιτυγχάνουν τους στόχους τους.

Αξίζει να τονιστεί ότι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση από τον μικρόκοσμο της σχολικής τάξης και του σχολείου ευρύτερα μπορεί να δημιουργήσει πολίτες που θα σκέφτονται συμπεριληπτικά και θα κάνουν πράξη το σεβασμό, την αποδοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη στην καθημερινότητά τους μέσα από τις κοινωνίες που θα αγκαλιάζουν όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαιρέσεις.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια βιωματική δράση το στις 3 Δεκεμβρίου 2019 στο πλαίσιο τη σχολικής τάξης για την Παγκόσμια Ήμερα Ατόμων με Αναπηρία, όπου φορέσαμε σε όλους τους μαθητές μαντήλια στα μάτια τους, προκειμένου να κατανοήσουν βιωματικά την αναπηρία όρασης, να ενημερωθούν για τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με αναπηρία, να ενημερωθούν για τις τεχνικές συνοδείας ατόμων με αναπηρία όρασης, να ευαισθητοποιηθούν και να γίνουν από αυτή τη μικρή ηλικία πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Διαπίστωσα ως εκπαιδευτικός ότι τα παιδιά εξοικειώνονται πολύ εύκολα με το ζήτημα της αναπηρίας και το αντιμετωπίζουν όπως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται, δηλαδή ως κάτι φυσιολογικό και μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η στήριξη της Εκπαίδευσης είναι ο μοχλός για την αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία, όπως και η ουσιαστική συμπερίληψη όλων των παιδιών, αλλά και η εκπαίδευσή τους να είναι πολίτες που σέβονται τους συμπολίτες τους. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί. Οφείλουμε να μάθουμε να σκεφτόμαστε πιο συμπεριληπτικά κάθε μέρα και όχι μόνο μία ημέρα το χρόνο.

 

Παναγιώτης Καρασπήλιος

Med Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Άρθρα-Συνεργασίες

Ευτυχώς που υπάρχουν καρναβαλιστές

Δημοσιεύθηκε

στις

THΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ (*)
Το προηγούμενο Σάββατο περίπου 3000 Πατρινοί βγήκαν με 850 «μεταμφιεσμένα» αυτοκίνητα στους δρόμους της πόλης σηματοδοτώντας την έναρξη του Πατρινού Καρναβαλιού.

Ήταν μια εικόνα αισιοδοξίας σε μια εποχή δυσάρεστων ειδήσεων, όπου η πανδημία στερεί από την Πάτρα εκτός άλλων, την κυριότερη πηγή εσόδων και το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς του πολιτισμού της.
Ήταν όμως και μια ακόμη επιβεβαίωση της μοναδικότητας του θεσμού, που δεν είναι απλά ένα εποχιακό έθιμο, αλλά τρόπος ζωής που μεταδίδεται ενάμιση αιώνα από γενιά σε γενιά. Κάτι που έχει ταυτιστεί με την ιδιοσυγκρασία και το ταπεραμέντο πολύ μεγάλης μερίδας Πατρινών. Οι καρναβαλιστές είναι η ψυχή του Πατρινού Καρναβαλιού και η εγγύηση της πορείας του στα επόμενα χρόνια. Αποτελούν την πιο παραγωγική του έκφραση, η οποία χρειάζεται υποστήριξη και ώθηση σε κάθε μορφή δημιουργικής δράσης.
Έχουν ακουστεί κατά καιρούς πολλά σχέδια για το Πατρινό Καρναβάλι μέχρι του σημείου να λέμε ότι είναι η «βαριά βιομηχανία της πόλης». Πόσες βιομηχανίες όμως μπορέσαμε να διατηρήσουμε μεγαλουργώντας την Πάτρα, για να τα καταφέρουμε και στο Καρναβάλι; Πανηγυρίζουμε εδώ και χρόνια την τελευταία Κυριακή μετά την παρέλαση επηρεασμένοι από το μεγαλείο κεφιού, δημιουργικότητας, διασκέδασης μεγάλου πλήθους και πάθους και σίγουρα ξελασπώματος από την «άπνοια» της υπόλοιπης χρόνιας και τέλος μέχρι εκεί.
Το Καρναβάλι της Πάτρας όμως έχει προ πολλού εκπέμψει τις ανάγκες, τους στόχους και τις προσδοκίες του, που δεν τις βλέπει όποιος δεν θέλει ή όποιος δεν αντιλαμβάνεται πώς να τις αξιολογήσει.
Την τελευταία δεκαπενταετία τουλάχιστον, προέκυψαν μέσα από το καρναβάλι νέες δουλειές και επαγγέλματα. Αναδείχθηκαν καλλιτέχνες και βρήκαν δρόμους επαγγελματικού προσανατολισμού αρκετοί άνθρωποι που η δημιουργικότητά τους ή το χόμπι τους, έγιναν πόροι επιβίωσης μετά το Καρναβάλι. Αυτή η θετική πλευρά της ζωής στην Πάτρα είναι άγνωστη στην πόλη και δεν στηρίζεται από τους αυτοδιοικητικούς φορείς και τον παραγωγικό κόσμο ως παράδειγμα εξωστρέφειας και ανταγωνιστικότητας.
Η Δημοτική Αρχή σπατάλησε επτά χρόνια σύνδεσης του Καρναβαλιού με κάθε τρόπο, με τα πολιτικά μηνύματα της κομματικής καθοδήγησης, χωρίς να καταλαβαίνει τη διαφορά ενός πολυπληθούς γεγονότος έκφρασης από μία μαζική λαϊκή σύναξη. Η αξιοποίηση χώρων ανάδειξης ιστορίας, δημιουργικής δράσης και επισκεψιμότητας του Πατρινού Καρναβαλιού, αφέθηκαν στη γραφειοκρατία των «καλών» προγραμμάτων της «κακής» Ευρωπαϊκής Ένωσης και το συνολικό όραμα για το μέλλον του Καρναβαλιού έγινε βλέποντας και κάνοντας. Η δε πανδημία μας στέρησε και μας στερεί ακόμη ότι μπορεί στο Καρναβάλι να αποτυπωθεί σε αριθμούς, συναισθήματα και ψυχικά αποθέματα. Ασφαλώς προέχει η δημόσια υγεία αλλά καλό είναι να έχουμε και κάποιες σκέψεις.
Το Πατρινό Καρναβάλι θα επιβιώσει γιατί έχει βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία και δικά του ισχυρά αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης. Χρειάζεται οργανωμένο σχέδιο με τρεις άξονες : θέμα, θέαμα και τουριστικό προϊόν. Χρειάζεται σύνδεση με τη νέα γενιά μέσω δράσεων έκφρασης παράλληλων με τις βαθμίδες της εκπαίδευσης ώστε μετά το «ισχυρό Group» να περάσουμε στην ισχυρή οργανωμένη έκφραση δημιουργίας και τέχνης. Η υποστήριξη κοινών δράσεων με τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ και το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών να γίνουν φυτώρια ανάπτυξης πολλαπλών μορφών έκφρασης όλο το χρόνο με σημείο αναφοράς το Καρναβάλι. Χρειάζεται οργανωμένη προβολή και επικοινωνία με την υπόλοιπη Ελλάδα ώστε το Πατρινό Καρναβάλι να γίνει ξανά κορυφαίος προορισμός επισκεπτών με σωστή και αποδοτική παροχή υπηρεσιών. Να αναπτύξουμε το καρναβαλικό εργαστήρι των κατασκευών του Δήμου, σε εργοστάσιο τέχνης ώστε να πετύχουμε σύνδεση με τα προγράμματα ενίσχυσης του σύγχρονου πολιτισμού από το Υπουργείο Πολιτισμού. Και φυσικά να εκπονηθεί, και να στηριχθεί πρόγραμμα ενίσχυσης επαγγελμάτων που προκύπτουν και αναδεικνύονται μέσα από το Καρναβάλι, ώστε να υπάρξει στην πόλη ενδιαφέρον για νέου είδους δουλειές.
Είναι πολλά τα βήματα που απαιτούνται αλλά ένα είναι το κυριότερο. Η συνεννόηση ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αυτοδιοίκησης και παραγωγικών φορέων ώστε από όλους μαζί να προχωρήσουν όσα λέμε ή ψιθυρίζουμε για το Καρναβάλι την Κυριακή και τα ξεχνάμε την Καθαρή Δευτέρα…
(*) Βουλευτής Αχαϊας της Ν.Δ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΟ ΚΙΝΑΛ σήμερα!

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Ανατροπή στα πολιτικά δεδομένα των τελευταίων ετών έφεραν οι πρόσφατες δημοσκόπησεις των εταιρειών Metron Analysis και Mark που αποτύπωσαν μια αξιοσημείωτη άνοδο του ΚΙΝΑΛ στο 18,5%.

Ποσοστό μεγαλύτερο κατά δέκα μονάδες από αυτό που κατέγραφαν πριν την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του κόμματος. Το νέο ΚΙΝΑΛ, όπως έδειξαν τα στοιχεία, στεγάζει εν πολλοίς την απογοήτευση κυρίως μεγάλης μερίδας των ψηφοφόρων του ΣΎΡΙΖΑ (επαναπατρισμός) και εν μέρει ένα μικρό κομμάτι της ΝΔ η οποία εισπράττει την φθορά τριάντα μηνών στην εξουσία και μάλιστα εν μέσω πανδημίας. Το ΚΙΝΑΛ λοιπόν γίνεται αποδέκτης μιας δεξαμενής ψηφοφόρων έντονα χρωματισμένης πολιτικής δυσφορίας που απορρέει από την παρουσία τόσο της ΝΔ στην εξουσία όσο και του ΣΎΡΙΖΑ στην Αξιωματική αντιπολίτευση με κύριο αντιπολιτευτικό του “όχημα” τα θύματα της πανδημίας. Φαίνεται επίσης να προσελκύει ψηφοφόρους που δεν είναι ενταγμένοι στο ένα ή το άλλο κόμμα και είναι δυσαρεστημένοι και από τους δύο μεγάλους πολιτικούς πόλους. Το τοπίο όπως όλα δείχνουν αλλάζει αφού οι πολίτες ψάχνουν κάτι νέο, άφθαρτο, με νέες ιδέες με την ελπίδα πως τα πράγματα για την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία θα ομαλοποιηθούν προς το καλύτερο. Βέβαια ο νέος πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ έχει δύσκολο έργο μπροστά του αφού πρέπει να αποδείξει πως ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του είναι δημοσκοπική “φωτοβολίδα”. Πρέπει να καταστήσει ευδιάκριτες τις διαφορές του από τον ΣΎΡΙΖΑ κα να καταθέσει προτάσεις και ιδέες που θα αποδεικνύουν πως είναι πράγματι το κάτι νέο. Σε πρώτη ανάγνωση μπορεί κανείς να δει ότι το νέο πρόσωπο του ΚΙΝΑΛ αποτελείται από μία ομάδα δέκα ανθρώπων νεαρής ηλικίας, με μέσο όρο τα 40 χρόνια, “φρέσκα” πρόσωπα, με καλές σπουδές και που όλοι τους προέρχονται από τα “σπλάχνα” του κόμματος. Επελέγησαν από τον ίδιο τον πρόεδρο για να φέρουν νέα πνοή στο ιστορικό κόμμα που ίδρυσε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου και που μάλλον θα ξαναγυρίσει, όπως όλα δείχνουν, στο παλιό του όνομα του 1974 ως ΠΑΣΟΚ. Με την μεταβολή αυτή στα ποσοστά των κομμάτων, με απώλειες περίπου τριών μονάδων για τη ΝΔ και οκτώ για τον ΣΎΡΙΖΑ και με την άνοδο του ΚΙΝΑΛ ο πολιτικός χάρτης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι πρωταγωνιστές γίνονται πλέον τρείς, ο καθένας με τις δικές του επιδιώξεις. Το πολιτικό παιχνίδι απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς και την αποφυγή λαθών του παρελθόντος ιδιαίτερα όταν το περιβάλλον είναι ασταθές και ο κόσμος κουρασμένος και θυμωμένος. Ζητούμενο είναι αν πράγματι αυτό το 18.5% που κατέγραψε η δημοσκόπηση κυοφορεί ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού Ο χρόνος θα δείξει.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η πρόταση μομφής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Κάθε πρόταση μομφής αποτελεί μία πολύ σημαντική κοινοβουλευτική διαδικασία, που μάλιστα μπορεί να φτάσει να αποτελεί το «απόλυτο όπλο» της αντιπολίτευσης όταν πραγματικά πιστεύει ότι η κυβέρνηση της χώρας δεν έχει τη δεδηλωμένη (δηλαδή την εμπιστοσύνη της Βουλής) και άρα, μπορεί η κυβέρνηση να καταψηφιστεί και η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές.

Και ερχόμαστε στην πρόταση μομφής που κατέθεσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας κατά της κυβέρνησης. Πιστεύει άραγε κάποιος – ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας – ότι αυτή τη στιγμή κινδυνεύει η κυβερνώσα πλειοψηφία; Προφανώς, όχι.

Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μάλλον ορθά είδε την ευκαιρία να «σφυροκοπήσει» την κυβέρνηση και παράλληλα, να αναδείξει το δικό του ηγετικό προφίλ σε μία περίοδο όπου η μεν κυβέρνηση υπόκειται σε φθορά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ όμως, όχι μόνο δεν δείχνει να κερδίζει, αλλά αντίθετα να χάνει από το ΚΙΝΑΛ και την καλή αύρα που έφερε η αλλαγή ηγεσίας στο συγκεκριμένο κόμμα.

Ο χιονιάς και τα προβλήματα στην Αττική, έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Αλλά η μομφή δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο ζήτημα. Ο Αλέξης Τσίπρας θα ξεδιπλώσει όλη την ατζέντα της επικαιρότητας (φυσικά φαινόμενα, πανδημία, ακρίβεια, ενεργειακή κρίση) και θα φροντίσει να δείξει ότι έχει την πολιτική πρωτοβουλία και ο ΣΥΡΙΖΑ, εξακολουθεί να αποτελεί κυβερνητική επιλογή.

Από την άλλη πλευρά όμως και η κυβέρνηση μάλλον… καλοδέχτηκε την πρωτοβουλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί όχι μόνο δεν αισθάνεται ότι μπορεί να έχει κοινοβουλευτικές απώλειες, αλλά αντίθετα, θα της δοθεί η ευκαιρία να αρθρώσει τον δικό της πολιτικό λόγο και παράλληλα με τα προβλήματα, να καταδείξει και τις θετικές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει, αλλά και να συγκρίνει με την εποχή διακυβέρνησης Τσίπρα.

Εν κατακλείδι, η τριήμερη κοινοβουλευτική διαδικασία θα έχει δύο πρωταγωνιστές: Τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Και οι δύο θα προσπαθήσουν να κερδίσουν «πόντους», ο καθένας για διαφορετικό λόγο…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα