Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Αντιγόνη- Η συνείδηση στους μύλους της εξουσίας ή πως δενότανε το …sold out 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μπροστά στην έβδομη πύλη πέφτουν νεκροί ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης στον αδελφοκτόνο πόλεμο. Ο Κρέοντας διατάζει τον ενταφιασμό του Ετεοκλή και απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη κατηγορώντας τον ότι πρόδωσε την πατρίδα του. Ετοιμάζει γλέντι στο οποίο θα γιορταστεί η νίκη και θα επιβεβαιωθεί ο καινούργιος άναξ. Η Αντιγόνη, σε αντίθεση με την Ισμήνη, αψηφά τους νόμους του Κρέοντα και ενταφιάζει τον νεκρό αδελφό της σύμφωνα με την θέληση των θεών.

Η συγκέντρωση όλων των θεμάτων που απασχολούν την αρχαιοελληνική σκέψη με κέντρο τον άνθρωπο, τις ανάγκες του, τις αδυναμίες του, της συνείδησης, της αξιοπρέπειας, του κοινωνικού, του ηθικού, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του ατόμου, βρίσκονται στην Αντιγόνη του Σοφοκλή.

Η τραγωδία της Αντιγόνης είναι μια βυθοσκόπηση της δημοκρατικής κοινωνίας, στην οποία το άτομο απαιτεί την κατοχύρωση της προσωπικότητάς του. Η στάση του καθενός σε μια τέτοια κοινωνία έχει συνέπειες για τους υπόλοιπους, οι αποφάσεις του ατόμου δεν αφορούν μόνο το ίδιο αλλά και τον περίγυρό του. 

Ο Κρέων βασιλιάς της Θήβας πλέον, διατάζει  να μην ταφεί ο Πολυνείκης, αφού επιτέθηκε εναντίον της πατρίδας του. Η Αντιγόνη θάβει τον αδελφό της όπως είχε καθήκον. Ο Κρέων διατάζει να ταφεί ζωντανή για την ανυπακοή της. Ο γιος του Κρέοντα, ο Αίμων, ερωτευμένος με την Αντιγόνη προσπαθεί να βρει μια λύση, χωρίς να τα καταφέρει. Η Αντιγόνη αυτοκτονεί κι ο Αίμων πεθαίνει κι αυτός στην αγκαλιά της, η γυναίκα του Κρέοντα μην αντέχοντας το χαμό των παιδιών της αυτοκτονεί και ο Κρέων μη μπορώντας να αντέξει τις φοβερές επιπτώσεις των τρομερών αποφάσεών του μετανιωμένος ψάχνει τρόπο να χαθεί από αυτόν τον κόσμο.

Συσσώρευσε όσα πλούτη θες,

απόκτησε όση εξουσία φιλοδοξείς…

Χαρά· έχεις χαρά;

Τα υπόλοιπα δεν είναι ούτε καπνού σκιά.

(Μτφρ. Γιώργος Μπλάνας)

 

Ο Σοφοκλής δεν δημιουργεί έναν κακό ήρωα, αυταρχικό βασιλιά, αιμοδιψή τύραννο τον Κρέοντα και μια αγνή αδελφή την Αντιγόνη και από τη  σύγκρουση του απόλυτου κακού με το απόλυτο καλό να προκύπτει η δράση, η κορύφωση και η λύση. Όλα είναι πιο σύνθετα, ο Κρέων είναι η νόμιμη αρχή και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία υπάρχει νόμιμη αρχή. Τη Δημοκρατία την εκφράζει η αρχή αλλά και ο λαός. Όταν δεν υπάρχει αρμονία μεταξύ αρχής και λαού κάπου το πράγμα χωλαίνει κάτι τέτοιο θα συνέβαινε και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, για την οποία ο Θουκυδίδης γράφει ότι ‘’εγίγνετο λόγω μέν δημοκρατία, έργω δε του πρώτου ανδρός αρχή.’’ Ο Κρέων έχει καθήκοντα και υποχρεώσεις πρέπει να υπερασπιστεί το δίκαιο και τους νόμους.  Ο Πολυνείκης επιτίθεται με ξένο στρατό κατά της πατρίδας του. Το δίλημμα του Κρέοντα είναι αν θα εφαρμόσει το δίκαιο της πολιτείας ή τον άγραφο νόμο των ανθρώπων.

Η Αντιγόνη θα ακούσει τη φωνή της συνείδησής της, θα θάψει τον αδελφό της έτοιμη να πληρώσει  κάθε τίμημα. Είναι ο μόνος δεδομένος χαρακτήρας του έργου. Οι άλλοι ήρωες διαμορφώνονται με την ανέλιξη του έργου. Η Αντιγόνη είναι  πεισμένη εξ αρχής για το δίκιο της, αλύγιστη στο καθήκον, χωρίς κανένα συμβιβασμό ερωτοτροπεί κάποιες φορές και  με τον θάνατο.

Ο Κρέων δημοκρατικός στους τύπους, αλλά  στενοκέφαλος και σκληρός στην εφαρμογή των νόμων, εκφράζει την κρίση της Αθηναϊκής δημοκρατίας.

Η Αντιγόνη είναι σπουδαίο έργο αιώνια επίκαιρο γιατί το πρόβλημα της συνείδησης του ανθρώπου μπροστά στη Δημοκρατία που γίνεται ‘’του πρώτου ανδρός αρχή’’, είναι ένα από τα προβλήματα που κατατρύχουν τις σύγχρονες κοινωνίες και την εποχή μας.

Ο σκηνοθέτης Τσέζαρις Γκραουζίνις πάνω στο θέμα της διαχείρισης της εξουσίας και του ανθρώπινου παράγοντα πριν την παράσταση στην Επίδαυρο υπογραμμίζει ότι «Στην εποχή του ο Κρέοντας είναι η νέα δημοκρατική αντίληψη ενώ η Αντιγόνη εκπροσωπεί την παλιά αριστοκρατία και τις αξίες της που προσπαθεί να υπερβεί η αθηναϊκή δημοκρατία. Ο Σοφοκλής με μεγάλη μαεστρία διασαλεύει τα στερεότυπα, φωτίζει τις αντιφάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και υπογραμμίζει τον καταλυτικό ρόλο του ανθρώπινου παράγοντα. Η αρχαία τραγωδία μάς συναρπάζει ακόμα ακριβώς επειδή δεν απλοποιεί τον κόσμο όπως τα σύμβολα, δεν υπάρχει άσπρο – μαύρο. Αντίθετα δείχνει πόσο πολύπλοκη, απρόβλεπτη και αντιφατική και ενδιαφέρουσα είναι η ζωή. Γι’ αυτό πιστεύω πως κάθε νέα γενιά πρέπει να ξαναψάξει και να βρει τη δική της Αντιγόνη και τον δικό της Κρέοντα».

Όμως αυτά δεν τα είδαμε πουθενά στην παράσταση. Ο σκηνοθέτης από την πρώτη στιγμή ακολουθεί τον εύθραυστο, ευαίσθητο βηματισμό της Αντιγόνης στο ρόλο με ανοιχτά τα φτερά του θυμικού, προς το προαιώνιο καθήκον, την αδελφική αγάπη και το προδιαγραμμένο  πεπρωμένο. Η Έλλη Τρίγγου αποδίδει με εσωτερικότητα και στη συνέχεια με δύναμη την Αντιγόνη. Η στάση της δεν καθορίζεται από κάποιο καπρίτσιο ή κάποια  ιδιοτροπία, πιστεύει βαθιά αυτό που κάνει τόσο βαθιά που δεν το’ χει σε τίποτα να πεθάνει, υπάρχουν στίχοι και στιγμές που η ηρωίδα ερωτοτροπεί με τον χάροντα, αυτό το συνταρακτικό συναίσθημα κάποιες στιγμές φτάνουν στο κοίλον της Επιδαύρου.

Ο σκηνοθέτης βάζει τον Κρέοντα στο ρόλου το κακού ηγέτη που προσπαθεί να επιβληθεί με φωνές, του αναίσθητου συνάνθρωπου να μην δείχνει σταλιά έλεος, του ιδιότροπου  και εμμονικού άρχοντα που τον ενδιαφέρει μόνο η επιβολή της τάξης και η υπακοή στις ανασφάλειες του νέου άρχοντα και της άτεγκτης  εξουσίας του. Ο Βασίλης Μπισμπίκης γέρνει σαν αρπαχτικό πάνω στην Αντιγόνη σαν εκτελεστής με φωνές και  βρυχηθμούς, θέλει να επιβάλει το δίκαιο και το σωστό, χωρίς μέτρο, χωρίς σύνεση, χωρίς πειθώ. Τα έντονα διλήμματα  και η συντριβή του άνακτα, δεν έφτασαν στους θεατές, ακόμα και όταν ο Κρέων συνομιλούσε πια με τον αφανισμό  και την καταστροφή του. Ένα κύμα επιθετικού νατουραλισμού, άκρατου πατερναλισμού και εξωστρεφούς κυνισμού,  κατέκλυσε την ερμηνεία του.

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στον ρόλο του κορυφαίου του χορού, αμύνθηκε με όλες του τις δυνάμεις, κορυφαίος ενός χορού, ο οποίος μετά από αυτά που έζησε, περισσότερο κι από το δίκαιο και το σωστό, έχει ανάγκη την ομαλότητα και την ηρεμία. Στον ρόλο του φύλακα ο Κώστας Κορωναίος, έδωσε ανάσα στην παράσταση με την κωμική νότα του, ο  Στρατής Χατζησταματίου βρήκε τρόπο να δώσει υπόσταση στον νεαρό ερωτευμένο και παρορμητικό Αίμονα,  ο οποίος αν και πιστεύει και αγαπά τον πατέρα του θα μπει σε μια σύγκρουση η οποία δεν έχει γυρισμό.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης δεν αισθανόμαστε τις συνεχείς αντιφάσεις του χορού, ο οποίος πότε θωπεύει τον ηγέτη, πότε εξυμνεί την γενναιότητα της Αντιγόνης, πότε τραγουδά και πότε μοιρολογεί για το κακό που φτάνει, πότε αγανακτεί με τις απάνθρωπες αποφάσεις της εξουσίας και πότε άβουλος και αναποφάσιστος μπαίνει στο καβούκι του και χάνεται στη σιωπή. 

Η Αντιγόνη είναι ένα έργο που μπορεί να καταπιαστεί κάποιος πολύ δύσκολα και να πει κάτι καινούργιο. Δεν είναι ούτε ο Φιλοκτήτης ούτε ο Αίαντας που μπορεί πολλοί θεατές να μην γνωρίζουν καλά, καλά την υπόθεση, η Αντιγόνη όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι στο DNA του Έλληνα, γιατί την έχει διδαχθεί, την έχει παρακολουθήσει σε παράσταση, πιθανόν και περισσότερες από μία φορές, την έχει δει στην κινηματογραφική εκδοχή της. Με κόλπα, ευρήματα, ασύνδετες ιδέες δεν έχει νόημα να στηθεί παράσταση. Άρα για να αποτολμήσει κανείς να ανακατευτεί  με την Αντιγόνη πρέπει να έχει να πει κάτι καινούργιο, ολοκληρωμένο, σαφές και απόλυτα στέρεο, το οποίο ο χρόνος και η ανάγκη έκφρασης του, το έχει γαλβανίσει με την πίστη ότι δεν παίρνει αναβολή και πρέπει να ειπωθεί, να ακουστεί, να «κατοχυρωθεί». 

Η εντυπωσιακή παρουσία του κοινού και τις 2 βραδιές στην Επίδαυρο οδήγησε σε διπλό sold out, ξεπερνώντας τους 18.000 θεατές, ένα επίτευγμα που δεν έχει επαναληφθεί εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία στο Αργολικό Θέατρο, αλλά η προσέλευση και τα sold out μπορεί και πρέπει να είναι αυτοσκοπός;

Η παράσταση πάσχει από ρυθμό, ένταση και παλμό, παρά τις κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, τις συμπαθητικές στιγμές, τις καλές ερμηνείες και τις φιλότιμες επιμέρους προσπάθειες. Κυρίως όμως, η Αντιγόνη του Τσέζαρις Γκραουζίνις, πάσχει από κάποια συνολική σύλληψη, ένα σαφές πλαίσιο και έναν κεντρικό άξονα . Όλα συμβαίνουν επί σκηνής χωρίς βάθος, πυκνότητα και αρμονία, όλα συμβαίνουν στη βάση και στις διαστάσεις ενός μακρόσυρτου, ανώφελου και πλουμιστού ρεαλισμού. Δεν συγκλονιζόμαστε από το κακό που έρχεται κατά πάνω μας, δεν ταραζόμαστε από τα τεράστια διλήμματα αυτών που πρέπει να λάβουν τις αποφάσεις. Δεν νιώθουμε τον αποτροπιασμό  καθώς συνθλίβονται δύο νέοι άνθρωποι. Ο φόβος, η ζοφερότητα, η αγωνία, για τις αποφάσεις και τις πράξεις των ηρώων δεν φτάνει ποτέ στους θεατές αλλά όπως έλεγε και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ «Μόνο στις αποφάσεις μας είμαστε σημαντικοί» και αν αυτές χαθούν μέσα στην θολότητα και την ασάφεια, κάτω από τις συνεχείς φωνασκίες, την άμετρη εξωστρέφεια και τον ακατάσχετο θόρυβο, μένει η ανάμνηση μιας άλλης παλαιότερης παράστασης ή ακόμα και οι σχολικές  αναγνώσεις να μας περιθάλπουν.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κεραμίδα… αφύπνισης!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από την ώρα που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας… Ένα παιδί πήγε χθες στο σχολείο του, αλλά δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι του.  Και η αιτία είναι μία έκρηξη στο λεβητοστάσιο του σχολείου, την ώρα που (όπως είδαμε να γράφεται) τα παιδιά βρίσκονταν αμέριμνα στην αυλή για διάλλειμα.

Από την έκρηξη φαίνεται πως εκτοξεύτηκαν κομμάτια τσιμέντου αλλά και μία μεταλλική πόρτα σε απόσταση πολλών μέτρων, με αποτέλεσμα, ένας μαθητής να πεθάνει και δύο ακόμα να τραυματιστούν.

Ποιος γονιός – αλλά και ποιος άνθρωπος γενικότερα – μπορεί άραγε να αντέξει τη σκέψη ότι ένα παιδί χάθηκε με αυτόν τον τρόπο, μέσα στον χώρο του σχολείου;

Από τη μία πλευρά προσπαθείς να βάλεις κάτω τη ψυχρή λογική και να σκεφτείς ότι ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Από την άλλη όμως, η πεποίθηση ότι ο χώρος κάθε σχολείου είναι (ή πρέπει να είναι) από τους πιο ασφαλείς, σε κάνει να τρελαίνεσαι για μία τραγωδία που ήρθε παντελώς ξαφνικά να ταρακουνήσει την ελληνική κοινωνία.

Να ταρακουνήσει την κοινωνία και ίσως, να… αφυπνίσει τους αρμόδιους. Και όχι μόνο στην κατεύθυνση της έρευνας που αναμφίβολα θα γίνει για τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά της έρευνας που πρέπει να γίνει σε κάθε σχολείο για τις συνθήκες ασφάλειας.

Για παράδειγμα: Είμαστε βέβαιοι πως τα λεβητοστάσια σε όλα τα σχολεία είναι ασφαλή; Είμαστε βέβαιοι πως τα σχολικά μας κτίρια έχουν την απαιτούμενη αντοχή απέναντι σε σεισμούς και άλλα καιρικά φαινόμενα; Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που τους παρέχουν ασφάλεια;

Ξέρουμε καλά πως το ζήτημα είναι μεγάλο. Απαιτεί μία μεγάλη εθνική επιχείρηση και πολλούς πόρους. Το ελληνικό κράτος όμως δεν μπορεί να κάνει «εκπτώσεις» στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και το περιστατικό στις Σέρρες μας το θύμισε…. Σαν μία «κεραμίδα» που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας και έφερε με δύναμη στο προσκήνιο ένα τόσο επείγον ζήτημα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα αεροδρόμια είναι περιουσία μας

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Dr.Νίκου Μακράκη– προέδρου της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας

 

Κανένας λόγος δεν υφίσταται ώστε να πρέπει να πουληθούν και τα υπόλοιπα 22 αεροδρόμια ,περνώντας με την μορφή ενοικίου για 40 η 49 χρόνια σειδιωτικές επιχειρήσεις.

 

Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού αφού με χρήματα του Δημοσίου δημιουργήθηκαν.

 

Έγιναν για να στηρίξουν τοπικές κοινωνίες και περιοχές με τουριστική ανάπτυξη οι οποίες είχαν ανάγκη σύνδεσης με την ενδοχώρα και προορισμούς από το εξωτερικό.

 

Αποτελούν μέγιστης Εθνικής σημασίας κρατικές ιδιοκτησίες με ότι αυτό συνεπάγεται στην περιοχή ειδικότερα του ανατολικού Αιγαίου. Τα κρατικά η δημοτικά αεροδρόμια, αποτελούν εθνικό στρατηγικό πλούτο

όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία,τα μουσεία ,τα κρατικά ΜΜΕ και τα Μέσα μεταφοράς.

 

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν και σε καμία κυβέρνηση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων. Τα πρώτα 14 διεθνή άεροδρομια , συν αυτό της Αθήνας δόθηκαν με συμβάσεις αυστηρά μονοπωλιακού χάρακτηρα και με τέτοιες διασφαλίσεις προς όφελος μόνο του ιδιώτη επενδυτή εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

 

Για πια ανάπτυξη επένδυσης συζητάμε , όταν ο επενδυτής εξασφαλίζει μονοπωλιακό καθεστώς και μάλιστα με ομπρέλα χιλιομετρικής απόστασης περιμετρικα του αεροδρομίου του.( στα 100 χιλιόμετρα δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί άλλο αεροδρομιο). Ποιος άλλος κλάδος ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να εξασφαλίσει και μονοπωλιακό καθεστώς στην επένδυση του και μάλιστα όταν αυτή υφίσταταήδη σαν κρατική η δημοτική επένδυση με φήμη και πελατεία;

 

Αλήθεια , στην Ενωμένη Ευρώπη δεν υποτίθεται οτι πρεσβεύουμε το επιχειρείν και είμαστε ενάντια στα μονοπώλια κρατικά η ιδιωτικά ;Γιατί στην χώρα μάς δεν ισχύει το αυτονόητο δηλαδή το ρίσκο του επιχειρήν σε αυτήν την περίπτωση;

 

ΓΙΑΤΙ πρέπει να πεθάνει η Γενική Αεροπορία και ο αεροπορικός -αεραθλητικός τουρισμός στην χώρα μας.

 

ΓΙΑΤΙ η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ πρεσβευτής της Γενικής Αεροπορίας της χώρας μας από το 1928 δεν προσκαλείται να συμμετέχει σε ομάδες εργασιας ώστε να καταθέσει τήν εμπειρία της αλλά και τις προτάσεις της ;

 

Ποιά συμφέροντα την αποκλείουν;

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το αποτέλεσμα μετράει

Δημοσιεύθηκε

στις

Τo νέο νομοσχέδιο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη και τις αμοιβές των γιατρών θα κριθεί στην πράξη. Όπως και κάθε νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο αφορισμός «το ΕΣΥ στα χέρια ιδιωτών» που θέλει να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση – και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι, όχι μόνο μια παλιά «καραμέλα», αλλά και κάτι που στην εποχή μας, ελάχιστα αφορά την κοινωνία.

Η κοινωνία σήμερα έχει ξεπεράσει πολλά από τα «ταμπού» του παρελθόντος. Και εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να έχει απέναντί της μία καλή και σύγχρονη δημόσια υπηρεσία. Μία υπηρεσία που της προσφέρει αυτό που θέλει, στον χρόνο που θέλει και φυσικά, με το ελάχιστο δυνατό κόστος (ή και με καθόλου κόστος εφόσον μιλάμε για δημόσια υπηρεσία).

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι εκκαθαρίσεις των συντάξεων. Ποιος, πραγματικά, νοιάζεται ότι χρειάστηκε να επιστρατευθούν και ιδιώτες μάνατζερ προκειμένου να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», από τη στιγμή που ο συνταξιούχος θα μπορεί πλέον να παίρνει γρήγορα τη σύνταξή του και να μην περιμένει 2 χρόνια;  Μάλλον, κανείς συνταξιούχος δεν θα νοιαστεί για το «πως» επιτεύχθηκε η εκκαθάριση. Αρκεί που επιτεύχθηκε.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια παροχή ή υπηρεσία. Γίνεται ο πολίτης να στέλνει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και να μην πρέπει να πληρώνει ένα φορτηγό χρήματα σε διάφορα πράγματα που αφορούν τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση»; Γίνεται να επισκέπτεται ένα νοσοκομείο και να μην χρειάζεται να περιμένει κάμποσες ώρες στα εξωτερικά ιατρεία; Γίνεται να μπορεί να κάνει όλες τις συναλλαγές του με ηλεκτρονικό τρόπο από το σπίτι του; Αυτά «κοιτάζει» η κοινωνία. Και γι’ αυτά κρίνει τις κυβερνήσεις. Τελικά, το αποτέλεσμα μετράει…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα