Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η άλλη όψη της ανάπτυξης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

 

Λέγεται και ακούγεται όλο και πιο έντονα πλέον ότι ακόμα και η ανάπτυξη 5,9% που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ μπορεί να αποδειχθεί πολύ μετριοπαθής προσέγγιση. Η Τράπεζα της Ελλάδας την ανεβάζει στο 7% και υπάρχουν απόψεις ότι μπορεί να φτάσει και στο 9%. Μία πραγματική… εκτίναξη, αν σκεφθεί κανείς ότι πριν ένα χρόνο μιλούσαμε για ύφεση του 8% και ακόμα περισσότερο, την πολύχρονη ύφεση που ζήσαμε στα χρόνια της κρίσης χρέους.

Όμως, υπάρχουν δύο ζητήματα που συνδέονται μεταξύ τους. Το πρώτο έχει να κάνει με τον πληθωρισμό και τις ανατιμήσεις, για τις οποίες όλοι συζητάμε το τελευταίο διάστημα. Γιατί δεν εξηγεί κάποιος, πολύ απλά, ότι ο πληθωρισμός και οι ανατιμήσεις είναι… η άλλη όψη της ανάπτυξης; Ίσως οι ανατιμήσεις δεν οφείλονται μόνο στους ρυθμούς ανάπτυξης. Οφείλονται όμως και σε αυτούς!

Και επίσης, πόσο αλήθεια συμπιέζουν οι ανατιμήσεις τα εισοδήματα; Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά πλήττονται και πόσοι αυτοί που λόγω ανατιμήσεων, απλά… κερδίζουν λιγότερα; Οι πρώτοι χρειάζονται στήριξη. Τους δεύτερους τους κατανοούμε – οποιοσδήποτε έχει δίκιο να τσαντίζεται όταν κερδίζει λιγότερα – αλλά δεν έχουν και… ανάγκη ανθρωπιστικής στήριξης!

Κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, εκατοντάδες χιλιάδες έτρεχαν στα κοινωνικά παντοπωλεία για να πάρουν τα αναγκαία τρόφιμα. Σήμερα, πόσοι τρέχουν ακόμα;

Προφανώς, πάντοτε θα υπάρχουν πολίτες που θα δυστυχούν ενώ οι αριθμοί ευημερούν. Και αυτοί οι πολίτες πρέπει να βοηθηθούν ώστε να αποκτήσουν πραγματικό δικαίωμα στη ζωή και στην προκοπή. Όμως, η γενικότερη αγανάκτηση, αν και ανθρωπίνως κατανοητή, σε οικονομικούς όρους δεν σημαίνει «καταστροφή». Ίσως και το αντίθετο… Κάποιοι ίσως κερδίζουν λιγότερα. Κάποιοι άλλοι όμως, τελικά ίσως κερδίζουν και περισσότερα.

Η ουσία είναι άλλη. Ότι αφήνουμε πίσω μας την εποχή της «συλλογικής φτώχειας» και μπαίνουμε σε τροχιά… ανταγωνισμών και διαγκωνισμών για τα μερίδια στην ανάπτυξη. Τα ποιοτικά δεδομένα αλλάζουν…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Ελισσαίος Βγενόπουλος-Dune Το ταξίδι ξεκινά

Δημοσιεύθηκε

στις

Σκορπώντας αφειδώς τους αιώνες ο συγγραφέας Φρανκ Χέρμπερτ μας προσγειώνει, μάλλον μας προσεδαφίζει, στο αχανές 10.191 και στον σκοτεινό πλανήτη Αρράκις γνωστού ως Dune.

Εκεί έχουμε δώσει ραντεβού και συναντούμε τον Γαλλοκαναδό δημιουργό Ντενί Βιλνέβ ταλαιπωρημένο, τσαλακωμένο, ματωμένο, αλλά νικητή. Έχει κερδίσει στον αγώνα με τη σειρά βιβλίων Dune, έχει διασωθεί από τις παράταιρες συγκρίσεις με όλα τα Star Wars του George Lukas και βέβαια έχει κατανικήσει τα υψιπετή, όσο και αλλοπρόσαλλα σχέδια του Χοντορόφκσι για το δικό του Dune, και τέλος, έχει κατανικήσει το μεγαλεπήβολο αλλά αφυδατωμένο, ταλαιπωρημένο και πετσοκομμένο «Dune» του Ντέιβιντ Λιντς.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Σε εκείνο λοιπόν τον μακρινό, όχι μόνο χρονικά, κατοικημένο Σύμπαν που κυβερνά ο Αυτοκράτορας Σαντάμ στον άνυδρο, αμμώδη και άγριο πλανήτη Αρράκις υπάρχει μια ουσία κάποιο άλας, «το μπαχαρικό των μπαχαρικών», το οποίο επιμηκύνει τη διάρκεια ζωής του ατόμου και ενισχύει τις νοητικές του ικανότητες. Η ουσία αυτή είναι ακόμα αναγκαία στη διαστημική πλοήγηση που απαιτεί ένα είδος πολυδιάστατης αντίληψης και ενόρασης, η οποία προκύπτει μόνο από την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας του ναρκωτικού, μεταλλάσσοντας σωματικά τους πλοηγούς, που αποκτούν μια αλλόκοτη, μυστηριώδη μορφή. Τα ρομπότ και τα κομπιούτερ δεν έχουν θέση στον κόσμο που εμπνεύστηκε ο Χέρμπερτ και εικονογράφησε ο Βιλνέβ. Επομένως, όποιος ελέγχει τον Αρράκις, ελέγχει όλο το Διάστημα. Οι υπόλοιποι είναι καταδικασμένοι να διαθέτουν τη ζωή τους και όλες τις ικανότητές τους, στη θέληση και στις επιδιώξεις των ηγεμόνων τους.
Όμως ‘’Τίποτε στη ζωή δεν είναι για να το φοβόμαστε, αλλά για να το κατανοήσουμε’’ όπως έγραφε η Μαρί Κιουρί.

Οι Φρέμεν, οι κάτοικοι του σκοτεινού όσο και πολύτιμου πλανήτη Αρράκις, καρτερικά προσμένουν τον ερχομό του Μεσσία, (όλοι λαοί, μέσα στους αιώνες, το ίδιο λάθος, κάνουν προσμένοντας κάποιον Μεσσία, πολιτικό, στρατιωτικό, ό,τι τέλος πάντων υπάρχει), οι Φρέμεν λοιπόν περιμένουν αυτόν ο οποίος θα τους οδηγήσει νικηφόρα στον πόλεμο εναντίον του διαβολικού, διεφθαρμένου Βαρόνου Χαρκόνεν, πιστού σύμμαχου του Αυτοκράτορα Σαντάμ.
Μετά την ενηλικίωση και άνοδο στην εξουσία του Πολ Ατρείδη, γιού του συνετού Δούκα Λιτο. Ο Πολ θα γίνει ο ηγέτης των Φρέμεν και θα στραφεί εναντίον των διωκτών της οικογένειάς του εκπληρώνοντας την προφητεία. Στα παραμύθια, στις ταινίες και στον πλανήτη Φαντασία, όλα μπορούν να συμβούν με ανείπωτη χάρη, με μεταλλική αληθοφάνεια και με απαστράπτουσα αισιοδοξία.

Ο Βιλνέβ με αφορμή τις προσπάθειες όλων να κατακτήσουν τον σημαντικό πλανήτη Αρράκις και να ελέγχουν το πολύτιμο υλικό του, σκέφτεται πάνω στα ζητήματα που αφορούν την τεχνολογία, την εξουσία, την πολιτική, την οικολογία, τη θρησκεία, τις σχέσεις εξάρτησης και αλληλεπίδρασης των ανθρώπων και τα συναισθήματά τους.

«Δεν πρέπει να φοβάμαι. Ο φόβος είναι ο φονιάς του νου. Είναι ο μικρός θάνατος που φέρνει την ολοκληρωτική εξόντωση. Θα αντιμετωπίσω κατάματα τον φόβο μου. Θα τον αφήσω να περάσει από πάνω μου και από μέσα μου. Και όταν φύγει, θα κατευθύνω το εσωτερικό μου βλέμμα προς τον δρόμο που ακολούθησε. Εκεί όπου θα έχει πάει ο φόβος, δεν θα υπάρχει πια τίποτα. Μόνο εγώ θα βρίσκομαι εκεί», ψιθυρίζεται στην ταινία και με αυτόν τον ψίθυρο για νυστέρι, ο δημιουργός της ταινίας χαράσσει τον χρόνο, τον φθόνο και τον πόνο των ηρώων μας, νικητών και ηττημένων, ταπεινών και υπερφίαλων, δειλών και τολμηρών, γενναίων και αλαζόνων.

Ο Βιλνέβ μαθητής του Ρίντλεϊ Σκοτ, (θα γράψουμε τις επόμενες μέρες για την «Τελευταία Μονομαχία του» που ήδη παίζεται στις αίθουσες), θα κρατήσει τις δοκιμασμένες φόρμες, τα γεωμετρικά σχήματα, θα χρησιμοποιήσει τις όμορφες χρυσές τομές στα κάδρα του με κυρίαρχη τη συμμετρία η οποία θα αναμειγνύεται με την μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία των διάφορων στοιχείων, θα προκαλέσει και θα παρασυρθεί από μεγαλειώδες χωρίς να χάσει το μέτρο, χωρίς να του ξεφύγουν τα συναισθήματα των ηρώων του, χωρίς να λείψει από τα κάδρα του το αισθαντικό γαλάζιο βλέμμα των φτωχών και δύσπιστων γηγενών Φρέμεν.
Ο Ντενί Βιλνέβ στο Dune, φροντίζει την επιστήμη να την καταπίνει δημιουργικά η φαντασία και τα αναπόφευκτα διλήμματα της τραγωδίας με αρχαιοελληνικές και σαιξπηρικές ρίζες να απλώνονται κάτω από το αμμώδες τοπίο του εγχειρήματός του. Μια δόση Ιουδαϊκού ανατολίτικου χριστιανικού οριενταλισμού διαπερνά εγκάρσια όλο το εγχείρημα, ευτυχώς χωρίς να το ανατρέπει.

Όλοι φοβόμαστε στη ζωή και φοβόμαστε πολύ, αλλά όπως έγραφε ο γερμανός συγγραφέας Ζαν-Πωλ Ρίχτερ «Ο λιγόψυχος άνθρωπος είναι τρομοκρατημένος πριν τον κίνδυνο, ο δειλός κατά τη διάρκεια και ο θαρραλέος μετά». Περιμένουμε να δούμε τη συνέχεια του κινηματογραφικού κεφαλαίου που άνοιξε ο Ντενί Βιλνέβ ( Enemy, Sicario: O εκτελεστής, η Άφιξη, Blade Runner 2049) να ψάξουμε τους λιγόψυχους, να βρούμε του δειλούς, να ξεχωρίσουμε τους θαρραλέους, πάντως ο δημιουργός του Dune χωρίς αμφιβολία ανήκει στους τελευταίους.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: «Έσβησε» το ευγενικό χαμόγελο της πολιτικής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Αυτή η νέα «μετωπική» με τον καρκίνο αποδείχτηκε άνιση για τη Φώφη Γεννηματά, η οποία έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία μόλις 57 ετών, ως εν ενεργεία πολιτικός και αρχηγός κόμματος. Για την ακρίβεια, ήταν η μοναδική αρχηγός κόμματος αυτή την εποχή στην Ελλάδα και στη Βουλή…

Ήταν το 2008 όταν η Φώφη Γεννηματά ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο. Τον καρκίνο του μαστού, η παγκόσμια ημέρα κατά του οποίου, ήταν μόλις χθες. Τι τραγική σύμπτωση και αυτή… Από τότε, η Φώφη Γεννηματά ξεκίνησε να παλεύει με το «θεριό».  Χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την πολιτική. Υπερνομάρχης Αθηνών, Υφυπουργός Υγείας, Αν. Υπουργός Παιδείας, Αν. Υπουργός Εθνικής Άμυνας και βέβαια, πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ. Αλλά και χωρίς να παρατήσει την ίδια τη ζωή. Σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών. Τελικά, ίσως όλα αυτά της έδιναν δύναμη και κουράγιο να προχωράει μπροστά, να χαμογελάει, να πολιτεύεται. Μέχρι τη τελευταία στιγμή. Γιατί αν αναλογιστούμε ότι πέρασαν μόλις δύο εβδομάδες από την ημέρα που ακύρωσε μία προεκλογική της εμφάνιση (για τις εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ) και βρέθηκε στο νοσοκομείο, τότε μάλλον καταλαβαίνουμε ότι κυριολεκτικά… τα έδινε όλα μέχρι τη τελευταία στιγμή.

Καλό ταξίδι στη Φώφη. Και θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η απώλεια ενός ανθρώπου. Οποιουδήποτε ανθρώπου. Η ανθρώπινη ζωή, εξάλλου, δεν «γνωρίζει» από τίτλους και αξιώματα. Έχει πάντα την ίδια, μοναδική αξία.

Εκείνο που διαφέρει είναι το αποτύπωμα που κάθε άνθρωπος αφήνει στο διάβα της ζωής του. Και το αποτύπωμα που άφησε η Φώφη ήταν, αξιοπρέπεια και σεβασμός. Διδάχτηκε την πολιτική στο πλευρό του πατέρα της και γι’ αυτό γνώριζε πως η πολιτική διαπάλη έχει όρια. Όρια που καθορίζουν η ευπρέπεια, η ευγένεια, ο σεβασμός στην (αντίθετη) πολιτική άποψη και κυρίως, στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό, ποτέ δεν έκανε προσωπικές επιθέσεις στους πολιτικούς αντιπάλους, ποτέ δεν έβαζε στη μέση της πολιτικής διαμάχης τα προσωπικά δεδομένα. Υπήρξε μία «κυρία» της πολιτικής και ένας ευγενής άνθρωπος, σε έναν πολύ δύσκολο, σχεδόν… ανθρωποφάγο χώρο.

Ας τη θυμούνται όλοι με εκείνο το ευγενικό χαμόγελο, το τόσο παράταιρο για τα πολιτικά μας ήθη, ειδικά για τους αρχηγούς κομμάτων. Και ας θυμόμαστε όλοι, επίσης, ότι δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο από τη ζωή και την υγεία…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Εργαζόμενοι της κοινωφελούς εργασίας, o αδύναμος κρίκος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Του Κωνσταντίνου Σβόλη (*)

Οι εργαζόμενοι στα προγράμματα της κοινωφελούς εργασίας ασφαλώς και γνωρίζουν ότι η σύμβασή τους έχει αρχή και τέλος. Γνωρίζουν ότι μετά το πέρας των οκτώ μηνών επανέρχονται στο καθεστώς της ανεργίας και της ανασφάλειας χωρίς να έχουν τη δυνατότητα οικονομικής αρωγής από το κράτος, αν και κατά γενική ομολογία καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Το να διεκδικούν την παράταση της σύμβασης με στόχο την εργασία για επιβίωση μόνο παράλογο δεν ακούγεται. Δεν ξεφεύγει της κοινής λογικής η προσπάθεια να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο επίδομα ανεργίας, που για αρκετούς από τους αιρετούς μπορεί να φαντάζει λεπτομέρεια άνευ ουσιαστικού αντικρύσματος, αλλά για κάποιους άλλους όμως είναι αναγκαίο μέσο για την εξασφάλιση των ελαχίστων για την επιβίωση. Το καθεστώς των ολιγόμηνων συμβάσεων, γενικότερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δεν επιλύει οριστικά ούτε τα προβλήματα των εργαζομένων ούτε της διοίκησης.
Οι πολιτικές δυνάμεις και οι δημοτικές παρατάξεις οφείλουν να έχουν ξεκάθαρη θέση, άσχετα με το αν ασκούν διοίκηση ή αντιπολίτευση. Η Λαϊκή Συσπείρωση, η παράταξη που εκφράζει τις απόψεις του ΚΚΕ, τάσσεται αναφανδόν σε όλους τους Δήμους της χώρας υπέρ των εργαζομένων στα προγράμματα της κοινωφελούς εργασίας. Μοναδική εξαίρεση ο Δήμος Πατρέων.
Η δημοτική αρχή της πόλης μας, προφανώς επειδή ασκεί διοίκηση και οφείλει να εξασφαλίσει τη μισθοδοσία των εργαζομένων σε περίπτωση που ικανοποιηθεί το αίτημά τους, διαφοροποιείται, θεωρώντας ότι ο πατραϊκός λαός δεν αντιλαμβάνεται τις κυβιστήσεις. Χρησιμοποιεί ως δούρειο ίππο τους εργαζόμενους για να πλήξει πολιτικά την κυβέρνηση. Αποφεύγει να τους συμπαρασταθεί και να στηρίξει τα αιτήματά τους.
Δεν αρκεί να επικαλούμαστε την υποχρέωση της απόσβεσης των κοινωνικών αδικιών και την προστασία των ευάλωτων ομάδων, προβάλλοντας την πολιτική μας ιδεολογία.
Οφείλουμε να το αποδεικνύουμε και στην πράξη. Απαρέγκλιτη η τήρηση του κανόνα αυτού για όποιον πολιτικό σέβεται πρωτίστως τον εαυτόν του και μετά τους ψηφοφόρους. Θα κριθούμε άπαντες, ιδίως όταν θα βρεθούμε σε θέση ευθύνης.
(*) Ο Κων/νος Σβόλης είναι ιατρός – καρδιολόγος, δημοτικός σύμβουλος Πάτρας με την παράταξη «Πάτρα Ενωμένη»

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα