Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Η Γη της Ελιάς Ο εύφορος τόπος της τηλεθέασης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Είναι αλήθεια πως την πρωτοτυπία πολλοί άνθρωποι, δεν την ευχαριστιούνται, την αντιπαθούν,  την αποστρέφονται, κάποιες φορές την εχθρεύονται κιόλας. Μοιάζει λίγο όλη η κατάσταση με αυτήν της ελευθερίας. Προϋποθέτει υπεύθυνους ανθρώπους η ελευθερία, που μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να λάβουν αποφάσεις και να επωμιστούν τις όποιες επιπτώσεις και ευθύνες προκύψουν. Πολλές φορές, λοιπόν, οι άνθρωποι προτιμούν να αποφασίζουν άλλοι για τους ίδιους, αυτό φαίνεται πως τους καθησυχάζει, τους κρατά ασφαλείς στον χουχουλιαστό κόσμο της ρουτίνας και της επανάπαυσης και απολαμβάνουν να κάθονται μπροστά στον τηλεοπτικό δέκτη τους και από κει να μαθαίνουν τι πρέπει να τους αρέσει, τι πρέπει να καταναλώνουν, με τι πρέπει να λυπούνται και πότε πρέπει να χειροκροτούν. Έτσι κι αλλιώς η τηλεόραση είναι η τρανταχτή απόδειξη της επικράτησης της αφόρητης συνήθειας και της  ρουτίνας επί της ανθρώπινης ευαισθησίας. Είναι αλήθεια πως  έρχονται πότε, πότε κάποια προγράμματα, μερικές καλές τηλεοπτικές στιγμές, να διαψεύσουν αυτόν τον κανόνα, δύσκολα όμως, σχεδόν ποτέ, δεν συμβαίνει με καθημερινές σειρές. Όταν έχουμε τις κακές μας και βρισκόμαστε μπροστά σε έναν τηλεοπτικό δέκτη με ένα πρόγραμμα που μας ταλαιπωρεί, να θυμόμαστε τα λόγια του Γάλλου κριτικού Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ «Η ζωή είναι χειρότερη από την τηλεόραση, επειδή δεν μπορείς ν’ αλλάξεις κανάλι».

Η σειρά του ΜEGA «η Γη της Ελιάς» για δεύτερη σεζόν,  όπως δείχνουν οι μετρήσεις, γοήτευσε το κοινό. Στα νέα επεισόδια, στη μικρή κοινωνία της Μάνης, συμβαίνουν δυσανάλογα μεγάλα γεγονότα και απρόσμενες ανατροπές για μια τόσο περιορισμένη περιοχή. Βεντέτες, ανταγωνισμοί,  οικονομικά συμφέροντα, κρυφά πάθη, φθόνοι, ζήλιες,  δολοφονίες, η μία κατάσταση διαδέχεται την άλλη, με τέτοιο τρόπο που να μην παίρνει ανάσα ο θεατής, αλλά κυρίως να μην παίρνει το τηλεκοντρόλ στο χέρι για αναζητήσεις μακριά από το κανάλι και το πρόγραμμά του, έτσι, βρίσκει τον Ανέστη νεκρό η Μαργαρίτα, ο αστυνομικός Κουράκος και η Ιουλία χωρίζουν, η Μαρίνα και ο Μάνος παντρεύονται και πάει λέγοντας. Η γη της Μάνης πέρα από ελιές πρώτης διαλογής, παράγει και μπόλικο έγκλημα, περισσότερο από όσο μπορεί να φανταστεί κανείς, αρκετή ίντριγκα, αντιστρόφως ανάλογη με την έκταση του τόπου και πολλές βεντέτες και πάθη δυσανάλογα με τον ισχνό πληθυσμό  της ευρύτερης περιοχής. Η Ισμήνη πέφτει θύμα απόπειρας δολοφονίας, κάποιοι απαγάγουν τη Βασιλική, εισβάλει και η Ελπίδα στις φυλακές  για να  βοηθήσει την Αθηνά στον άγριο ξυλοδαρμό της στη φυλακή κι όλα αυτά μοιάζουν σαν φυσικό φαινόμενο, σαν μια κατάσταση που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα της περιοχής.

Η «Γη της Ελιάς» ένα δράμα που εξελίσσεται στην Ελληνική επαρχία στην νότια Πελοπόννησο και τη Μάνη. Στηρίζεται σε ένα σενάριο με συχνές, απροσδόκητες, όχι πάντα ρεαλιστικές, ανατροπές που ανανεώνουν τη δράση, τους χαρακτήρες και το ενδιαφέρον του κοινού. Τη σκηνοθεσία της σειράς υπογράφει ο Ανδρέας  Γεωργίου του οποίου η επιστροφή στο κανάλι με το συγκεκριμένο σίριαλ αποτέλεσε όπλο για το κανάλι απέναντι στα πολλά ριάλιτι και τις σειρές των άλλων τηλεοπτικών σταθμών.  Η νέα σειρά του σκηνοθέτη είναι σε σενάριο της Βάνας Δημητρίου και σε παραγωγή της εταιρίας που διατηρεί όλα αυτά τα χρόνια με τον Κούλλη Νικολάου.

Η ιστορία γνωστή και ξαναειπωμένη. Το σενάριο ανακατεύοντας τις γνωστές πρώτες ύλες του πάθους, της ίντριγκας, του μυστηρίου, της φιλίας, των συμφερόντων και της επιβολής, δεν φέρνει κάτι καινούργιο στα τηλεοπτικά ήθη, αλλά φροντίζει αυτά που βλέπουμε να δημιουργούν ένα πλέγμα ενδιαφέροντος και ελεγχόμενης ανησυχίας. Η παραγωγή της σειράς, η καλλιτεχνική διεύθυνση, η σκηνοθεσία κινούνται σε αξιοπρεπή επίπεδα χωρίς τίποτα να ενοχλεί, αλλά και τίποτα να  είναι καινούργιο, φρέσκο, πρωτότυπο. 

Ενδιαφέρον στοιχείο της σειράς είναι η αξιοποίηση σημαντικών παλαιότερων ηθοποιών που ήρθαν να μας θυμίσουν την ευχέρεια και την άνεση που είχαν και εξακολουθούν να έχουν απέναντι στον φακό όπως ο Νίκος Γαλανός και η Μάρω Κοντού.

Γοητεύει η παρουσία της Άντζελα Γκερέκου και εμπλουτίζει τη σειρά η παρουσία της Λυδίας Κονιόρδου. Ο Γιώργος Παρτσαλάκης καλός όπως πάντα, παίρνει πάνω του και το απαραίτητο χιουμοριστικό κομμάτι της σειράς, το οποίο καλό θα ήταν να αναπτυχθεί περαιτέρω για να βγαίνει το σίριαλ από την αχαλίνωτη μουρτζουφλιά και συνεχή ίντριγκα. Η επιτυχημένη πορεία της «Γης της Ελιάς» συνεχίζεται, λόγω της περυσινής επιτυχίας  και την φετινή σεζόν και τα πάθη της οικογένειας Βρεττάκου και των «κατοίκων» της Αρεόπολης, της Οιτύλου και των περιοχών της Μάνης θα κρατήσουν συντροφιά στους θεατές για αρκετό καιρό ακόμα.

 

Ο σκηνοθέτης Αντρέας Γεωργίου ο οποίος διευθύνει  τη σειρά έχει σαφείς και συγκεκριμένους στόχους τους οποίους επιτυγχάνει με απόλυτη ακρίβεια. Δεν βολοδέρνει ανάμεσα σε ανέφικτους καλλιτεχνικούς στόχους και σε θολές ανύπαρκτες κινηματογραφικές υπερπαραγωγές. Στρωτά, περιεκτικά, χωρίς χάσματα, κενά προσπαθεί να αφηγηθεί μια ιστορία ή μάλλον ένα σύνολο από ιστορίες τις οποίες τις ενοποιεί ο χώρος, ο χρόνος και οι συμβάσεις του θεατή. Ο Γεωργίου και οι συνεργάτες του από το πρώτο πλάνο μέχρι την τελευταία επιλογή έχουν ξεκάθαρο ότι σκοπεύουν να κάνουν μαζική, εύπεπτη, απλή,  λαϊκή τηλεόραση.  

Όπως πέρυσι, λοιπόν, έτσι κι φέτος με την πρώτη νότα του μπαγλαμά του τραγουδιού, που σημαίνει την έναρξη της σειράς, το οποίο ερμήνευσε  η Ασπασία Στρατηγού και έγραψαν η Ελένη Ζιώγα και ο Χρίστος Στυλιανού, οι τηλεθεατές έχουν πάρει θέση μπροστά στο δέκτη τους, για να παρακολουθήσουν όσα συμβαίνουν, εκεί στον νότο. Είναι έτοιμοι οι τηλεθεατές να  χαθούν μέσα  στα φοβερά και τρομερά που συμβαίνουν στον πυρήνα της εύπορης οικογένειας Βρεττάκου, στις μικρές πόλεις τις περιοχής, στους καρποφόρους ελαιώνες της. Είναι έτοιμοι οι τηλεθεατές να συγκινηθούν με τα δράματα και τα παθήματα και όσα θα συμβούν  στους κατοίκους, γηγενείς, μέτοικους, επισκέπτες και λοιπούς περιφερόμενους της περιοχής. Παρακολουθώντας τα πάθη, τους έρωτες, τις συνήθειες και τις ανάγκες της μικρής κοινωνίας έρχονται στο μυαλό μας τα λόγια της Maya Angelou «Οι ανάγκες της κοινωνίας προσδιορίζουν την ηθική της» αλλά οι ανάγκες ενός καθημερινού προγράμματος είναι πάνω και πέρα από τις ανθρώπινες ανάγκες και προσαρμοσμένες μόνο στον αδηφάγο αγώνα της τηλεοπτική επικράτησης. 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Oι προτάσεις για το πρώην 409

Δημοσιεύθηκε

στις

 

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΟΛΩΜΟΥ (*)

Είναι σαφές ότι το κληροδότημα, που αφορά το πρώην 409, προβλέπει ρητά ότι το κτίριο θα χρησιμοποιείται για τις υγειονομικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σήμερα έχουμε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο αναξιοποίητο, 5. 500τ.μ. στη πόλη, ενώ η συγκεκριμένη δομή δημοπρατείται προς ενοικίαση στις 22/02/2023 από τις υπηρεσίες Ενόπλων Δυνάμεων (Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ένοπλων Δυνάμεων).
Η δημοπρασία προβλέπει παραχώρηση του κτιρίου σε ιδιώτες (50+20χρόνια) για εμπορική χρήση με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα περί τις 18.000 ευρώ και με απαλλαγή ενοικίου για τα πρώτα δύο έτη σαν συμβολή στο κόστος ανακατασκευής.
Το ερώτημα που τίθεται πρώτο, είναι πως οι κρατικές υπηρεσίες ξεπέρασαν τους όρους του κληροδοτήματος Μαραγκοπούλου και προχωρούν στη διαδικασία αυτή.
Προβλέπεται μετά πάροδο ετών η άρση των όρων του κληροδοτήματος ή οι νομικές υπηρεσίες βρήκαν κάποιο παράθυρο για την δημοπρασία;
Εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις για την ακύρωση του διαγωνισμού και την αξιοποίηση του κτιρίου προς την κατεύθυνση της κάλυψης αναγκών για υγειονομικές δομές, που μπορεί να είναι:
1) Δημιουργία Κέντρου Υγείας αστικού τύπου με τμήμα επειγόντων και ημερήσιας νοσηλείας.
2) Λειτουργία μονάδας φροντίδας ασθενών τελικού σταδίου.
3) Ανάπτυξη μονάδων για ασθενείς με ψυχιατρικά νοσήματα
Μια ακόμη πιθανή εκδοχή, που θα πρέπει να εξετασθεί, είναι η παραχώρηση στο Δήμο Πατρέων (όπως του Λαδόπουλου), όπου στην περίπτωση αυτή, η δημοτική αρχή πρέπει να αποφασίσει για την χρήση του, με διάλογο με τους φορείς της πόλης, ώστε η χρήση του να αποδώσει πολλαπλά οφέλη για την πόλη μας.
Συνεπώς όλοι οι φορείς, συντεταγμένα, πρέπει να υψώσουμε φωνή αντίδρασης, για να σταματήσει η δημοπράτηση και να έχει αίσιο τέλος η διεκδίκηση.
(*) Καθηγήτρια Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, Αν. Τομεάρχης Υγείας ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων)

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ένα παράθυρο ευκαιρίας (και) για το ΠΑΣΟΚ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όπως γράψαμε και χθες, αυτή η «λευκή αποχή» του ΣΥΡΙΖΑ από τις ψηφοφορίες στη Βουλή, πρακτική βγαλμένη από τα… εγχειρίδια των σχολικών διαμαρτυριών, αποτελεί μία σαφέστατη «στροφή» του Αλέξη Τσίπρα προς την αριστερή δεξαμενή ψηφοφόρων, αυτή δηλαδή που έχασε μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο, το 2015. Πιθανότατα, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι εάν επανακτήσουν ένα σημαντικό τμήμα αυτής της «δεξαμενής», τότε ίσως μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τη συσπείρωση και να μειώσουν τη διαφορά με τη ΝΔ.

Ταυτόχρονα όμως, αυτή η πολιτική επιλογή δείχνει να απομακρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τον μεσαίο χώρο και να «χαρίζει» τους κεντρώους μετριοπαθείς πολίτες στη ΝΔ κατά κύριο λόγο, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.  Συνιστά λοιπόν αυτή η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα μία επιστροφή στον χαρακτήρα που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τελικά, ένα στρατηγικό λάθος που θα το πληρώσει; Ή μήπως είναι η μόνη επιλογή που είχε στα χέρια του προκειμένου να προσπαθήσει για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα του επιτρέψει να διατηρήσει την ηγεμονία του στον κεντροαριστερό χώρο ακόμα και μετά από μία πιθανή ήττα;

Προφανώς, όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και όλες οι πιθανές εξηγήσεις είναι αποδεκτές, έως ότου φτάσουμε στην αλήθεια της κάλπης, τη μοναδική αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, διαφαίνεται ένα παράθυρο ευκαιρίας, όχι μόνο για τη ΝΔ, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, να ενισχύσει τις δυνάμεις του. Και μάλιστα, σε μία χρονική στιγμή που το κόμμα έδειχνε να «ξεφουσκώνει» και να αγωνίζεται για να διατηρήσει διψήφιο ποσοστό (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις).

Πάντως, δεδομένου ότι μέχρι τις εκλογές έχουμε περίπου 2 μήνες μπροστά μας (ή και παραπάνω), όπως ήδη έχουμε γράψει, υπάρχουν ακόμα «πολλές στροφές» μέχρι την τελική ευθεία. Γι’ αυτό και είναι μάλλον βέβαιο πως έχουμε πολλά ακόμα να δούμε και να ακούσουμε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Το Στέμμα – The Crown 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η αβάσταχτη ανία της μοναρχίας 

Θα είμαι αυταρχική, 

αυτή είναι η δουλειά μου. 

Και ο Θεός θα με συγχωρέσει,

 αυτή είναι η δική του δουλειά. 

Μεγάλη Αικατερίνη.

 

Οι προβολές της πέμπτης σεζόν του «The Crown» κατευόδωσαν την βασίλισσα Ελισάβετ στο μεγάλο της ταξίδι. Η νέα περίοδος της σειράς  που ακολουθεί τη ζωή του βρετανικού στέμματος, βρίσκεται ήδη στον αέρα του Netflix και σε αυτή πέρα από την ταραχώδη για τη βασιλική οικογένεια δεκαετία του ‘90, βλέπουμε και νέους ηθοποιούς στους βασικούς ρόλους. Στο ρόλο της Ελισάβετ στα νέα  επεισόδια της καινούργιας περιόδου  μετά την Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν εμφανίζεται η Ιμέλντα Στόντον.

Το καστ αλλάζει κάθε δύο σεζόν, όπως έχουν αποφασίσει οι υπεύθυνοι της σειράς με αυτόν τον τρόπο εκτός των άλλων υπογραμμίζεται και  το πέρασμα του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι η Olivia Colman, ο Josh O’Connor και η Emma Corrin έχουν ολοκληρώσει τη θητεία τους, κάνοντας χώρο για μια νέα ομάδα ηθοποιών που ανέλαβε. Η Imelda Staunton όπως προαναφέραμε , παίρνει το στέμμα ως βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ ο ο High Sparrow Jonathan Pryce θα υποδυθεί τον πρίγκιπα Φίλιππο. Ακόμα εμφανίζεται η Lesley Manville ως πριγκίπισσα Margaret (που παίρνει τη θέση της Helena Bonham Carter) και τον Dominic West ως πρίγκιπα Κάρολο. Την Έμα Κόριν στο ρόλο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας διαδέχεται η Elizabeth Debicki, η οποία τελευταία φορά την είδαμε ως Kat στο Tenet του Christopher Nolan. «Είναι πραγματικό προνόμιο και τιμή μου να συμμετέχω σε αυτή την αριστουργηματική σειρά, η οποία με έχει καθηλώσει απόλυτα από το πρώτο επεισόδιο», δήλωσε η ηθοποιός για τον ρόλο της. 

Κάθε σεζόν του «The Crown» καλύπτει περίπου μια δεκαετία. Σ’ αυτή τη σεζόν έχουμε πολλά και σημαντικά γεγονότα. Την εκφώνηση ομιλίας της βασίλισσας για την 40ή επέτειο από την ενθρόνισή της, στην οποία χαρακτήρισε τη χρονιά εκείνη ως το «annus horribilis». Σ’ αυτήν την δεκαετία η βασίλισσα βίωσε τη διάλυση τριών γάμων των παιδιών της: τον χωρισμό του πρίγκιπα Άντριου και της Σάρα Φέργκιουσον, το διαζύγιο της πριγκίπισσας Άνα από τον Μαρκ Φίλιπς, και τον χωρισμό του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Η πυρκαγιά στο Κάστρο του Ουίνδσορ, η οποία οδήγησε τελικά τη βασίλισσα να πληρώσει φόρους για τα εισοδήματά της και να ανοίξει τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο κοινό για να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση. Έχουμε στη σειρά την περίφημη συνέντευξη της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Panorama τον Νοέμβριο του 1995 η οποία αποτέλεσε το υλικό ενός ολόκληρου επεισοδίου στην εν λόγω σεζόν. Στην εκπομπή διάρκειας σχεδόν μιας ώρας, είπε στον Μάρτιν Μπασίρ του BBC για τη σχέση της με τον πρίγκιπα Κάρολο και την πεποίθησή της ότι «ήμασταν τρεις σε αυτόν τον γάμο». Είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς, η δε συνέντευξη συμβαίνει σε παράλληλη δράση με μια συναυλία την οποία παρακολουθεί η βασίλισσα και όλη η βασιλική οικογένεια.

 

Ολόκληρο επεισόδιο πραγματεύεται το τελικό διαζύγιο του πρίγκιπα Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τη βοήθεια του πρωθυπουργό Μέιτζορ. Το δέκατο επεισόδιο  έχει τον υπαινικτικό τίτλο «παροπλισμός» που αφορά την βασιλική θαλαμηγό. Φαίνεται όμως ότι ο παροπλισμός αφορά ολόκληρη τη μοναρχία, μια και σε τηλεοπτικές εκπομπές και σε μετρήσεις της κοινής γνώμης διαπιστώνεται η αντιδημοφιλία της βασιλείας και κυρίως του πρίγκιπα Κάρολου, ιδίως μετά τα δηλητηριώδη βέλη που εξαπέλυσε η Νταϊάνα εναντίον του. Αξίζει να αναφερθούμε στο 3ο επεισόδιο της σειράς και στη σκηνή στην ο οποία ο πατήρ Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ συναντιέται με την Νταϊάνα σε αγώνες ιπποδρομίας τους οποίους χρηματοδοτεί ο ίδιος για να καθίσει δίπλα στην βασίλισσα. Η σκηνή είναι βουτηγμένη στην ειρωνεία και το χιούμορ και δίνει ωραίες ανάσες στο  « The Crown», θα μπορούσε να είναι οδηγός και για τα επόμενα επεισόδια αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Αντίθετα ο νέος κύκλος επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς μοιάζει να έχει εξαντλήσει την δυναμική της και τη σφριγηλότατα της. Δεν λείπουν τα γεγονότα, τα θέματα και τα περιστατικά πάνω στα οποία στηρίζεται η σειρά, λείπει όμως η καινούργια αντιμετώπιση και η ανανεωμένη ματιά. Μειώνεται δραματικά το ενδιαφέρον στην εν λόγω σεζόν και πράγματα και αφηγήσεις που είχαν ενδιαφέρον στις τέσσερις πρώτες σεζόν στην πέμπτη ατονούν, κουράζουν και επαναλαμβάνονται. Η γραμμική αφήγηση των γεγονότων συντείνει σ’ αυτήν την κατεύθυνση και η υπερπλήρωση παίρνει μερίδιο από το ενδιαφέρον και την προσήλωση στα τεκταινόμενα του στέμματος. Φαίνεται ότι η επανάληψη αφυδατώνει σιγά – σιγά το Crown και το χτυπά με το μικρόβιο της ελεγχόμενης μεν αδιαφορίας δε, η οποία όμως οδηγεί στον μαρασμό και την κούραση. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια σειρά η οποία στηρίζεται σε ιστορικές αναδρομές και πραγματικά γεγονότα δεν έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει δραματικές ανατροπές, σεναριακές εκπλήξεις και εντυπωσιακές αλλαγές για να απορροφήσει την κούραση της επανάληψης και η οποία μοιραία οδηγεί την υποβάθμιση του ενδιαφέροντος. Το ερώτημα είναι πώς θα υποδεχτεί το κοινό την 6η περίοδο της σειράς. Ο Πίτερ Μόργκαν είχε αρχικά ανακοινώσει ότι η πέμπτη σεζόν θα ήταν η τελευταία του «The Crown», αργότερα άλλαξε γνώμη, επιβεβαιώνοντας ότι θα υπάρξει και έκτη σεζόν. «Καθώς αρχίσαμε να συζητάμε τις ιστορίες για τον πέμπτο κύκλο, σύντομα έγινε σαφές ότι για να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της ιστορίας θα έπρεπε να επιστρέψουμε στο αρχικό σχέδιο και να κάνουμε έξι σεζόν», δήλωσε ο Μόργκαν. Αυτά όμως θα τα δούμε αν δικαιώνονται ή όχι  όταν με το καλό, αρχίσουν να προβάλλονται τα πρώτα επεισόδια. Καταλήγοντας για 5η σεζόν του «The Crown» φαίνεται ότι η «στέψη» της Ιμέλντα Στόντον ως Ελισάβετ, μετά τις Κλερ Φόι και την Ολίβια Κόλμαν, δεν στέφεται και με την μεγαλύτερη επιτυχία κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί η πρώτη είναι υποδεέστερη ηθοποιός από τις άλλες δύο, αλλά μέσα στην  μερική καθίζηση της 5ης σεζόν, παρασύρεται και η  Ιμέλντα Στόντον στη μετριότητα, η οποία ούτως ή άλλως επιλέγει να αποφύγει παντελώς τις μιμήσεις κι έτσι μένει να υποδύεται μια μικροαστή ευγενική κυρία, η οποία προσιδιάζει με κυρία των τιμών της βασίλισσας αλλά όχι με την ίδια τη βασίλισσα.

Η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι εμφανισιακά πλησιάζει την πριγκίπισσα όσο καμιά άλλη, αλλά η μίμηση ξεφεύγει από κάθε όριο, όπως ξεφεύγει και η Νταϊάνα του 5ου επεισοδίου του στέμματος και φαντάζει λαϊκίστρια δεύτερης διαλογής, η οποία έχει μόνο ένα σκοπό να πλήξει την βασιλική οικογένεια με κάθε κόστος και με οποιοδήποτε μέσο.  

Μετά από τέσσερις περιόδους το The Crown είναι αλήθεια ότι δύσκολα δεν θα κούραζε κι από τη στιγμή μάλιστα που όλα όσα προβάλλονται στην οθόνη μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων των τελευταίων χρόνων, έχει εξατμιστεί η μαγεία της παρακολούθησης. Ακόμα η δημιουργική ανάμιξη της ιστορίας, της έμπνευσης των δημιουργών, της φαντασίας και του ντοκουμέντου που κυριαρχούσε στις τέσσερις προηγούμενες περιόδους, περιορίστηκε στην τελευταία, στην ρεπορταζιακού τύπου ρηχή απεικόνιση αμφιλεγόμενων περιστατικών, χωρίς ενδιαφέρον και δραματική ανέλιξη. Οι κραδασμοί που δέχεται το στέμμα στη Μεγάλη Βρετανία όπως αποτυπώνονται στη 5η σεζόν της σειράς είναι μεγάλοι και καλό θα είναι αυτοί που νοιάζονται για την παράδοση της βρετανικής μοναρχίας και για την αποδοχή της στο λαό να προσέξουν λίγο τα λόγια του Λάο Τσε  «Τους μεγάλους ηγέτες ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες ο λαός τους αγαπά και τους εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί».

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα