Παρασκευή 27 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΕΙ: Αλλαγές φέρνουν οι βάσεις!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Αιχμή του δόρατος της αντιπολίτευσης -ιδιαίτερα των κομμάτων της Αριστεράς- αποτελεί τις τελευταίες μέρες η λεγόμενη Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στις σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ας την αποκαλούμε ΕΒΕ χάριν συντομίας). Με προεξάρχοντα τον κ. Τσίπρα η Κυβέρνηση κατηγορείται πως νομοθέτησε την ΕΒΕ για να στρέψει τα παιδιά στα ιδιωτικά κολλέγια. Είναι όμως έτσι;

Είναι γεγονός πως πέραν των άμεσα ενδιαφερομένων, δηλαδή των μαθητών και των γονέων τους, ελάχιστοι ασχολούνται να μάθουν ή να καταλάβουν τι ακριβώς είναι η ΕΒΕ και γιατί γίνεται τόση φασαρία.

Ας κάνουμε μία μικρή ιστορική διαδρομή λοιπόν: Την τελευταία 30ετία, λοιπόν, στο πλαίσιο αντιμετώπισης της αστυφιλίας και του οικονομικού μαρασμού των επαρχιακών πόλεων, επινοήθηκε σαν λύση η ίδρυση σχολών -ανώτερων και ανώτατων- σε σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες νομών και μεγάλων δήμων. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει μία οικονομική άνθιση στις πόλεις αυτές. Πολλές πολυκατοικίες με γκαρσονιέρες και δυάρια χτίστηκαν, πολλά καφέ άνοιξαν για τους φοιτητές, πολλά καταστήματα φτηνής εστίασης και ένδυσης επίσης. Η τοπική οικονομία στράφηκε και προσαρμόστηκε στις ανάγκες των φοιτητών.

Γεννήθηκε όμως ένα ερώτημα: Οι σχολές αυτές, ορισμένες με αστείο αντικείμενο σπουδών, ανταποκρίνονταν στον ρόλο τους; Ιδιαίτερα όταν (μετά την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ) έδιναν πτυχία Πανεπιστημιακού επιπέδου; Είχαν τις υποδομές, τον σχεδιασμό και τους καθηγητές που έπρεπε; Ή απλά ο ρόλος τους ήταν αυτός που ο Ασλανίδης της Χούντας έλεγε: “Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο”;

Τα τελευταία χρόνια είχαμε το φαινόμενο, για να συμπληρωθεί ο αριθμός των φοιτητών σε κάποιες από αυτές τις σχολές, να εισάγονται υποψήφιοι με μέσο όρο βαθμολογίας 2 και 3. Έρχεται, λοιπόν, το Κράτος και θεσπίζει την ΕΒΕ. Τι σημαίνει αυτό. Χονδρικά πως κάθε χρόνο το υπουργείο ορίζει έναν βαθμό π.χ. το 10/20 σαν τον κατώτερο βαθμό που μπορεί να γράψει ο υποψήφιος για να εισαχθεί. Έρχεται κατόπιν το Τμήμα της σχολής και ορίζει με την σειρά του έναν συντελεστή π.χ. 80%. Αυτό σημαίνει πως στο συγκεκριμένο Τμήμα εισάγεται κάποιος με τον βαθμό 8 και πάνω.

Επί της ουσίας, δηλαδή, θα γίνεται αυτό που συμβαίνει και στις Πανεπιστημιακές σχολές: Όποιος γράφει κάτω από 5 κόβεται. Προς τι λοιπόν η φασαρία;

Υπάρχουν σχολές που λόγω χαμηλής ζήτησης εισάγονταν φοιτητές με βαθμό 3 και 4. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες: το τμήμα Οικολογίας στη Ζάκυνθο, Γεωργικών Μηχανών και Αρδεύσεων στην Λάρισα, Ένδυσης στο Κιλκίς, Γεωγραφίας στη Μυτιλήνη, Ξύλου στην Καρδίτσα, Τεχνολογίας και Ακουστικής στο Ρέθυμνο, Περιφερειακής Ανάπτυξης στην Άμφισσα, Αγροτικής Ανάπτυξης στην Ορεστιάδα, Μηχανικών Ορυκτών Πόρων στα Χανιά, Επιστήμη Φυτικής Παραγωγής στο Μεσολόγγι, Δασολογίας στο Καρπενήσι, Ιχθυοκαλλιέργειας Μεσολογγίου.

Αυτές οι σχολές κινδυνεύουν να κλείσουν μιας και δεν θα έχουν κανένα φοιτητή ή όσοι θα έχουν, μετριούνται στην παλάμη ενός χεριού- και διαμαρτύρονται! Το περίεργο είναι πως οι σχολές υψηλής ζήτησης πανηγυρίζουν διότι πιστεύουν πως με την εξέλιξη αυτή αναβαθμίζεται γενικότερα η αξία των Ελληνικών Πτυχίων.

Η ταπεινή μου άποψη είναι πως με την ΕΒΕ τα Δημόσια Πανεπιστήμια αποκτούν την αίγλη που τους πρέπει. Το επίπεδο των σπουδών πρέπει να είναι υψηλό. Των φοιτητών επίσης. Τα παιδιά τα οποία αδυνατούν να ανταποκριθούν και καταλήγουν αιώνιοι φοιτητές, μπορούν να στραφούν κάλλιστα στην Επαγγελματική Εκπαίδευση που θα τους εξασφαλίζει και σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση.

Όσον αφορά στην αντιπολίτευση, άσχημο πεδίο επέλεξε να λαϊκίσει παίζοντας με την αγωνία που βασανίζει τους νέους μας για το μέλλον τους.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ακαθάριστα οικόπεδα: Όχι άλλη… νωχελικότητα!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ένα ακόμα οικόπεδο γεμάτο άγρια βλάστηση φούντωσε προχθές το βράδυ στην Πάτρα. Αυτή τη φορά ήταν στην περιοχή της Αρόης. Την περασμένη Κυριακή ήταν στην Αγυιά. Και έτσι όπως είναι η κατάσταση, το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή στο πολύ κοντινό μέλλον θα φουντώσει και κάποιο άλλο, είτε κοντά στο κέντρο της πόλης είτε σε κάποια πιο απομακρυσμένη συνοικία. Έτσι κι αλλιώς, ακαθάριστοι χώροι, γεμάτοι βλάστηση που εύκολα γίνεται καύσιμη ύλη όσο προχωράει η θερινή περίοδος, υπάρχουν παντού. Και είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Δημόσιοι και ιδιωτικοί.

Και ναι μεν, το καταλαβαίνουμε. Ούτε ο Δήμος έχει τόσο προσωπικό ώστε να μπορεί να καθαρίσει τα πάντα μέσα σε 1-2 μήνες, ούτε και είναι εύκολο σε κάθε ιδιώτη να καθαρίζει το οικόπεδό του κάθε χρόνο. Χώρια που σε αρκετές περιπτώσεις, οι ιδιώτες μπορεί να μην μένουν καν στην Πάτρα ή να υπάρχουν κληρονόμοι που δεν μπορεί να τους βρει κανένας.

Από την άλλη πλευρά όμως και αυτή η κατάσταση, προφανώς δεν μπορεί να συνεχιστεί. Νόμοι υπάρχουν και πρέπει να εφαρμόζονται. Πολλές φορές σκοντάφτουν όμως, είτε στην πραγματικότητα, είτε στην αμέλεια και την αδιαφορία όλων μας.

Επί του προκειμένου όμως, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα ζήτημα αισθητικής για την πόλη, αλλά με ένα ζήτημα πολύ πιο σοβαρό. Ένα ζήτημα… προστασίας των περιουσιών και της ζωής των πολιτών!

Γι’ αυτό και ο Δήμος της Πάτρας πρέπει να κινητοποιηθεί άμεσα και να καταγράψει τους ακαθάριστους χώρους και οι ιδιώτες που διαθέτουν οικόπεδα να φροντίσουν για τον καθαρισμό τους, αλλά και οι πολίτες που ζουν δίπλα σε κάποιον ακαθάριστο και «εύφλεκτο» χώρο να ενημερώσουν τις αρμόδιες αρχές.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μία ακόμα τραγωδία με όπλα στις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε

στις

Η συγκλονιστική τραγωδία στο Τέξας με τους 21 νεκρούς (19 μαθητές και 2 δασκάλες) κάνει τον γύρο του κόσμου και επαναφέρει το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πίνακες, αναλύσεις, αριθμοί αντίστοιχων τραγωδιών και θυμάτων και πολλά άλλα, κατακλύζουν τα ηλεκτρονικά μέσα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν εξέφρασε την απορία του γιατί τέτοιου είδους μαζικά εγκλήματα συμβαίνουν τόσο συχνά μόνο στην Αμερική. Η απάντηση ίσως να μην είναι τόσο απλή και μονοσήμαντη, όμως μία από τις πιο σημαντικές παραμέτρους της είναι… τα όπλα. Στη χώρα όπου αντιστοιχούν 1,2 όπλα για κάθε κάτοικο, είναι προφανώς πιο εύκολο να υπάρξουν τέτοιου είδους μαζικές επιθέσεις.

Βέβαια, όπλα υπάρχουν παντού στον κόσμο. Ακόμα και εκεί όπου η οπλοκατοχή δεν είναι νόμιμη και τόσο ευρεία – όπως στην Ελλάδα – υπάρχουν και κυκλοφορούν όπλα που προφανώς μπορούν να κάνουν κακό, προφανώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για τέτοιου τύπου επιθέσεις κατά πλήθους ανθρώπων. Ωστόσο, εκτός του ότι η… ποσότητα (των κυκλοφορούντων όπλων) μετράει, μετράει και η αίσθηση που έχει ο πολίτης. Και για να το κάνουμε πιο απλό: Αλλιώς αισθάνεται ο τύπος που κουβαλάει ένα «σιδερικό» παράνομα και αλλιώς εκείνος που μπορεί πολύ απλά να μπαίνει σε ένα κατάστημα και απολύτως νόμιμα να αγοράζει μέχρι και… οπλοπολυβόλο.

Αυτή η μεγάλη διαφορά υπάρχει στις ΗΠΑ, όπου το λόμπι των όπλων είναι πολύ ισχυρό, τζιράρει δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο και φυσικά, έχει ιδεολογική και πολιτική έκφραση. Σύμφωνα με τους υπερασπιστές των όπλων, η δυνατότητα κατοχής ενός όπλου αποτελεί έκφραση της ελευθερίας του πολίτη. Μίας «ελευθερίας» όμως που αρκετά εύκολα μετατρέπεται σε ελευθεριότητα και που συχνά – πυκνά γίνεται όλεθρος και οδύνη.

Η Αμερική είναι μία χώρα πολλών ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, το λαμπερό σόου και το τέλειο μάρκετινγκ. Και από την άλλη πλευρά, η εμμονή σε δοξασίες και δεισιδαιμονίες, ο ρατσισμός, η δύναμη των όπλων…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΑΙΔΕΙΑ: Εδώ και τώρα αλλαγές!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Ήμουνα νιός και γέρασα και τα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης είναι πάντα το ίδιο καυτά- μην σας πω πως χειροτερεύουν κιόλας. Βέβαια ο χρόνος και οι αλλαγές στο στάτους της κοινωνικής μας ζωής προσθέτουν διάφορες μεταβλητές. Μία είναι όμως η ακλόνητη σταθερά: Ο διακαής πόθος των γονιών, είτε είναι πλούσιοι είτε φτωχοί, είτε δεξιοί είτε κεντρώοι είτε αριστεροί, τα παιδιά τους να σπουδάσουν για να έχουν τα περισσότερα δυνατά εφόδια για μία καλή ζωή.

Μία άλλη επίσης σταθερά, μία αναλλοίωτη παράμετρος είναι η ανισότητα ευκαιριών στον χώρο της εκπαίδευσης. Πάντα  υπάρχουν κάποια προνομιούχα παιδιά τα οποία στην “κούρσα”  της μάθησης ξεκινούν από ευνοΪκότερη θέση. Πηγαίνουν  σε καλύτερα σχολεία (κατά κανόνα ιδιωτικού δικαίου) απολαμβάνοντας πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας και ένα μπουκέτο από έξτρα εσω/εξωσχολικές δραστηριότητες . Αυτό οφείλεται στο ότι οι οικογένειες τους έχουν δυνατή οικονομική επιφάνεια και τα παιδιά αυτά απολαμβάνουν την  δυνατότητα  μιάς ποιοτικότερης εκπαίδευσης και επαφής με ευρύτερο δίκτυο κοινωνικών αγαθών, ευκαιριών και γνωριμιών. Βέβαια πολλά από αυτά τα παιδιά δεν τα καταφέρνουν και παρ’ ότι ξεκινούν από πλεονεκτικότερη θέση, δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Λυγίζουν στο χρόνο είτε γιατί δεν έχουν τις ικανότητες και τα προσόντα είτε γιατί δεν έχουν το κίνητρο να συντηρήσουν ακόμα και τα κεκτημένα.

Από την άλλη πλευρά η ζωή ήταν και είναι γεμάτη με παραδείγματα χιλιάδων νέων παιδιών από φτωχές, αγροτικές οικογένειες, από λαϊκές συνοικίες που μπόρεσαν και υπερέβησαν τα όρια που τους εθεταν οι κοινωνικές συντεταγμένες. Όπλο τους η θέληση γιά πρόοδο και κοινωνική ανέλιξη  και η σκληρή δουλειά. Δυνατό όπλο αυτό δίνει την ώθηση που απαιτείται για να επιτύχει ο νέος την άνοδο σε ανώτερες βαθμίδες κοινωνικής καταξίωσης.

Το συμπέρασμα είναι πως αν και, δυστυχώς, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα,   και πως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με όλα τα πολιτεύματα οι ανισότητες ζούν και βασιλεύουν, η Παιδεία ήταν και παραμένει το απόλυτο όχημα για  την κοινωνική κινητικότητα. Για δε τα παιδιά από φτωχές οικογένειες οι καλές επιδόσεις στην Μέση και την Ανώτατη εκπαίδευση αποτελούν τα  εφαλτήρια κοινωνικής ανόδου. Οπως συνήθιζε να λέει και η αείμνηστη μητέρα μας Ευτυχία; “Χωρίς μορφωμένους ανθρώπους δεν γίνεται να προοδεύσει η κοινωνία”.

Δυστυχώς, εδώ και κάποιες δεκαετίες γινόμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής αντίφασης. Η Αριστερά που υποτίθεται πως είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών προς το καλύτερο, που υποστηρίζει ότι αγωνίζεται να κλείσει η ψαλίδα  των κοινωνικών ανισοτήτων, η Ελληνική Αριστερά  κάνει τα πάντα για να υποβαθμίσει την μέση και την ανώτατη εκπαίδευση. Είναι πάντα απέναντι στις όποιες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Παιδείας έχουν σαν στόχο την αλλαγή προς το καλύτερο (βλ συγχωνεύσεις σχολών, λιγότεροι εισακτέοι, επιμόρφωση των καθηγητών, απρόσκοπτη διεξαγωγή των μαθημάτων, απαλλαγή των Ιδρυμάτων από τους αιώνιους φοιτητές και τους τραμπούκους κα). Και ενώ ομνύει στην Δημόσια δωρεάν Παιδεία και πολεμά με φανατισμό μεσαιωνικού ιεροκήρυκα την ιδιωτική εκπαίδευση, ταυτόχρονα προσφέρει άσυλο σε αναρχο-καταληψίες και όσους καταστρέφουν τα σχολεία, τις σχολές και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών στη Δημόσια Εκπαίδευση.

Νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνονται πλέον πως η δημόσια παιδεία χρειάζεται ένα δυνατό service για να υπάρξει μία καλύτερη επόμενη μέρα. Η επανεκκίνηση είναι αναγκαία όσο ποτέ. Και οι αλλαγές πρέπει να γίνουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΏΡΑ, πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα