Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΕΙ: Αλλαγές φέρνουν οι βάσεις!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Αιχμή του δόρατος της αντιπολίτευσης -ιδιαίτερα των κομμάτων της Αριστεράς- αποτελεί τις τελευταίες μέρες η λεγόμενη Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στις σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ας την αποκαλούμε ΕΒΕ χάριν συντομίας). Με προεξάρχοντα τον κ. Τσίπρα η Κυβέρνηση κατηγορείται πως νομοθέτησε την ΕΒΕ για να στρέψει τα παιδιά στα ιδιωτικά κολλέγια. Είναι όμως έτσι;

Είναι γεγονός πως πέραν των άμεσα ενδιαφερομένων, δηλαδή των μαθητών και των γονέων τους, ελάχιστοι ασχολούνται να μάθουν ή να καταλάβουν τι ακριβώς είναι η ΕΒΕ και γιατί γίνεται τόση φασαρία.

Ας κάνουμε μία μικρή ιστορική διαδρομή λοιπόν: Την τελευταία 30ετία, λοιπόν, στο πλαίσιο αντιμετώπισης της αστυφιλίας και του οικονομικού μαρασμού των επαρχιακών πόλεων, επινοήθηκε σαν λύση η ίδρυση σχολών -ανώτερων και ανώτατων- σε σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες νομών και μεγάλων δήμων. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει μία οικονομική άνθιση στις πόλεις αυτές. Πολλές πολυκατοικίες με γκαρσονιέρες και δυάρια χτίστηκαν, πολλά καφέ άνοιξαν για τους φοιτητές, πολλά καταστήματα φτηνής εστίασης και ένδυσης επίσης. Η τοπική οικονομία στράφηκε και προσαρμόστηκε στις ανάγκες των φοιτητών.

Γεννήθηκε όμως ένα ερώτημα: Οι σχολές αυτές, ορισμένες με αστείο αντικείμενο σπουδών, ανταποκρίνονταν στον ρόλο τους; Ιδιαίτερα όταν (μετά την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ) έδιναν πτυχία Πανεπιστημιακού επιπέδου; Είχαν τις υποδομές, τον σχεδιασμό και τους καθηγητές που έπρεπε; Ή απλά ο ρόλος τους ήταν αυτός που ο Ασλανίδης της Χούντας έλεγε: “Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο”;

Τα τελευταία χρόνια είχαμε το φαινόμενο, για να συμπληρωθεί ο αριθμός των φοιτητών σε κάποιες από αυτές τις σχολές, να εισάγονται υποψήφιοι με μέσο όρο βαθμολογίας 2 και 3. Έρχεται, λοιπόν, το Κράτος και θεσπίζει την ΕΒΕ. Τι σημαίνει αυτό. Χονδρικά πως κάθε χρόνο το υπουργείο ορίζει έναν βαθμό π.χ. το 10/20 σαν τον κατώτερο βαθμό που μπορεί να γράψει ο υποψήφιος για να εισαχθεί. Έρχεται κατόπιν το Τμήμα της σχολής και ορίζει με την σειρά του έναν συντελεστή π.χ. 80%. Αυτό σημαίνει πως στο συγκεκριμένο Τμήμα εισάγεται κάποιος με τον βαθμό 8 και πάνω.

Επί της ουσίας, δηλαδή, θα γίνεται αυτό που συμβαίνει και στις Πανεπιστημιακές σχολές: Όποιος γράφει κάτω από 5 κόβεται. Προς τι λοιπόν η φασαρία;

Υπάρχουν σχολές που λόγω χαμηλής ζήτησης εισάγονταν φοιτητές με βαθμό 3 και 4. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες: το τμήμα Οικολογίας στη Ζάκυνθο, Γεωργικών Μηχανών και Αρδεύσεων στην Λάρισα, Ένδυσης στο Κιλκίς, Γεωγραφίας στη Μυτιλήνη, Ξύλου στην Καρδίτσα, Τεχνολογίας και Ακουστικής στο Ρέθυμνο, Περιφερειακής Ανάπτυξης στην Άμφισσα, Αγροτικής Ανάπτυξης στην Ορεστιάδα, Μηχανικών Ορυκτών Πόρων στα Χανιά, Επιστήμη Φυτικής Παραγωγής στο Μεσολόγγι, Δασολογίας στο Καρπενήσι, Ιχθυοκαλλιέργειας Μεσολογγίου.

Αυτές οι σχολές κινδυνεύουν να κλείσουν μιας και δεν θα έχουν κανένα φοιτητή ή όσοι θα έχουν, μετριούνται στην παλάμη ενός χεριού- και διαμαρτύρονται! Το περίεργο είναι πως οι σχολές υψηλής ζήτησης πανηγυρίζουν διότι πιστεύουν πως με την εξέλιξη αυτή αναβαθμίζεται γενικότερα η αξία των Ελληνικών Πτυχίων.

Η ταπεινή μου άποψη είναι πως με την ΕΒΕ τα Δημόσια Πανεπιστήμια αποκτούν την αίγλη που τους πρέπει. Το επίπεδο των σπουδών πρέπει να είναι υψηλό. Των φοιτητών επίσης. Τα παιδιά τα οποία αδυνατούν να ανταποκριθούν και καταλήγουν αιώνιοι φοιτητές, μπορούν να στραφούν κάλλιστα στην Επαγγελματική Εκπαίδευση που θα τους εξασφαλίζει και σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση.

Όσον αφορά στην αντιπολίτευση, άσχημο πεδίο επέλεξε να λαϊκίσει παίζοντας με την αγωνία που βασανίζει τους νέους μας για το μέλλον τους.

Άρθρα-Συνεργασίες

Αυτοί που (δεν) έφυγαν από τη ΝΔ

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

«Όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος», είχε πει κάποτε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, θέλοντας να δείξει με τη φράση αυτή ότι όποιος αποχωρούσε από τη Νέα Δημοκρατία για να κάνει το δικό του (κόμμα), θα είχε άδοξο πολιτικό τέλος.

Η Ιστορία τον δικαίωσε. Όσοι εγκατέλειψαν τη… στάνη, αφήνοντας τη «γαλάζια» παράταξη, δημιούργησαν πολιτικά σχήματα με βραχύβιο βίο. Έκαναν μια τρύπα στο νερό. Και κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, αφότου απέτυχε η… επανάσταση τους, επέστρεψαν εκεί από όπου έφυγαν.
Τα γεγονότα είναι γνωστά, όπως γνωστοί είναι και οι πρωταγωνιστές τους, ως εκ τούτου δεν χρήζουν πλέον στις μέρες μας ιδιαίτερης αναφοράς. Κρίθηκαν, επικρίθηκαν, κατακρίθηκαν, συγχωρέθηκαν, επανήλθαν.
Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο ότι και τα πάλαι ποτέ «απολωλότα πρόβατα» συμμετείχαν με διάφορους τρόπους στα «γενέθλια» της Νέας Δημοκρατίας, που έκλεισε τα 48 της. Σαν να έσβησαν μονοκοντυλιά την αποκοτιά τους, σαν να θέλουν να τη διαγράψουν από το παρελθόν τους, σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα.
Τους βοηθά βέβαια και η κοινή διαπίστωση ότι ο κόσμος (στην πλειονότητα του) ξεχνάει. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος της λήθης. Ποιος θυμάται ή θέλει να θυμάται τι έγινε το 1985, το 1993, και πάει λέγοντας; Άσε που οι νεότεροι ψηφοφόροι δεν έχουν ζήσει τις συγκλονιστικές «γαλάζιες» έριδες και τις διαμάχες που οδήγησαν σε αποσκιρτήσεις και κόμματα που δεν κατάφεραν να πάρουν τη θέση της «γαλάζιας» παράταξης. Επιπλέον, είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν οι περισσότεροι έχουν επαρκή γνώση γι’ αυτά που συνέβησαν.
Σε κάθε περίπτωση, και παρότι πέρασε από πολλά κύματα και κλυδωνισμούς, η Νέα Δημοκρατία, ως κόμμα εξουσίας, κράτησε. Αυτό κι αν είναι αξιοσημείωτο. Και σήμερα, μετά από σχεδόν μισό αιώνα ζωής είναι πάλι στη διακυβέρνηση της χώρας, με αρχηγό και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που ουδέποτε την εγκατέλειψε.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Το… κουμπί

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η ανθρωπότητα με τον ένα ή άλλο τρόπο, απέφυγε την πολεμική αντιπαράθεση με πυρηνικά, καταλαβαίνοντας πως κάτι τέτοιο θα άλλαζε τα πάντα, ακόμα και για την ίδια τη ζωή πάνω στη Γη. Ο φόβος μπροστά στο «απόλυτο κακό» κράτησε λοιπόν… απάτητα τα «κουμπιά», ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές της ψυχροπολεμικής εποχής.

Ο άνθρωπος όμως δεν έπαψε ποτέ να παίζει με τα πυρηνικά. Ίσως γιατί είναι στη φύση του να ρισκάρει ακόμα και με την καταστροφή του, πέραν του ότι – για να τα λέμε – όλα, η πυρηνική ενέργεια έχει και ένα σωρό άλλες εφαρμογές, κάποιες εκ των οποίων είναι ωφέλιμες.

Εν πάση περιπτώσει, στις μέρες μας το «ρολόι του ολέθρου» έχει φτάσει στο «παρά ένα» και πάλι, κυρίως λόγω της απειλής της Μόσχας να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της, μία απειλή που η Δύση λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη της.

Ξεκίνησαν και πάλι τα σενάρια λοιπόν… Μπορεί ο Πούτιν να πατήσει το κουμπί; Μικρά ή μεγάλα πυρηνικά; Και τι θα γίνει μετά;

Κατ’ αρχήν να διευκρινίσουμε πως όταν μιλάμε για «πυρηνικά», το μυαλό των απλών ανθρώπων πάει στον μαζικό όλεθρο. Άρα, δεν μιλάμε για μικρής ισχύος πυρηνικά όπλα που ενδεχομένως δεν επηρεάζουν καθοριστικά τις περιοχές όπου πέφτουν και τα επίπεδα της ραδιενέργειας. Ο λόγος γίνεται, επί της ουσίας, μόνο για τα όπλα μαζικής καταστροφής.

Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, οι απαντήσεις για το «μετά» είναι μάλλον απλές: Πρώτα – πρώτα, ολόκληρος ο πλανήτης θα μισήσει τη Ρωσία και ο ίδιος ο ρωσικός λαός θα αντιδράσει επίσης καθοριστικά. Πέρα από τα «αντίποινα» που θα υποστεί η χώρα και τα οποία θα είναι τρομερά, εφόσον η Δύση θα αντιδράσει αποφασιστικά απέναντι στον Πούτιν και δεν θα του επιτρέψει να… «σηκώσει δεύτερο πύραυλο». Εξάλλου, η στρατιωτική ισχύς της Ρωσίας, όπως έχει φανεί στο πεδίο της Ουκρανίας, δεν τρομάζει πλέον κανέναν.

Πριν από όλα αυτά τα σενάρια τρόμου όμως, υπάρχει το… κουμπί. Που δεν πρόκειται να πατηθεί τόσο εύκολα. Γιατί όλοι εξακολουθούν να γνωρίζουν πως μία δραματική κλιμάκωση δεν συμφέρει κανέναν. Εκτός και αν πλέον, έχουμε φτάσει στα επίπεδα της πλήρους παράνοιας…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

48 κεράκια εν μέσω πολλαπλών κρίσεων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Συμπληρώνονται σήμερα 48 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ. Σε μία εποχή, όπου υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές, όλοι θα μπορούσαν να αισθάνονται πιο χαρούμενοι και ανέμελοι, καθώς το κόμμα του δημιούργησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής βρίσκεται στην εξουσία και μάλιστα, ενώ διανύει την τέταρτη (και προεκλογική) χρονιά, θεωρείται ως το φαβορί των επόμενων εκλογών.

Μόνο που χρονική συγκυρία δεν προσφέρεται ούτε για πολλές χαρές, ούτε για… ανεμελιές. Γιατί, στην πραγματικότητα, η ΝΔ έγινε κυβέρνηση σε μία περίοδος όπου η μία κρίση διαδέχεται την άλλη και τόσο η Ελλάδα, όσο και ο υπόλοιπος κόσμος, «ασφυτκιούν».

Προτού καλά – καλά πετάξει η χώρα μας από πάνω της τους βαρείς μνημονιακούς όρους και ξεπεράσει την οικονομική κρίση, ήρθε η κρίση του κορωνοϊού. Και στο καπάκι, η πληθωριστική κρίση που δημιούργησε η ενεργειακή ανασφάλεια και η οποία… εκτοξεύτηκε μετά  και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τη νέα περίοδο ψυχρού πολέμου που έχει ξεκινήσει μεταξύ Δύσης και Μόσχας. Και δεν τελειώνουμε εδώ, γιατί στην Ελλάδα έχουμε και μία ακόμα κρίση: Την κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, επί τρία χρόνια έχουμε μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμά της, καθώς είναι αναγκασμένη να κάνει διαρκώς διαχείριση κρίσεων και να προσπαθεί να «απαντήσει» στα πολύ δύσκολα ερωτήματα των καιρών. Ερωτήματα στα οποία, πολλές φορές, δεν μπορούν να απαντήσουν πειστικά ακόμα και μεγάλες και ισχυρές χώρες ή πολυεθνικοί οργανισμοί, όπως η Ε.Ε.

Η ΝΔ σβήνει λοιπόν 48 κεράκια έχοντας το «τιμόνι» της Ελλάδας σε πολύ δύσκολες στιγμές. Και αυτές είναι οι στιγμές που κρίνουν ανθρώπους και ανθρώπινους φορείς, όπως τα κόμματα. Αυτές είναι οι στιγμές που μετατρέπουν τους πολιτικούς σε ηγέτες ή σε πρόσωπα που περνούν στη λήθη της ιστορίας και τα κόμματα σε «διαχρονικές αξίες» ή σε «μίας χρήσης».

Στα 48 χρόνια που πέρασαν, η ΝΔ ξέρει από κρίσεις και δύσκολες στιγμές. Έχει σφυρηλατηθεί καλά και ξέρει να αντέχει. Όμως, κάθε εποχή είναι διαφορετική και κάθε κρίση έχει τα δικά της ζητούμενα. Η ιστορία της ΝΔ εγγυάται πολλά. Όχι όμως τα πάντα…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα