Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΕΙ: Αλλαγές φέρνουν οι βάσεις!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Αιχμή του δόρατος της αντιπολίτευσης -ιδιαίτερα των κομμάτων της Αριστεράς- αποτελεί τις τελευταίες μέρες η λεγόμενη Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στις σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ας την αποκαλούμε ΕΒΕ χάριν συντομίας). Με προεξάρχοντα τον κ. Τσίπρα η Κυβέρνηση κατηγορείται πως νομοθέτησε την ΕΒΕ για να στρέψει τα παιδιά στα ιδιωτικά κολλέγια. Είναι όμως έτσι;

Είναι γεγονός πως πέραν των άμεσα ενδιαφερομένων, δηλαδή των μαθητών και των γονέων τους, ελάχιστοι ασχολούνται να μάθουν ή να καταλάβουν τι ακριβώς είναι η ΕΒΕ και γιατί γίνεται τόση φασαρία.

Ας κάνουμε μία μικρή ιστορική διαδρομή λοιπόν: Την τελευταία 30ετία, λοιπόν, στο πλαίσιο αντιμετώπισης της αστυφιλίας και του οικονομικού μαρασμού των επαρχιακών πόλεων, επινοήθηκε σαν λύση η ίδρυση σχολών -ανώτερων και ανώτατων- σε σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες νομών και μεγάλων δήμων. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει μία οικονομική άνθιση στις πόλεις αυτές. Πολλές πολυκατοικίες με γκαρσονιέρες και δυάρια χτίστηκαν, πολλά καφέ άνοιξαν για τους φοιτητές, πολλά καταστήματα φτηνής εστίασης και ένδυσης επίσης. Η τοπική οικονομία στράφηκε και προσαρμόστηκε στις ανάγκες των φοιτητών.

Γεννήθηκε όμως ένα ερώτημα: Οι σχολές αυτές, ορισμένες με αστείο αντικείμενο σπουδών, ανταποκρίνονταν στον ρόλο τους; Ιδιαίτερα όταν (μετά την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ) έδιναν πτυχία Πανεπιστημιακού επιπέδου; Είχαν τις υποδομές, τον σχεδιασμό και τους καθηγητές που έπρεπε; Ή απλά ο ρόλος τους ήταν αυτός που ο Ασλανίδης της Χούντας έλεγε: “Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο”;

Τα τελευταία χρόνια είχαμε το φαινόμενο, για να συμπληρωθεί ο αριθμός των φοιτητών σε κάποιες από αυτές τις σχολές, να εισάγονται υποψήφιοι με μέσο όρο βαθμολογίας 2 και 3. Έρχεται, λοιπόν, το Κράτος και θεσπίζει την ΕΒΕ. Τι σημαίνει αυτό. Χονδρικά πως κάθε χρόνο το υπουργείο ορίζει έναν βαθμό π.χ. το 10/20 σαν τον κατώτερο βαθμό που μπορεί να γράψει ο υποψήφιος για να εισαχθεί. Έρχεται κατόπιν το Τμήμα της σχολής και ορίζει με την σειρά του έναν συντελεστή π.χ. 80%. Αυτό σημαίνει πως στο συγκεκριμένο Τμήμα εισάγεται κάποιος με τον βαθμό 8 και πάνω.

Επί της ουσίας, δηλαδή, θα γίνεται αυτό που συμβαίνει και στις Πανεπιστημιακές σχολές: Όποιος γράφει κάτω από 5 κόβεται. Προς τι λοιπόν η φασαρία;

Υπάρχουν σχολές που λόγω χαμηλής ζήτησης εισάγονταν φοιτητές με βαθμό 3 και 4. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες: το τμήμα Οικολογίας στη Ζάκυνθο, Γεωργικών Μηχανών και Αρδεύσεων στην Λάρισα, Ένδυσης στο Κιλκίς, Γεωγραφίας στη Μυτιλήνη, Ξύλου στην Καρδίτσα, Τεχνολογίας και Ακουστικής στο Ρέθυμνο, Περιφερειακής Ανάπτυξης στην Άμφισσα, Αγροτικής Ανάπτυξης στην Ορεστιάδα, Μηχανικών Ορυκτών Πόρων στα Χανιά, Επιστήμη Φυτικής Παραγωγής στο Μεσολόγγι, Δασολογίας στο Καρπενήσι, Ιχθυοκαλλιέργειας Μεσολογγίου.

Αυτές οι σχολές κινδυνεύουν να κλείσουν μιας και δεν θα έχουν κανένα φοιτητή ή όσοι θα έχουν, μετριούνται στην παλάμη ενός χεριού- και διαμαρτύρονται! Το περίεργο είναι πως οι σχολές υψηλής ζήτησης πανηγυρίζουν διότι πιστεύουν πως με την εξέλιξη αυτή αναβαθμίζεται γενικότερα η αξία των Ελληνικών Πτυχίων.

Η ταπεινή μου άποψη είναι πως με την ΕΒΕ τα Δημόσια Πανεπιστήμια αποκτούν την αίγλη που τους πρέπει. Το επίπεδο των σπουδών πρέπει να είναι υψηλό. Των φοιτητών επίσης. Τα παιδιά τα οποία αδυνατούν να ανταποκριθούν και καταλήγουν αιώνιοι φοιτητές, μπορούν να στραφούν κάλλιστα στην Επαγγελματική Εκπαίδευση που θα τους εξασφαλίζει και σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση.

Όσον αφορά στην αντιπολίτευση, άσχημο πεδίο επέλεξε να λαϊκίσει παίζοντας με την αγωνία που βασανίζει τους νέους μας για το μέλλον τους.

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Γαλλική Αποστολή

The French Dispatch – ο μαγικός ρεαλισμός των εντυπώσεων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο Γουές Άντερσον για να τιμήσει το σπουδαίο The New Yorker, το οποίο τον έχει γοητεύσει ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, γράφει, σκηνοθετεί και δημιουργεί μικρές ιστορίες στο πνεύμα και στο γράμμα του περίφημου περιοδικού,  του οποίου τα κείμενα έχουν επηρεάσει πολλές γενιές, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε έως και σήμερα. Ο Anderson λέει: «αυτή η ταινία είναι τρία πράγματα: μία συλλογή διηγημάτων, κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, μία ταινία εμπνευσμένη από το The New Yorker και το είδος των ιστορικών αρθρογράφων με τους οποίους συνεργάζεται το περιοδικό. Τέλος, πέρασα πολύ χρόνο στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και πάντα ήθελα να κάνω μία γαλλική ταινία, μία ταινία που συγγενεύει με το γαλλικό σινεμά».

Η  συντακτική ομάδα του The French Dispatch, ενός φανταστικού αμερικάνικου περιοδικού με έδρα τη γαλλική πόλη Ennui-sur-Blasé που μπορεί και να σημαίνει νωθρότητα και απάθεια, συνεδριάζει για να γράψει τη νεκρολογία του σημαντικού Τεξανού εκδότη τους, που χάθηκε ξαφνικά.

Το αφιέρωμα στον εκλιπόντα εκδότη αποτελείται από τέσσερες ιστορίες. Αυτές οι τέσσερις ιστορίες εντάσσονται υπό μορφή κεφαλαίων στο φιλμ. Η ταινία είναι ουσιαστικά ένα σπονδυλωτό φιλμ  με άξονα τον εκδότη και τους συνεργάτες του. Ο ένας ρεπόρτερ αναλαμβάνει να γράψει για τις φτωχικές γειτονιές της πόλης. Το πορτρέτο ενός ζόρικου ζωγράφου της μούσας του και των εμπόρων τέχνης, αφορά η δεύτερη ιστορία. Το χρονικό μιας εξέγερσης κάποιου έρωτα και του θανάτου περιγράφει η τρίτη ιστορία και τέλος η τέταρτη ιστορία αφορά εμπόρους ναρκωτικών, απαγωγές και ένα δείπνο υψηλής γαστρονομίας. Τέσσερις ιστορίες, όμοιες με τέσσερις ταινίες μικρού μήκους στηριγμένες στο μαγικό ρεαλισμό των  αποχρώσεων, των ασπρόμαυρων συναισθημάτων και των έγχρωμων εντυπώσεων.

Μέσα σε μια παράγραφο ο Γουές Άντερσον σκιτσάρει την αγάπη του για τον Γαλλικό κινηματογράφο που είναι και η βάση για τη Γαλλική του αποστολή. «Το γαλλικό σινεμά αρχίζει όταν γεννιέται ο κινηματογράφος με τους αδελφούς Lumière και τον Georges Méliès. Αγαπώ τους σκηνοθέτες του ‘30, τον Julien Duvivier, τον Marcel Pagnol, τον Jean Grémillon, που ανακάλυψα πιο πρόσφατα. Έπειτα είναι ο Jacques Tati, ο Jean-Pierre Melville και οι δημιουργοί του νέου κύματος, Truffaut, Louis Malle, Godard. Και ίσως στο επίκεντρο είναι ο Jean Renoir».

Η δέκατη ταινία του Γουές Άντερσον  αποτελεί μια ανθολογία συμμετρικών ονείρων, και ξέφρενων εντυπώσεων  τοποθετημένα σε ένα μυθοπλαστικό σύμπαν από το οποίο ο δημιουργός μπαίνει και βγαίνει με την ευκολία και την απλότητα που εισέρχονται και εξέρχονται οι ηθοποιοί του, ένα πολυπληθές, αξιοζήλευτο καστ, από τα υπέροχα κάδρα του.

Η «Γαλλική Αποστολή» στιλιστικά, είναι ένας σπουδαίος άθλος. Τα γυρίσματα έχουν γίνει στο Angoulême, την πόλη της νοτιοδυτικής Γαλλίας κοντά στη Λιμόζ, με τις αναγκαίες προσθήκες και αφαιρέσεις, ο Γουές Αντερσον ανατρέπει τον χωροχρόνο και τα πάντα γύρω του, για να υμνήσει τη σπουδαία δημοσιογραφία και το σινεμά του δημιουργού. Ούτε στιγμή δεν ησυχάζει με την ευφάνταστη σκηνογραφία,  τα πληθωρικά  κουστούμια, την έντονη χρωματική παλέτα τις ασπρόμαυρες αποδράσεις και το πολυμελές λαμπερό καστ ηθοποιών (από τους Μπιλ Μάρεϊ, Τίλντα Σουίντον, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, και Οουεν Γουίλσον, μέχρι τους Τίμοθι Σαλαμέ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Λέα Σεντού κι Εντουαρντ Νόρτον) που πάντα πλημμυρίζει τις ταινίες του.

Κάθε πλάνο της The French Dispatch είναι ένας οργανωμένος μικρόκοσμος με τη λογική και την αντίληψη ενός ζωγράφου, που ό,τι επιθυμεί να πει πρέπει να ειπωθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ανεξάρτητα αν βλέποντάς το ο θεατής θα χαθεί σε κόσμους ονειρικούς, σε καταστάσεις μαγικές ή σε συναισθήματα λυτρωτικά.

Πίσω από τις φωτεινές εικόνες του ο Γουές Άντερσον και τα περίτεχνα στημένα πλάνα του καιροφυλακτούν ψυχολογικά αδιέξοδα που δεν βγαίνουν στο φως παρά μόνο όταν τρυπήσουν όλο το σκοτάδι της ανθρώπινης απελπισίας. Αναρωτιέται κανείς τι αγαπά περισσότερο ο δημιουργός, τη ζωγραφική ή τη λογοτεχνία; Δεν θα βρει απάντηση παρά αν πάρει κομμάτια ολόκληρα της ζωγραφικής και τα ρίξει μέσα σε τόνους σπουδαίας λογοτεχνίας ή το αντίστροφο.

Η ταινία είναι ένα σύνολο μικρών και μεγαλύτερων ιστοριών, μοιάζει με ένα σεντούκι που όταν ανοίξει δεν ξέρεις τι να πρωτοπάρεις στα χέρια σου και να παίξεις τα πλάνα, τις μουσικές, τις σκηνές, τις αφηγήσεις ή να μείνεις ενεός με τα μάτια ορθάνοιχτα και την ψυχή σταματημένη και να απολαύσεις το όλον.

Είναι ένα γαλλικό ποίημα, μπορεί και πίνακας με θέμα τον πολιτισμό, την εμπνευσμένη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, τον διεθνισμό και την τέχνη. Και για να απενοχοποιήσουμε τον οποιοδήποτε θεατή, δεν τα καταλάβαμε όλα όσα ήθελε να μας πει ο σπουδαίος δημιουργός, τέτοιες ταινίες χρειάζεται να τις δει κανείς και μια και δυο και περισσότερες φορές. Απλά αφεθήκαμε να το νιώσουμε ό,τι δεν καταλάβαμε .

Ο Γουές Άντερσον με ένα μαγικό τρόπο παίρνει από τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό  τρόπο σκέψης ότι καλύτερο βρει και με όχημα πότε την ασπρόμαυρη, πότε την έγχρωμη  φωτογραφία και αφού συγκεντρώσει παλιούς  συνεργάτες του και νεότερους ηθοποιούς  κινείται σε μια άναρχη αταξία δουλεμένη όμως μέχρι και την τελευταία της λεπτομέρεια, για να ολοκληρώσει μια  αριστοτεχνική συμφωνία, ένα δαιδαλώδες ποίημα, μια απόκοσμη δημιουργία που έρχεται κατευθείαν από το μέλλον του σινεμά. 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ο φόβος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

«Εγώ δεν είμαι αρνητής, ούτε ψεκασμένος. Φοβιτσιάρης είμαι… Αισθάνομαι πως όταν δω τη βελόνα στο μπράτσο μου θα πάθω ανακοπή» έλεγε ένας συμπολίτης σε έναν φίλο του, που μας μετέφερε τη συνομιλία που είχαν οι δυο τους για τα εμβόλια.

Προτείναμε στον αναγνώστη μας, να ζητήσει από τον φίλο του να έρθει σε επαφή με έναν γιατρό που εμπιστεύεται. Ή έστω, αν το επιθυμεί, να τον φέρουμε εμείς σε επαφή με κάποιον γιατρό, ώστε ένας ειδικός να του εξηγήσει, να τον ενθαρρύνει και να τον κατευθύνει.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Γιατί κατανοούμε απόλυτα ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον φόβο. Όμως, όταν απέναντι στον φόβο του εμβολίου αντιπαρατίθεται ο φόβος του ιού, τότε ο πρώτος φόβος πρέπει να ξεπεραστεί με κάθε δυνατή βοήθεια.

Είμαστε βέβαιοι πως εάν ο συμπολίτης μας που φοβάται το «τσίμπημα», μπορούσε να κάνει μία βόλτα στους θαλάμους των νοσοκομείων, εκεί όπου δίνουν τη δική τους μάχη αυτοί που νοσούν, τότε θα το ξανασκεφτόταν.

Καθώς όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει και καθώς ο συμπολίτης μας δεν θα πειστεί ποτέ από απλές παραινέσεις ή από… influencers και θα προτιμήσει να συνεχίσει να πληρώνει τα ράπιντ τεστ για να μην «τσιμπηθεί», οφείλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι το ρίσκο του εμβολίου (που στο τέλος – τέλος δεν χρειάζεται καν να βλέπει όταν γίνεται) είναι απείρως μικρότερο από το ρίσκο να κολλήσει ο ίδιος ή (και) να μεταδώσει τον ιό στους δικούς του ανθρώπους.

Στο κάτω – κάτω, για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να αναμετρηθούμε με τους φόβους μας. Και όταν το δίλημμα είναι «εμβόλιο ή αρρώστια», τότε δεν υφίσταται πραγματικό δίλημμα. Είμαστε βέβαιοι λοιπόν, πως τόσο ο συγκεκριμένος συμπολίτης, όπως και κάθε άλλος που βρίσκεται στην ίδια θέση, πρέπει να μιλήσουν ανοικτά για τις φοβίες τους και να συνομιλήσουν με ειδικούς. Με ανθρώπους, που θα τους «πιάσουν το χέρι» και θα τους πουν: «προχώραμε!»

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Όχι μόνο μία ήμερα το χρόνο…»- Γράφει ο Παναγιώτης Καρασπήλιος

MED Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί από το 1992 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ως η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία. Ωστόσο, μέσα σε αυτά τα παραπάνω από 30 χρόνια αναρωτιέμαι τι αλλαγές έχουν γίνει και σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει, προκείμενου να μπορούμε να λέμε ότι η κοινωνία, η παιδεία, το κράτος παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες χωρίς διαχωρισμούς και εξαιρέσεις.

Σίγουρα, θα ήταν άδικο να είμαστε αφοριστικοί και να μην παραδεχτούμε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου ως προς την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την αναπηρία, αλλά κυρίως ως προς την παροχή ίσων ευκαιριών μεταξύ όλων των πολιτών.

Ωστόσο, δυστυχώς, η αναπηρία συνεχίζει να αποτελεί  κοινωνικό ταμπού που οδηγεί σε αποκλεισμούς, έχοντας αυτό φυσικά αντίκτυπο στην καθημερινότητα και στην ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας με αναπηρία.

Η έλλειψη παιδείας στην κοινωνία που πολλές φορές δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, το κράτος που πολλές φορές δεν αντιμετωπίζει επαρκώς τα προβλήματα που καλούνται να διαχειριστούν άνθρωποι, όπως τα προβλήματα του χώρου της Ειδικής Εκπαίδευσης, δυσχεραίνουν τη ζωή των ατόμων αυτών.

Όντας εκπαιδευτικός στο χώρο της Ειδικής Αγωγής, έχω βιώσει και βιώνω τις ελλείψεις και τα κενά που υπάρχουν στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης, ως προς την εκπαίδευση και κυρίως την ένταξη των παιδιών με αναπηρίες, αλλά πολλές φορές και την ανισότητά που βιώνουν ως προς τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε σχέση με τους συνομήλικους τους χωρίς κάποια αναπηρία. Ιδίως, η πανδημία επιδείνωσε την ήδη δύσκολη κατάσταση στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Γι’ αυτό και το κράτος είναι αναγκαίο να στηρίζει έμπρακτα ακόμα περισσότερο το χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Η ηθική ικανοποίηση που νιώθουμε ως εκπαιδευτικοί που κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες βλέπουμε ένα παιδί, ένα μαθητή μας, ο όποιος εκ των πραγμάτων αντιμετωπίζει ορισμένες δυσκολίες εξαιτίας μιας οποιαδήποτε μορφής αναπηρίας, να προοδεύει και να εξελίσσεται μέσω της εκπαίδευσης και να αποδεικνύει έμπρακτα ότι η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο στην εξέλιξη ενός ανθρώπου, όταν του παρέχονται οι ευκαιρίες που παρέχονται σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους χωρίς κάποια αναπηρία.

Αυτό το συναίσθημα που βιώνουμε βλέποντας τα παιδιά μας να προοδεύουν πάρα τα κακώς κείμενα που έρχονται πολλές φορές αντιμέτωπα τόσο αυτά, όσο και οι οικογένειες τους, όσο και εμείς οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Εκπαίδευσης, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, αποτυπώνεται, όμως, στα πρόσωπα των παιδιών που επιτυγχάνουν τους στόχους τους.

Αξίζει να τονιστεί ότι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση από τον μικρόκοσμο της σχολικής τάξης και του σχολείου ευρύτερα μπορεί να δημιουργήσει πολίτες που θα σκέφτονται συμπεριληπτικά και θα κάνουν πράξη το σεβασμό, την αποδοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη στην καθημερινότητά τους μέσα από τις κοινωνίες που θα αγκαλιάζουν όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαιρέσεις.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια βιωματική δράση το στις 3 Δεκεμβρίου 2019 στο πλαίσιο τη σχολικής τάξης για την Παγκόσμια Ήμερα Ατόμων με Αναπηρία, όπου φορέσαμε σε όλους τους μαθητές μαντήλια στα μάτια τους, προκειμένου να κατανοήσουν βιωματικά την αναπηρία όρασης, να ενημερωθούν για τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με αναπηρία, να ενημερωθούν για τις τεχνικές συνοδείας ατόμων με αναπηρία όρασης, να ευαισθητοποιηθούν και να γίνουν από αυτή τη μικρή ηλικία πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Διαπίστωσα ως εκπαιδευτικός ότι τα παιδιά εξοικειώνονται πολύ εύκολα με το ζήτημα της αναπηρίας και το αντιμετωπίζουν όπως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται, δηλαδή ως κάτι φυσιολογικό και μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η στήριξη της Εκπαίδευσης είναι ο μοχλός για την αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία, όπως και η ουσιαστική συμπερίληψη όλων των παιδιών, αλλά και η εκπαίδευσή τους να είναι πολίτες που σέβονται τους συμπολίτες τους. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί. Οφείλουμε να μάθουμε να σκεφτόμαστε πιο συμπεριληπτικά κάθε μέρα και όχι μόνο μία ημέρα το χρόνο.

 

Παναγιώτης Καρασπήλιος

Med Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα