Παρασκευή 27 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Αμηχανία και εκνευρισμός

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Πιεζόμενος διαρκώς από τη διεθνή κοινότητα, αλλά και υπό το βάρος της οικονομικής κατάστασης στην Τουρκία, ο Ερντογάν, μάλλον αισθάνεται πως βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Το δείχνουν εξάλλου και οι δημοσκοπήσεις . Το ποσοστό δημοφιλίας του βρίσκεται στο ναδίρ και τα ποσοστά του κόμματός του πέφτουν διαρκώς.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, οι λύσεις που έχει είναι δύο: Είτε να ακούσει τους ειδικούς και να υιοθετήσει τα αναγκαία μέτρα προσαρμογής της τουρκικής οικονομίας (ακόμα και προσφεύγοντας στο ΔΝΤ), είτε να δημιουργήσει μία μεγάλη εθνική κρίση με την ελπίδα να αναπτερώσει τη συσπείρωση γύρω από το πρόσωπό του. Και οι δύο λύσεις δεν είναι τόσο εύκολες.

Στην πρώτη περίπτωση, ο Ερντογάν γνωρίζει ότι θα «πληρώσει το μάρμαρο» της λιτότητας που θα επιβληθεί. Μπορεί να διασώσει τη χώρα, όμως μάλλον θα υπογράψει και το τέλος του στην εξουσία.

Στη δεύτερη περίπτωση, να τα βάλει με όλο τον κόσμο… δεν γίνεται. Απειλές και λεονταρισμοί μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν συνιστούν «εθνική κρίση». Ένας πιο… βολικός αντίπαλος για τον Ερντογάν, θα ήταν ασφαλώς η Ελλάδα. Και αυτή όμως, έπαψε πλέον να είναι. Η ελληνογαλλική συμφωνία στην αρχή και η ελληνοαμερικανική μετά, έχουν… γκριζάρει το τοπίο για τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι το ρίσκο μίας «περιπέτειας» με την Ελλάδα μπορεί να αποδειχτεί ακόμα πιο καταστροφικό από την επιλογή του ΔΝΤ. Γι’ αυτό και η αμηχανία, όπως και ο εκνευρισμός της τουρκικής πλευράς, είναι πλέον διάχυτος…

 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ακαθάριστα οικόπεδα: Όχι άλλη… νωχελικότητα!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ένα ακόμα οικόπεδο γεμάτο άγρια βλάστηση φούντωσε προχθές το βράδυ στην Πάτρα. Αυτή τη φορά ήταν στην περιοχή της Αρόης. Την περασμένη Κυριακή ήταν στην Αγυιά. Και έτσι όπως είναι η κατάσταση, το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή στο πολύ κοντινό μέλλον θα φουντώσει και κάποιο άλλο, είτε κοντά στο κέντρο της πόλης είτε σε κάποια πιο απομακρυσμένη συνοικία. Έτσι κι αλλιώς, ακαθάριστοι χώροι, γεμάτοι βλάστηση που εύκολα γίνεται καύσιμη ύλη όσο προχωράει η θερινή περίοδος, υπάρχουν παντού. Και είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Δημόσιοι και ιδιωτικοί.

Και ναι μεν, το καταλαβαίνουμε. Ούτε ο Δήμος έχει τόσο προσωπικό ώστε να μπορεί να καθαρίσει τα πάντα μέσα σε 1-2 μήνες, ούτε και είναι εύκολο σε κάθε ιδιώτη να καθαρίζει το οικόπεδό του κάθε χρόνο. Χώρια που σε αρκετές περιπτώσεις, οι ιδιώτες μπορεί να μην μένουν καν στην Πάτρα ή να υπάρχουν κληρονόμοι που δεν μπορεί να τους βρει κανένας.

Από την άλλη πλευρά όμως και αυτή η κατάσταση, προφανώς δεν μπορεί να συνεχιστεί. Νόμοι υπάρχουν και πρέπει να εφαρμόζονται. Πολλές φορές σκοντάφτουν όμως, είτε στην πραγματικότητα, είτε στην αμέλεια και την αδιαφορία όλων μας.

Επί του προκειμένου όμως, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα ζήτημα αισθητικής για την πόλη, αλλά με ένα ζήτημα πολύ πιο σοβαρό. Ένα ζήτημα… προστασίας των περιουσιών και της ζωής των πολιτών!

Γι’ αυτό και ο Δήμος της Πάτρας πρέπει να κινητοποιηθεί άμεσα και να καταγράψει τους ακαθάριστους χώρους και οι ιδιώτες που διαθέτουν οικόπεδα να φροντίσουν για τον καθαρισμό τους, αλλά και οι πολίτες που ζουν δίπλα σε κάποιον ακαθάριστο και «εύφλεκτο» χώρο να ενημερώσουν τις αρμόδιες αρχές.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μία ακόμα τραγωδία με όπλα στις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε

στις

Η συγκλονιστική τραγωδία στο Τέξας με τους 21 νεκρούς (19 μαθητές και 2 δασκάλες) κάνει τον γύρο του κόσμου και επαναφέρει το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πίνακες, αναλύσεις, αριθμοί αντίστοιχων τραγωδιών και θυμάτων και πολλά άλλα, κατακλύζουν τα ηλεκτρονικά μέσα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν εξέφρασε την απορία του γιατί τέτοιου είδους μαζικά εγκλήματα συμβαίνουν τόσο συχνά μόνο στην Αμερική. Η απάντηση ίσως να μην είναι τόσο απλή και μονοσήμαντη, όμως μία από τις πιο σημαντικές παραμέτρους της είναι… τα όπλα. Στη χώρα όπου αντιστοιχούν 1,2 όπλα για κάθε κάτοικο, είναι προφανώς πιο εύκολο να υπάρξουν τέτοιου είδους μαζικές επιθέσεις.

Βέβαια, όπλα υπάρχουν παντού στον κόσμο. Ακόμα και εκεί όπου η οπλοκατοχή δεν είναι νόμιμη και τόσο ευρεία – όπως στην Ελλάδα – υπάρχουν και κυκλοφορούν όπλα που προφανώς μπορούν να κάνουν κακό, προφανώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για τέτοιου τύπου επιθέσεις κατά πλήθους ανθρώπων. Ωστόσο, εκτός του ότι η… ποσότητα (των κυκλοφορούντων όπλων) μετράει, μετράει και η αίσθηση που έχει ο πολίτης. Και για να το κάνουμε πιο απλό: Αλλιώς αισθάνεται ο τύπος που κουβαλάει ένα «σιδερικό» παράνομα και αλλιώς εκείνος που μπορεί πολύ απλά να μπαίνει σε ένα κατάστημα και απολύτως νόμιμα να αγοράζει μέχρι και… οπλοπολυβόλο.

Αυτή η μεγάλη διαφορά υπάρχει στις ΗΠΑ, όπου το λόμπι των όπλων είναι πολύ ισχυρό, τζιράρει δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο και φυσικά, έχει ιδεολογική και πολιτική έκφραση. Σύμφωνα με τους υπερασπιστές των όπλων, η δυνατότητα κατοχής ενός όπλου αποτελεί έκφραση της ελευθερίας του πολίτη. Μίας «ελευθερίας» όμως που αρκετά εύκολα μετατρέπεται σε ελευθεριότητα και που συχνά – πυκνά γίνεται όλεθρος και οδύνη.

Η Αμερική είναι μία χώρα πολλών ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, το λαμπερό σόου και το τέλειο μάρκετινγκ. Και από την άλλη πλευρά, η εμμονή σε δοξασίες και δεισιδαιμονίες, ο ρατσισμός, η δύναμη των όπλων…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΑΙΔΕΙΑ: Εδώ και τώρα αλλαγές!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Ήμουνα νιός και γέρασα και τα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης είναι πάντα το ίδιο καυτά- μην σας πω πως χειροτερεύουν κιόλας. Βέβαια ο χρόνος και οι αλλαγές στο στάτους της κοινωνικής μας ζωής προσθέτουν διάφορες μεταβλητές. Μία είναι όμως η ακλόνητη σταθερά: Ο διακαής πόθος των γονιών, είτε είναι πλούσιοι είτε φτωχοί, είτε δεξιοί είτε κεντρώοι είτε αριστεροί, τα παιδιά τους να σπουδάσουν για να έχουν τα περισσότερα δυνατά εφόδια για μία καλή ζωή.

Μία άλλη επίσης σταθερά, μία αναλλοίωτη παράμετρος είναι η ανισότητα ευκαιριών στον χώρο της εκπαίδευσης. Πάντα  υπάρχουν κάποια προνομιούχα παιδιά τα οποία στην “κούρσα”  της μάθησης ξεκινούν από ευνοΪκότερη θέση. Πηγαίνουν  σε καλύτερα σχολεία (κατά κανόνα ιδιωτικού δικαίου) απολαμβάνοντας πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας και ένα μπουκέτο από έξτρα εσω/εξωσχολικές δραστηριότητες . Αυτό οφείλεται στο ότι οι οικογένειες τους έχουν δυνατή οικονομική επιφάνεια και τα παιδιά αυτά απολαμβάνουν την  δυνατότητα  μιάς ποιοτικότερης εκπαίδευσης και επαφής με ευρύτερο δίκτυο κοινωνικών αγαθών, ευκαιριών και γνωριμιών. Βέβαια πολλά από αυτά τα παιδιά δεν τα καταφέρνουν και παρ’ ότι ξεκινούν από πλεονεκτικότερη θέση, δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Λυγίζουν στο χρόνο είτε γιατί δεν έχουν τις ικανότητες και τα προσόντα είτε γιατί δεν έχουν το κίνητρο να συντηρήσουν ακόμα και τα κεκτημένα.

Από την άλλη πλευρά η ζωή ήταν και είναι γεμάτη με παραδείγματα χιλιάδων νέων παιδιών από φτωχές, αγροτικές οικογένειες, από λαϊκές συνοικίες που μπόρεσαν και υπερέβησαν τα όρια που τους εθεταν οι κοινωνικές συντεταγμένες. Όπλο τους η θέληση γιά πρόοδο και κοινωνική ανέλιξη  και η σκληρή δουλειά. Δυνατό όπλο αυτό δίνει την ώθηση που απαιτείται για να επιτύχει ο νέος την άνοδο σε ανώτερες βαθμίδες κοινωνικής καταξίωσης.

Το συμπέρασμα είναι πως αν και, δυστυχώς, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα,   και πως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με όλα τα πολιτεύματα οι ανισότητες ζούν και βασιλεύουν, η Παιδεία ήταν και παραμένει το απόλυτο όχημα για  την κοινωνική κινητικότητα. Για δε τα παιδιά από φτωχές οικογένειες οι καλές επιδόσεις στην Μέση και την Ανώτατη εκπαίδευση αποτελούν τα  εφαλτήρια κοινωνικής ανόδου. Οπως συνήθιζε να λέει και η αείμνηστη μητέρα μας Ευτυχία; “Χωρίς μορφωμένους ανθρώπους δεν γίνεται να προοδεύσει η κοινωνία”.

Δυστυχώς, εδώ και κάποιες δεκαετίες γινόμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής αντίφασης. Η Αριστερά που υποτίθεται πως είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών προς το καλύτερο, που υποστηρίζει ότι αγωνίζεται να κλείσει η ψαλίδα  των κοινωνικών ανισοτήτων, η Ελληνική Αριστερά  κάνει τα πάντα για να υποβαθμίσει την μέση και την ανώτατη εκπαίδευση. Είναι πάντα απέναντι στις όποιες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Παιδείας έχουν σαν στόχο την αλλαγή προς το καλύτερο (βλ συγχωνεύσεις σχολών, λιγότεροι εισακτέοι, επιμόρφωση των καθηγητών, απρόσκοπτη διεξαγωγή των μαθημάτων, απαλλαγή των Ιδρυμάτων από τους αιώνιους φοιτητές και τους τραμπούκους κα). Και ενώ ομνύει στην Δημόσια δωρεάν Παιδεία και πολεμά με φανατισμό μεσαιωνικού ιεροκήρυκα την ιδιωτική εκπαίδευση, ταυτόχρονα προσφέρει άσυλο σε αναρχο-καταληψίες και όσους καταστρέφουν τα σχολεία, τις σχολές και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών στη Δημόσια Εκπαίδευση.

Νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνονται πλέον πως η δημόσια παιδεία χρειάζεται ένα δυνατό service για να υπάρξει μία καλύτερη επόμενη μέρα. Η επανεκκίνηση είναι αναγκαία όσο ποτέ. Και οι αλλαγές πρέπει να γίνουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΏΡΑ, πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα