Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Εισιτήριο για τον Παράδεισο- Μια φωτογενής συνάντηση 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η κομεντί είναι ένα πολύ δύσκολο είδος, το διαπιστώνουμε κοιτώντας την ιστορία της τέχνης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, γιατί μπορεί κάποιος  εύκολα να προσποιηθεί τον σοβαρό, τον προσεκτικό ακόμα και τον σπουδαίο, αλλά πώς  μπορεί να προσποιηθεί τον αστείο; Το χιούμορ όπως αποδεικνύεται κάθε φορά που το αναζητούμε είτε να το δημιουργήσουμε είτε να το καταναλώσουμε  είναι μια πάρα πολύ μεγάλη δύσκολη και εν τέλει σοβαρή υπόθεση,  για να αντιμετωπίζεται πρόχειρα, με βιασύνη,  επαναλαμβανόμενα και εύκολα. Το αστείο, ο ερωτισμός και η λαγνεία είναι όπως το καρύκευμα στο φαγητό, η έλλειψή τους κάνει  απελπιστικό και ανυπόφορα άνοστο τον ισχνό και  δύσκολο βίο που διάγουμε. Το ίδιο συμβαίνει στην καθημερινότητά μας και στην τέχνη, όλα τα παραπάνω είναι απαραίτητα σε σωστές και αναγκαίες  δόσεις, για να προσφέρουν νόημα και περιεχόμενο στη ζωή μας.

Στο «Εισιτήριο για τον Παράδεισο» ο Ντέιβιν και η Τζόρτζια έζησαν βίον ανθόσπαρτον  μόνο για πέντε χρόνια, αυτά τα πέντε χρόνια όμως, ήταν αρκετά για να τους κάνουν θανάσιμους εχθρούς για τα υπόλοιπα της ζωής τους. Στα πέντε αυτά χρόνια, πέραν των άλλων, σκάρωσαν και μια κόρη. Η νεαρή Λίλι, αναζητώντας τον παράδεισο, έφτασε μέχρι τα μέρη του Μπαλί και η ζωή στάθηκε απλόχερη μαζί της και της έστειλε και έναν ντόπιο άγγελο να τη συντροφεύει. Όλα καλά, μέχρι που αποφασίζει να τον παντρευτεί να μονιμοποιήσει τον παράδεισο επί γης και τον άγγελο στην ζωή της. Τότε κινητοποιούνται θεοί και δαίμονες, οι δυνάμεις του κακού, η Τζόρτζια κι ο Ντέιβιντ δηλαδή, μπαίνουν στο πρώτο αεροπλάνο, όχι για να ευχηθούν στους μελλόνυμφους, αλλά  με τελικό σκοπό να σκορπίσουν, να διαλύσουν, παντί τω τρόπω, αυτό τον γάμο και να επιβάλλουν την τάξη.  Σε αυτήν την εναγώνια προσπάθεια είναι έτοιμοι για όλα, ακόμα και να συνάψουν μια  βραχύβια εκεχειρία και να συνεργαστούν για τον ιερό σκοπό τους, γιατί αν σε κάτι συμφωνούν είναι πως δεν μπορούν να αφήσουν την κόρη τους να διαπράξει το ίδιο μεγαλόπρεπο λάθος που έκαναν και οι ίδιοι πριν από κάμποσα χρόνια να παντρευτεί έτσι αυθόρμητα, άτσαλα κι επιπόλαια χάριν ενός εφήμερου έρωτος.

Οι ιθύνοντες της ταινίας πιθανόν να κόπιασαν για να αποσπάσουν την κατάφαση της Τζούλια Ρόμπερτς και του Τζορτζ Κλούνεϊ στη συμμετοχή τους στην παραγωγή, όλα τα υπόλοιπα φαίνεται τα έβαλαν στον αυτόματο πιλότο. Σε αυτούς τους άνυδρους και δύσκολους καιρούς, ποιος δεν θα ήθελε να απολαύσει αυτό το υπέροχο κινηματογραφικό ζευγάρι, τους  βραβευμένους με Όσκαρ Τζορτζ Κλούνεϊ και Τζούλια Ρόμπερτς, σε μια καλοφτιαγμένη ρομαντική κομεντί και να αφήσουν για λίγο κατά μέρος τον πόλεμο, την ενεργειακή κρίση και τον ζοφερό χειμώνα που θα μας χτυπήσει την πόρτα λίγο άγρια; 

Το φιλμ σεναριακά επαναλαμβάνει όλα τα στερεότυπα του είδους, κινηματογραφικά δεν απογειώνεται ποτέ, αλλά η ο οπτικός πλούτος, τα ολόφωτα, πολύχρωμα, καταπράσινα και κατάφορτα εικόνων τοπία του Μπαλί δικαιολογούν την είσοδό μας στο σινεμά. Το καταπληκτικό και λαμπερό δίδυμο των  Τζορτζ Κλούνεϊ και Τζούλια Ρόμπερτς δεν αφήνει την παραμικρή ευκαιρία είτε σεναριακή είτε κινηματογραφική να πέσει κάτω. Με οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη αφορμή φροντίζει να διασκεδάσουμε, να χαμογελάσουμε και να χαρούμε τους δυο τους και τα  μακρινά μέρη του Μπαλί. Γιατί μην ξεχνάμε τα λόγια του Γάλλου πολιτικού Duc de Levis,  «Η πλήξη» και οι δυσκολίες της ζωής θα συμπληρώναμε, «είναι μια αρρώστια, η μοναδική θεραπεία της οποίας είναι η εργασία. Η διασκέδαση δεν είναι θεραπεία για την πλήξη, είναι μόνο περίθαλψη» και πρέπει με κάθε τρόπο να την αναζητούμε και να μην χάνουμε ευκαιρία να την απολαμβάνουμε, γιατί οι πληγές μας είναι αρκετές στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Κεραμίδα… αφύπνισης!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Από την ώρα που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας… Ένα παιδί πήγε χθες στο σχολείο του, αλλά δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι του.  Και η αιτία είναι μία έκρηξη στο λεβητοστάσιο του σχολείου, την ώρα που (όπως είδαμε να γράφεται) τα παιδιά βρίσκονταν αμέριμνα στην αυλή για διάλλειμα.

Από την έκρηξη φαίνεται πως εκτοξεύτηκαν κομμάτια τσιμέντου αλλά και μία μεταλλική πόρτα σε απόσταση πολλών μέτρων, με αποτέλεσμα, ένας μαθητής να πεθάνει και δύο ακόμα να τραυματιστούν.

Ποιος γονιός – αλλά και ποιος άνθρωπος γενικότερα – μπορεί άραγε να αντέξει τη σκέψη ότι ένα παιδί χάθηκε με αυτόν τον τρόπο, μέσα στον χώρο του σχολείου;

Από τη μία πλευρά προσπαθείς να βάλεις κάτω τη ψυχρή λογική και να σκεφτείς ότι ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Από την άλλη όμως, η πεποίθηση ότι ο χώρος κάθε σχολείου είναι (ή πρέπει να είναι) από τους πιο ασφαλείς, σε κάνει να τρελαίνεσαι για μία τραγωδία που ήρθε παντελώς ξαφνικά να ταρακουνήσει την ελληνική κοινωνία.

Να ταρακουνήσει την κοινωνία και ίσως, να… αφυπνίσει τους αρμόδιους. Και όχι μόνο στην κατεύθυνση της έρευνας που αναμφίβολα θα γίνει για τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά της έρευνας που πρέπει να γίνει σε κάθε σχολείο για τις συνθήκες ασφάλειας.

Για παράδειγμα: Είμαστε βέβαιοι πως τα λεβητοστάσια σε όλα τα σχολεία είναι ασφαλή; Είμαστε βέβαιοι πως τα σχολικά μας κτίρια έχουν την απαιτούμενη αντοχή απέναντι σε σεισμούς και άλλα καιρικά φαινόμενα; Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που τους παρέχουν ασφάλεια;

Ξέρουμε καλά πως το ζήτημα είναι μεγάλο. Απαιτεί μία μεγάλη εθνική επιχείρηση και πολλούς πόρους. Το ελληνικό κράτος όμως δεν μπορεί να κάνει «εκπτώσεις» στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και το περιστατικό στις Σέρρες μας το θύμισε…. Σαν μία «κεραμίδα» που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας και έφερε με δύναμη στο προσκήνιο ένα τόσο επείγον ζήτημα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα αεροδρόμια είναι περιουσία μας

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Dr.Νίκου Μακράκη– προέδρου της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας

 

Κανένας λόγος δεν υφίσταται ώστε να πρέπει να πουληθούν και τα υπόλοιπα 22 αεροδρόμια ,περνώντας με την μορφή ενοικίου για 40 η 49 χρόνια σειδιωτικές επιχειρήσεις.

 

Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού αφού με χρήματα του Δημοσίου δημιουργήθηκαν.

 

Έγιναν για να στηρίξουν τοπικές κοινωνίες και περιοχές με τουριστική ανάπτυξη οι οποίες είχαν ανάγκη σύνδεσης με την ενδοχώρα και προορισμούς από το εξωτερικό.

 

Αποτελούν μέγιστης Εθνικής σημασίας κρατικές ιδιοκτησίες με ότι αυτό συνεπάγεται στην περιοχή ειδικότερα του ανατολικού Αιγαίου. Τα κρατικά η δημοτικά αεροδρόμια, αποτελούν εθνικό στρατηγικό πλούτο

όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία,τα μουσεία ,τα κρατικά ΜΜΕ και τα Μέσα μεταφοράς.

 

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν και σε καμία κυβέρνηση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των υπολοίπων 22 αεροδρομίων. Τα πρώτα 14 διεθνή άεροδρομια , συν αυτό της Αθήνας δόθηκαν με συμβάσεις αυστηρά μονοπωλιακού χάρακτηρα και με τέτοιες διασφαλίσεις προς όφελος μόνο του ιδιώτη επενδυτή εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

 

Για πια ανάπτυξη επένδυσης συζητάμε , όταν ο επενδυτής εξασφαλίζει μονοπωλιακό καθεστώς και μάλιστα με ομπρέλα χιλιομετρικής απόστασης περιμετρικα του αεροδρομίου του.( στα 100 χιλιόμετρα δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί άλλο αεροδρομιο). Ποιος άλλος κλάδος ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να εξασφαλίσει και μονοπωλιακό καθεστώς στην επένδυση του και μάλιστα όταν αυτή υφίσταταήδη σαν κρατική η δημοτική επένδυση με φήμη και πελατεία;

 

Αλήθεια , στην Ενωμένη Ευρώπη δεν υποτίθεται οτι πρεσβεύουμε το επιχειρείν και είμαστε ενάντια στα μονοπώλια κρατικά η ιδιωτικά ;Γιατί στην χώρα μάς δεν ισχύει το αυτονόητο δηλαδή το ρίσκο του επιχειρήν σε αυτήν την περίπτωση;

 

ΓΙΑΤΙ πρέπει να πεθάνει η Γενική Αεροπορία και ο αεροπορικός -αεραθλητικός τουρισμός στην χώρα μας.

 

ΓΙΑΤΙ η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ πρεσβευτής της Γενικής Αεροπορίας της χώρας μας από το 1928 δεν προσκαλείται να συμμετέχει σε ομάδες εργασιας ώστε να καταθέσει τήν εμπειρία της αλλά και τις προτάσεις της ;

 

Ποιά συμφέροντα την αποκλείουν;

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το αποτέλεσμα μετράει

Δημοσιεύθηκε

στις

Τo νέο νομοσχέδιο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη και τις αμοιβές των γιατρών θα κριθεί στην πράξη. Όπως και κάθε νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο αφορισμός «το ΕΣΥ στα χέρια ιδιωτών» που θέλει να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση – και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι, όχι μόνο μια παλιά «καραμέλα», αλλά και κάτι που στην εποχή μας, ελάχιστα αφορά την κοινωνία.

Η κοινωνία σήμερα έχει ξεπεράσει πολλά από τα «ταμπού» του παρελθόντος. Και εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να έχει απέναντί της μία καλή και σύγχρονη δημόσια υπηρεσία. Μία υπηρεσία που της προσφέρει αυτό που θέλει, στον χρόνο που θέλει και φυσικά, με το ελάχιστο δυνατό κόστος (ή και με καθόλου κόστος εφόσον μιλάμε για δημόσια υπηρεσία).

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι εκκαθαρίσεις των συντάξεων. Ποιος, πραγματικά, νοιάζεται ότι χρειάστηκε να επιστρατευθούν και ιδιώτες μάνατζερ προκειμένου να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», από τη στιγμή που ο συνταξιούχος θα μπορεί πλέον να παίρνει γρήγορα τη σύνταξή του και να μην περιμένει 2 χρόνια;  Μάλλον, κανείς συνταξιούχος δεν θα νοιαστεί για το «πως» επιτεύχθηκε η εκκαθάριση. Αρκεί που επιτεύχθηκε.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε άλλη δημόσια παροχή ή υπηρεσία. Γίνεται ο πολίτης να στέλνει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και να μην πρέπει να πληρώνει ένα φορτηγό χρήματα σε διάφορα πράγματα που αφορούν τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση»; Γίνεται να επισκέπτεται ένα νοσοκομείο και να μην χρειάζεται να περιμένει κάμποσες ώρες στα εξωτερικά ιατρεία; Γίνεται να μπορεί να κάνει όλες τις συναλλαγές του με ηλεκτρονικό τρόπο από το σπίτι του; Αυτά «κοιτάζει» η κοινωνία. Και γι’ αυτά κρίνει τις κυβερνήσεις. Τελικά, το αποτέλεσμα μετράει…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα